Lue

အချစ်ကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်..............
အပိုင်း(၄)
"သား မောင်ညီ အမေ့ဆီ ခဏလာပါအုံး"ဟုအန်တီအုန်းလှကပြောခဲ့တယ်။
"အမေ့ ဘာလဲဗျ သားမအားသေးဘူး ရေပိုက်ပြင်နေလို့"ဟုကိုညီကပြောတော့ အိမ်ရှေ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ရုတ်တရတ်ထပြီး အန်တီအုန်းလှ ဆီသွားခဲ့တယ်။
"အန်တီအုန်း ပြောလေ သား ဘာကူညီပေးရမလဲ။"
"ရပါပြီ သားရယ် အန်တီ သွားဝယ်လိုက်မယ် "
"အော် မဟုတ်တာ အန်တီ ရယ် သား သွားဝယ်းမယ်"
"အမေ ရေ သူ့မသိလောက်ဘူး သားကိုပေး သားဝယ်ပေးမယ်"ဟု ကိုနွေမိုး ကအန်တီအုန်းလှ ပြောခဲ့တော့ အန်တီအုန်းလှ ကသဘောတူပြီး
ကျွန်တော်ပါ ကိုနွေမိုးနဲ့အတူ ရွာထဲကို လိုက်ပါ လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် တို့နှစ်ယောက် စကားပြော နေပြီး ရယ်ကာရွင်ကာ လမ်းလျောက်လာ စဉ် ရုတ်တရတ် လမ်းကွေ့တစ်ခုတွင် ဉီးလေးတစ်ယောက်လဲကျ တော့ ကိုနွေ အရင်ထူပေးတယ်.။ ခဏနေတော့ မနေကြာ ရောက်လာ တော့ ကိုနွေမိုးဟာ ထသွားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်ကို ကူညီဖို့ မှာ ပြီး ထွက်သွားလေ သည်။
"အဘရေ... အမလေး အဘ.... ဒီ အရက် မကောင်းမှန်းသိရက်သားနဲ့
သောက်နေတာ သမီးစိတ်အရမ်းညစ်နေတာ ပဲ ခဏခဏ ဒီအရက်
နဲ့ပဲ ဒုက္ခရောက်နေတာကို....... "
"တော်ပါတော့ မနေကြာရယ် အဘ ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးရအောင်ပါ ။"
အဲ့လိုပြောပြီး မနေကြာရယ် ကျွန်တော်ရယ် အဘ ကို အိမ်ကိုပြန်ပို့ပေးကြတယ်။အိမ်ရောက်တော့ ကျွန်တော်ကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်ပြောပြီးတော့ဧည့်ခံ ဖို့ လက်ဖက်သုပ် ဖြင့်ဧည့်ခံရန် ပြင်နေစဉ် ကျွန်တော် အိမ်မှ ပြန်ထွက်လာ ခဲ့သည်။
"ဟယ် မြို့သား မပြန်ပါနဲ့ အုံး လက်ဖက်သုပ်လေး"
"တော်ပါပြီ မနေကြာရယ် ကျွန်တော် မစားတော့ပါဘူး
ခုလို့ကူညီရအောင်လည်း ပြောရအောင် လူတွေမဟုတ်ပါဘူးဗျာ။"ဟုကျွန်တော် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဒါနဲ့ ရှင် နဲ့ကျွန်မ မနက်ဖြန်မနက် စကားပြောဖို့လိုနေပြီ"
************************
"ဟာ အစ်ကို ဂြိုလ်ရော "ဟု ကိုညီ မေးလိုက်သောအခါ
"ဂြိုလ် လား ဉီးတင် မူးပြီးလဲနေလို့ ကူညီနေခဲ့လိုက်တယ်"
"ဟာ ကိုကြီး ကလည်း ဟို က မြို့သားလေ ဘာကိုသိမှာတုန်း
အစ်ကိုကူညီ ရင် ပြီးရော ဟာကို "
"အော် မနေကြာ ရှိတယ်လေ ငါကူညီတာ ထက် သူ ကူညီတော့ ပိုပြီးမျက်နှာလှတာပေါ့ကွ"
"ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခုလို တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့လို့တော့ အဆင်မပြေဘူး "ဟုပြောကာ ကိုညီ မှ စိုးရိတ်စိတ်တထိတ်ထိတ်နဲ့ပြောတော့ အန်တီအုန်းလှ မှ ကိုနွေမိုးအားဆူတယ်။
"သားရယ် ဧည့်သည့် ကို ခုလိုထားခဲ့တော့ ပြန်လာတက်ပါ့မလား
ကိုယ်ရွာ လာတုန်းသခိုက်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လေးတော့ဆက်ဆံရာမကျဖြစ်နေအုန်းမယ်။ဟိုကောင်လေး ကရိုးရိုးသားသားရယ် တော်ကြာ ရွာက ကျော်မိုးတို့တစ်သိုက်နဲ့ တွေ့နေမှ ဒုက္ခရောက်နေအုန်းမယ်။"
"အမေကလည်း ဗျာ သူပြန်လာတက်ပါ့တယ်။ ကျော်မိုးတို့ကလည်း မူးမှ ရန်ရှာတာပါ ။ သား သွားစရာရှိလို့ ပြန်လာတာ။
"ဟဲ့ နင်က ဘယ်သွားမလို့တုန်း"
​"သား သူငယ်ချင်းအလှူ ခေါ်လို့အမေ"
"အမလေး သားရယ် ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်လို အလှူလဲဟဲ့"ဟုအန်တီအုန်းလှပြောသော်လည်း ကိုနွေမိုးမှာ တားဆီးမရဘဲ အိမ်မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ကျွန်တော်လည်း အိမ်ရောက်ရော အားလုံးက စိတ်ပူနေကြကြောင်း ပြောပြလေသည်။
*********************
"စောင့်နေရတာ ကြာပြီလား "
"မကြာသေးပါဘူး ကြာလည်း ဒီကတွေ့ချင်သူပဲ စောင့်ရမှာပေါ့ မ ရယ်"
"ငါ့ကို မ လို့မခေါ်ပါနဲ့ မနေကြာ လို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပဲ ခေါ်ပါ။"
"ဟုတ် "
"မင်းကို ခေါ်ရတာ ဒီရွာကို မင်းရောက်တာ မကြာသေးတော့
မင်းမသိတာတွေ အများကြီးနေမှာပေါ့ ။မင်းနံမည်က။
" အားလုံးသိတဲ့နံမည်ကတော့ဂြိုလ်ဆိုး ပါ။နံမည်အရင်းကတော့
လင်းရောင်ခန့်ပါ။"
"အို နံမည်လေး ကလှ​နေတာပဲဟာကို ဘာဖြစ်လို့ ဂြိုလ်ဆိုး ဆိုပြီး နံမည်ကြီးကကြမ်းနေတာလဲ။"
"ဒါက. အမေ ကျွန်တော်ကိုယ်ဝန်လွယ်ကာ စက အာကာသ တစ်ခွင်မှာ
အရမ်းဆိုးသွမ်းတဲ့ ဂြိုလ်ဆိုးကြီး တစ်ခုက အမေ့ဗိုက်ထဲဝင်သွားတယ်လို့ အိပ်မက် မက်လို့ပေးတာလို့ အမေ ကပြောဖူးတယ်။"
"ဟုတ်ပါပြီ ဒါနဲ့ မင်းက ငါ့ကိုချစ်မိနေပြီဆိုတော့ အချစ်ဆိုတာကို ခံစားဖူးလား"
"ဟင်အင်း ကျွန်တော် ဘယ်သူကိုမှ မချစ်ဖူးဘူး"
"ဟုတ်ပီလေ မင်းငါ့ကို ချစ်တယ် ဆိုရင်တော့ အချိန်တစ်ခုတော့စောင့်ရမယ်။နွေမိုးစောင့်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့"
"ဟင်" ဟု ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော်အံသြမိလေသည်။
"အော် မဟုတ်ပါဘူး နွေမိုး ပြောခဲ့သလို မင်းကချစ်တယ်ဆိုတာကိုပြောတာပါ။ "
"အော် ဟုတ် ပါတယ် မရယ် ကျွန်တော် အချစ်ဆိုတာ ဘဝမှာ မ နဲ့စတွေ့ပြီး မကို ပထမဆုံးချစ်ခဲ့မိတာပါ။"
"မောင် လေးက ငယ်သေးတော့ အစ်မ က.စဉ်းစားချင်သေးတယ်။
နောက်ပြီး မောင်လေး မသိတာ တွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။
အချိန်တစ်ခုတော့ စောင့်ပေါ့ အစ်မ ကအခု အိမ်မှာ အဘ ရှိသေးလို့ ပြန်လိုက်ပါအုံးမယ် "ဟုပြောလိုက်ပြီး ရွာဘက်ကို ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ကျွန်တော်လည်း မကြာပါဘူး ခဏနေတော့ အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ကို ရောက်တော့ ကိုနွေမိုး နဲ့ အိမ် အပေါက်မှာ တွေ့ပြီး နှုတ်ဆက်ပြီးထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လည်း ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိခဲ့ပါဘူး ။ အဲ့ဒီနေ့ ညနေစောင်း တော့ အိမ်သာ သွားခဲ့တယ် အိမ်သာ ဘေး မှာ မီးရှို့ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ အမှတ်တရ ပစ္စည်း တွေ တွေ့တယ် တွေ့တာ က ကိစ္စမရှိပါဘူး အဲ့ဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ မနေကြာနဲ့ ကိုနွေမိုး တွဲပြီး ရိုက်ထားတဲ့ ပုံ ။ အဲ့ပုံမြင်တော့ ကျွန်တော်အံသြ သွားခဲ့တယ် ။သူတို့ တွေဘယ်လို ပက်သက်လည်း အရမ်းစိတ်ဝင်စားခဲ့ပါတယ်။တစ်ညနေလုံး အဲ့ဒီအကြောင်းပဲတွေးနေခဲ့သည်။
အပိုင်း(၅)မျှော်

အချစ်ကြောင့်ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ...............

အပိုင်း (၃)

" ဘာ"ဟု ကိုညီ ကပင် အံ့သြမိလေသည်။
"ဟုတ်တယ်ကွ ငါ့ကို ကူညီပါနော်"ဟု ကျွန်တော် လေသံပျော့ပျော့ဖြင့် အကူအညီတောင်းနေ၏။
"အေးပါ ငါ့အစ်ကို နွေမိုး က သူ့ ရဲ့ သူငယ်ချင်း သူကိုပြောကြည့်လေ"
"တကယ်လား အေးပါကွာ"ဟု ကျွန်တော်ပင် အရမ်းဝမ်းသာ သွားသည်။
အိမ်ကိုရောက်တော့ ကျွန်တော် ရည်းစား စာ ကို ရေးပြီး
"မ"ကိုတစ်ဖက်သက်ချစ်မိနေပြီဟု ရေးပြီး ကိုနွေမိုးကို
ပေးခိုင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ကိုနွေမိုး ကျွန်တော်ကိုဒီစာလေးတစ်ချက်လောက်ပေးပေးပါ့လား"
"ဟာ ငါ့ညီက ဒီရောက်တာမကြာသေး ကောင်မလေးရနေပြီနဲ့ တူပါရဲ့"
"အေးပါ ဘယ်သူလဲ ပြော"ဟု မျက်နှာ ခပ်ပြုံးပြုံးကြီနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
"မ.......နေ........ကြာ"
"ဘာ"ဟု မျက်လုံးပြူးပြူးကြီးနှင့်စိတ်တွေ တိုလာပုံရသည်။လက်ကိုလည်းဖြည်းဖြည်းချင်းစုကာ အံ့ကိုပင်ကြိတ်မိနေ၏။ ပြီးမှ စိတ်ကောင်းဖြည်းဖြည်းချင်ဝင်ကာ သတိတစ်ချက်ဝင်လာမိ၏။ သူဟာ မြို့သားပင်ဟူသည့်အတွေး။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ "ဟု ကျွန်တော် ရဲတင်းစွာ မေးလိုက်မိ၏။
"သူ ကငါညီမလေးလို စောက်ရှောက်လာသူဆိုတော့ စိတ်ပူမိတာပါ ရုတ်တရက်စိတ်တိုသွားမိတာ ဆော့ရီးကွာ"
ဟု ကတုန်ကယင် ပြန်ဖြေခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ကိုညီ အား မေးသည်။ကိုညီ က အော် ကိုကြီးက မနေကြာ နှင့်ငယ်သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်ပြန် သူ့ညီမအရင်းလိုစောက်ရှောက်လာသူဆိုတော့ ရုတ်တရက် စိတ်တိုသွားတာနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းလို ရုပ်ရည် နှင့်ပညာ အရည်အချင်းကိုလေးစားတော့ သဘောတူတယ်တင်တယ်ဟုပြောကာ ကျွန်တော်အားနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။
********************
လူတစ်ယောက် မနေကြာအိမ်သို့ပြေးလာခဲ့တယ်။
"မိနေကြာ...... မိနေကြာ" ဟု ကိုစိန်လင်းဆိုသူဟာ မနေကြာတို့ အိမ်ပေါက်ဝသို့လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ရှင်"ဟု မနေကြာ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ ဉီးစိန်ဟု မေးခဲ့တယ် ။ဉီးစိန်ဟာ
"ဘာဖြစ်ရမှလဲ နင့်အဘ ရွာထဲမူးပြီး နွား တွေ တိုးခံရလို့"
"ရှင်"ဟု မနေကြာ အမောတကော အဘ နောက်သို့လိုက်လေသည်။
"အဘ ရယ် အသက်ကလည်းကြီးပြီ
ဒီအရက်တွေ မသောက်ပါနဲ့တော့လား"ဟု မနေကြာ ခမျာ ရင်တထုထုနဲ့ မျက်ရည် ဝဲဝဲ ဖြင့်ပြောလေသည်။
"အောင်မာ မိနေကြာ ငါ့ကို ဘာကောင်ထင်နေတာလဲ
ငါက လူသတ်ပြီးထောင်ထဲဝင်မှာကွ"
"​တော်ပါပြီ အဘရယ်အခုဆို အဘမှာ ဒဏ်ရာ ဗလပွနက် ဘယ်သူ့ကဆေးကုပေးမှာတုံးဆေးကုဖို့ မပြောနဲ့
ကိုပိုင်လွဲနေလို့ ထမင်းလေးနပ်မှန်အောင်စားရသယ်
တကယ်လို့ ဒီကိစ္စကို ကိုပိုင်သိသွားလို့ကတော့"
"တော်စမ်းပါ မိနေကြာ ငါ အခု ဗိုက်ဆာနေပြီ ထမင်းကျွေး ထမင်းစားမယ်"ဟု ပြောတော့ မနေကြာ သူ့အဘ ကိုထမင်းကျွေးပြီး အဘ အား အိပ်ယာ ထဲသို့ လှဲခိုင်းကာ သူ့အဘမှာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
"ချလောက်"ဟူသော အသံကို ကြားတော့ မနေကြာ တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟာ ကိုနွေမိုး လာလေ"
"ရော့"
"ဒါက ဘာကြီတုံး"
"စာ"
"ဘာစာလဲ"
"ရည်းစားစာ လေ နင့်ကိုငါတိုအိမ်လာတဲ့ ဧည့်သည်ကောင် လေးက ပေးခိုင်းလိုက်သာ "
"နွေမိုး"ဟု ဒေါသ တဟုန်ဟုန်ဖြင့် စိတ်တိုနေကာ ကိုနွေမိုးအားအော်လိုက်သည်။
*****************
"ဟာ သားကြီး ဟိုမယ် ကိုနွေပြန်လာပြီ "ဟု ကိုညီ ကျွန်တော်အား လက်တို့ရင်းပြောလိုက်လေသည်။ကျွန်တော် ရင်အရမ်းခုန်နေမိလေသည်။
"အစ်ကို အခြေအနေဘယ်လိုလဲ"
"ငါညီ မင်း ကိုတွေ့ချင်တယ်တဲ့
လာမည့် စနေနေ့ ကျောင်းက ရေအိုးစဉ်ဘေးမှာ စောင့်နေပါတဲ့"
"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး အဲ့နေ့ကျွန်တော်သွားလိုက်ပါ့မယ်."
သို့ပေမဲ့ ကိုနွေမိုး မျက်နှာမကောင်းဟု ကျွန်တော်ထင်တယ်။
တကယ်တော့ မနေကြာ ဟာ ကိုနွေမိုး ရဲ့ချစ်သူပါ။
*******************************************
"ဘာ.... နွေမိုး နင့်ကငါကို လှောင်နေတာလား"
"ငါကဘာကိုလှောင် လို့လဲ".
"ဟဲ့ နင့်နဲ့ငါ နဲ့ က ရပ်သိရွာသိတဲ့ ချစ်သူတွေလေ"
"နင်က အဲ့ကောင်ဆီ ကစာယူလာတယ်ဆိုတော့ နင့်ငါကိုစောက်ရှက်ခွဲနေတာလား"
"ကြားကြားဘူးပေါင် တော် ရေ ကိုယ်ကောင်မလေးအတွက်နဲ့များတခြားတစ်ယောက်ဆီက ရည်စားစာ ယူလာရတယ်လို့"
"နေကြာ နင်နဲ့ငါနဲ့က ရည်းစား တွေဆိုတာမှန်ပါတယ် ဒါပေမယ့်
ငါနင့်ကို သူလောက် ချမ်းသာအောင် ထားမပေးနိုင်ဘူး ။ သူ ကချမ်းသာတယ်၊ရုပ်ရည်လည်းရှိတယ်၊ပညာလည်းတက်တယ် ။
ငါနင်နဲ့ လိုက်ဖက်မယ်ထင်လို့ပါ။"
"မလိုဘူး နွေမိုး အချစ်ဆိုတာ ငါအတွက် အဲ့ဒါတွေ မလိုဘူး"
"နင်မလိုချင်လည်း မတက်နိုင်ဘူးဟာ ငါကတော့ နင့်ကို အဲ့ကောင်နဲ့ သဘောတူတယ်။ငါနင့်ကို မချစ်ဘူး"ဟု စိတ်ထဲ မပါ ပဲ ပြောပြီး မျက်ရည်ဝဲကာ ထွက်သွားခဲ့စဉ်
"နေဉီး နွေမိုး အဲ့ကောင်ကို ပြောလိုက်ပါ ငါသူနဲ့တွေ့ချင်တယ်လို့ "....ဟု မျက်ရည်ဝဲကာ အံ့ကြိတ်ပြီး ကျောခိုင်းနေ နေသော ကိုနွေမိုးအားပြောလိုက်လေသည်။
အပိုင်း(၄)မျှော်......................

အချစ်ကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်
(၂)

"ရော့ ညီ"
"ဗျာ အော် ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုကြီး ကျေးဇူးနော်"
"ဒီစာအုပ်ကဆရာကြီး ချစ်ဦးညိုရဲ့ လကာ်ဒီပချစ်သူပဲ"
"ဟာ ဟုတ်လား ညီ အရမ်းဖတ်ချင်ခဲ့တဲ့စာအုပ်လေးပဲ"
"အရမ်းကောင်းတာနော် အစ်ကို ဆို အဲ့ စာအုပ် ဖတ်တာ
ဘယ်နှကြိမ်မှန်းကိုမသိဘူးရယ်"
"ဟာ အစ်ကို စာဖတ်တော့ ဘာ ရသတွေ ရတုံးဗျ"
"ဘာတွေရလဲဆိုတော့ ဒဿဂိရိသနားတာပေါ့ကွာ
အချစ်ရှုံးသမားကြီး"
"ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ ညီ စ ဖတ်လိုက်ဦးမယ်"ဟု
ကျွန်တော်စာအုပ်ကို စ ပြီးဖတ်ခဲ့တယ်။ နေ ပင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြင့်လာလေပြီ။ကိုညီကတော့ အခုအချိန်အထိ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေး။ကော်ဖီ၊ မုန့် တွေနဲ့ စားသောက်နေရင်းဇာတ်အရှိန်တက်လာလေပြီ။ခဏအကြာ
"ဂြိုလ် သားကြီး စာဖတ်နေတာလား"
"ဟုတ် ကိုညီ လာလေ"
"ငါမလည်းကွာ အန်တီဖြူညွန့် တရားဟောနေလို့ ကြာနေရတာကွ အော်ဒါနဲ့ အမေ "ဟု ခေါင်းကလေးကိုပင့်ကာ ကို ညီက အန်တီအုန်း ကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။
"အမေ ဂြိုလ်ကို ထမင်းကျွေးပြီးပြီလား"
"အဲ့မယ် ကောင်စုတ်လေး တစ်မနက်ခင်းလုံး ပစ်ထားပြီးမှခုမှထမင်းကျွေးပြီးပြီလားတဲ့"ဟု သားအား စကားချေချေဖြေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ပင်အနေခက်လာ၏။ခဏနေတော့ ကိုညီနှင့်ကျွန်တော် ထမင်းစားခဲ့ကြတယ်။ထမင်းစားပြီးတော့ ခဏလေး စကားပြောပြီး အိပ်ယာနားသွားကာ စာအုပ်ဆက်ဖတ်နေပါတယ် ။ဖတ်ရင်းဇာတ်အိမ်တက်လာ ခဲ့သည် ။ ခဏအကြာ စာအုပ်ထဲမှ နတ်သမီးလေးတစ်ဦးလိုပင်လှ ပနေသောရုပ်ရည်ရှိ၏။ဆံပင်ရှည်ရှည် အသားဖြူဖြူ မျက်လုံးမှာ တောက်တောက်ဖြင့် တိမ်တွေထိုးဖောက်နေတဲ့ နေ လိုပင် ကြည့်ရှုသူပင်ဝင်းပပရယ်။
ပြုံးနေတာကလည်း စားရေးဆရာတွေမှီအောင်မရေးနိုင်တဲ့အပြုံး။အကြည့်မှာလည်း ကျွန်တော်ပင် ကြွေဆင်းနေခဲ့၏။မိနစ် အတော်အကြာကျွန်တော် မှင်သက်မိနေ၏။
တကယ်တော့ သူမ ဟာ စာအုပ်ထဲမှထွက်လာသော နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင် အမျိုးသမီးဓာတ်ပုံပင်။ထိုဓာတ်ပုံကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ထိုဒေါင်းစိမ်းရောင်ဝမ်းဆက်နဲ့အမျိုးသမီးကို မျက်လုံးထဲရောက်လာခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း နဲ့မျက်ဝန်းများ မှိတ်လာခဲ့ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ ပါတယ်။
*****************
ရွာတွေရဲ့ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ရပ်ဝေးမှ ရွာကို အလည်ပြန်လာကြသူများကို ထမင်းစား ဖိတ်ကျွေးတဲ့ အလေ့ရှိပါတယ်။ကျွန်တော်နဲ့ကိုညီ အမြဲတမ်း လိုလို ထမင်းစားဖိတ်ကျွေးခံရ၏။ ရွာသူရွာသားများ ကလည်းဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုမှာလည်း အရမ်းကောင်းမွန်လှ၏။ဒါပေမဲ့ကျွန်တော် ဒေါင်းစိမ်းရောင်ဝမ်းဆက်လေးနဲ့သူမအားစိတ်ထဲမှာပင်တွေးနေ၏။သူမ နဲ့ ရုပ်ဆင်တူအားတွေ့လေ မလားဟုရှာလေသည်။ဧည့်သည်ဆိုတော့မည်သူ မှမမေးဝံ့ပဲနှုတ်ဆိတ်နေရလေ၏။သူမကို သာ ချစ်ကြိုက်မိလေ၏။ရုတ်တရက်အိမ်မှဖုန်းဝင်လာ၏။
"ဟယ်လို မာမီ ပြောပါ"
"သား..."
"ဗျာ အမေ"
"သားလေး အဆင်ကောပြေရဲ့လား"
"ပြေပါတယ်အမေရဲ့သားမြို့ကို ပြန်တောင်မလာချင်သေးဘူး အရမ်းပျော်လွန်းလို့"ဟုပြောကာ ပုခုံးလေးအားလေးပေါ်သိုမြောက်ပင့်လိုက်လေသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ သားရယ်အမေဖြင့်နေခင်းကြီးအိမ်မက်တွေမက်နေတာ"
"ဘယ်လိုတွေမက်လို့လဲ မာမီရဲ့"
"အော် ငါ့သားလေးဒုက္ခရောက်နေတာ ကယ်သူလည်းမရှိဘူးတဲ့ အမေမှာတော့ လှန့်နေရော ပြီးမှ အိပ်မက်မက်လို့
ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်တော့ ငါသားအသံကြားရမှ အမေဖြင့်
ရင်အေးရတယ်"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးအမေရဲ့ သားကျန်းကျန်းမာမာရယ်ပါ"
"အေးပါ သားရယ် ဧည့်သည်ဆိုတာ ပျော်လည်းခဏ မပျော်လည်းခဏ ပဲကွဲ့ မကြာခင်ပြန်လာခဲ့နော်"

"ဟုတ် မာမီ"
ဟုသားအမိ နှစ်ယောက်စကားပြောအပြီး ကိုညီရောက် လာလေသည်။
"ဂြိုလ်ရေ"
"ဗျာ ကိုညီ"
"ခုနက ဖုန်းပြောတာ မင်းမာမီလား"
"ဟုတယ် ကိုညီ"

"အော် ဟုတ်ပါပြီ အမေ ကဒီညနေ ဆရာတော်ဦးရာဇိန္ဒထံခြံထွက်အသီး လေးတွေလှူခိုင်းလို့"
"အာ ကောင်းတာပေါ့ ရွာရောက်တုန်း ဘုရားကျောင်းရောက်မှ"
ထိုသို့ ညနေစောင်း ဘုရားကျောင်း(ဘုန်းကြီကျောင်း)သို့သွားခဲ့ပါတယ်။စက်ရေတွင်း မှာ လူ တစ်ချို့ ရေခပ်ကြသူတွေ တစ်ချို့မှာ တွန်လှည်းများဖြင့် တစ်ချို့မှာနွားလှည်းများဖြင့် ရေလာ ခပ်ကြသည့်မြင်ကွင်းမှာ တော ဓလေ့၏
သာယာဖွယ်မြင်ကွင်းပင်။ထို့သို့ဆက်လျှောက်ရင်း ထိုရွာ
ရဲ့ စာသင်ကျောင်း ကို ပင်ရောက်သွား၏။ ကျောင်းကြီးမှာ နှစ်ထပ်တိုက်ရယ် အခန်းကျယ်လေးခန်းခွဲထားတယ်ထင်ပါရဲ့။စာသင် ဆောင် တိုက်သစ် နှစ်တိုက်မှာလည်း သပ်သပ်ခပ်ခပ် သာယာကြည်နှူးဖွယ်။ ဒါအပြင် ရေတမာပင်များကလည်း ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိမ်းစိုနေအောင် ပေါက်နေကြသည်။ ဒါအပြင် အရိပ် အာဝါသ ကောင်းကောင်း ဖြင့် ကျောင်းသား များ နားခိုစရာ အတွက် သရက်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိ၏။ထိုအပင်မှာခြောက်ခြားစရာကောင်းနေ၏။
"ကိုညီ ဒါစာသင်ကျောင်းကြီးလား"
"အေး ဟုတ်တယ်လေ"
"အော် ဒီလောက်တောင် လှနေသတဲ့လား"ဟု တအံတအားပြောလိုက်သည်။ကျွန်တော်ထင်တာ က ရွာကျောင်းဆိုတော့ ဖရို ဖရဲ ရယ်လို့ ထင် တာ ကိုညီရဲ့ ခုတော့ဗျာ ဒူဘိုင်းက တိုက်ထပ်ကြီးတွေလိုပဲ အံမခန်းရယ်။ကိုညီ ကရွာမရောက်တာ တာ တော့ သူ့ပင် အံသြ၍မဆုံး။ ထို့သို့ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ဆက်သွားခဲ့လေသည်။ရွာဉီးကျောင်းသို့ မရောက်မီ အဝင်ဝ တွင် ရွှေရောင်ဇီးကွက်ကြီးနှစ်ကောင်မှ ကြိုဆိုနေသည်။ထိုဇီးကွက် ကြီးနှစ်ကောင် လှနေသဖြင့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ကြသေး၏။ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့ ရာ ဆရာတော်ဘုရားရေးထားတဲ့ နတ်ရေကန်ဆိုတဲ့ စာသားတွေ့တော့ ပြေးကြည့်မိလိုက်သည်။
"အို လိပ်တွေ ရွှေငါးတွေနက် အလယ်မှာ နတ်ရုပ်ထုကြီးနက် လှနေပါရောလား "
"ဟုတ်ပ ကိုညီ ရေ "
"ငါလည်းရွာမရောက်တာ ကြာတော့ တအံတသြရှိတာ အမှန်ပဲကွ ကဲထားပါကွာ လာ ဆရာတော် ဘုရား ဒီအသီးတွေ သွားကပ်လိုက်အုံး မယ်"
ဒီလိုနဲ့ ကိုညီနှင့်ကျွန်တော် ဆရာတော် ထံ အသီးတွေကပ်လှူခဲ့တယ်။သိပ်မကြာခင်မှာ နေဝင်တော့ မှာ ဖြစ်တဲ့ အတွက် ဘုရားဖူးဖို့ ဘုရားတွေဆီ သွားခဲ့ ကြတယ်။
ဘုရားလည်းရောက်ရော ကျွန်တော် ကခပ်ပြုံးပြုံးရယ်။
ဘုရားလည်းဖူးပြီး ဆုတောင်းပြည့် ဘုရားကြီးရှေ့တွင်
"လာပါ ကိုညီ ထိုင်"
"ဘာလဲ ငါ့လက်ကြီးကိုင်ပြီးတော့"
"ဒါဘယ်သူလဲ ဟင်"ဟု ကိုညီ ကို အိပ်ကပ် ထဲ မှ ဒေါင်းစိမ်းရောင် ဝမ်းဆက်နဲ့ အမျိုးသမီးပုံ ပြလိုက်လေသည်။
"ဟင် ဒါဘယ်ကရတာလဲ "ဟု မျက်လုံးပြူးပြူးကြီးနဲ့ကျွန်တော်အားကြည့်နေတယ်။
"ဒါဘယ်က ရတာလဲ"
"ကိုနွေမိုး ငှားတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်ထဲက ပါ"
"ဘာလဲကို ညီ သူကဘယ်သူလဲ"ဟု ကျွန်တော်ပင်ရဲရဲဝံ့​ဝံ့မေးလိုက်သည်။
"နံမည် က မနေကြာ
အသက် က (၂၄)ဝန်းကျင်
အရင်တုန်းကတော့ သူ့အဖိုးနဲ့နေသယ်"
"သူအဖေ့နဲ့ အမေ က ကရော"ဟု
ကျွန်တော် စပ်စပ်စုစုမေးလိုက်မိ၏။
"တကယ်တော့ မနေကြာ ဟာ သူအဖေ မြွေကိုက်လို့ဆုံးတော့ သိပ်မကြာပါဘူး။သူ့အမေ နောက်အိမ်ထောင်ပြုကာ မြို့ပေါ်မှာပဲနေတယ်လို့ကြားသယ် ။ငါတို့အိမ်မှာ အရင်ကဆို သွားသွားလာလာ တွေ့သယ် ခုနောက်ပိုင်း မတွေ့ဖြစ်တော့ပါဘူး"
"အော် ဒါဆို မနေကြာဘဝ က သနားစရာ လေးပါ့လား"
"ကျွန်တော်သူကို ချစ်မိနေပြီ ကိုညီ"
"ဟင်"
သျှူး
အပိုင်း(၃)မျှော်