Naessa sivilla Along

Shout out sa aking mga pinakabagong follower! Excited na akong makasama kayo onboard! Alma C. Cañas, Kenny Banggat, Rosie Mae Garciano Villarino, Amera Banggat Pillazo, Joey Sixto

Low guys p**i follow puh like and share thank you everyone 🤍🫶✍️

Shout out sa aking mga pinakabagong follower! Excited na akong makasama kayo onboard! Eel Ynihc Acsaban, হাজেরা খাতুন

Nag gradweyt na among bogoy 🥰

“Huling Yakap”
Kuwento ni Joel Lopez

Sa isang lumang litrato na kupas na ang mga gilid, makikita ang isang pamilyang minsang buo, isang inang nakaupo sa gitna, at limang anak na nakapaligid sa kanya. Kung titigan nang matagal, parang maririnig mo ang kanilang mga halakhak, ang mga pangarap na minsang nabuhay sa loob ng tahanang iyon. Ngunit ang katotohanan, ang bawat ngiti sa larawang iyon ay may kapalit na lungkot na hindi na maibabalik.

Ang kanilang ina, si Aling Sela, ay isang babaeng hindi kailanman sumuko. Sa kabila ng kahirapan, nagawa niyang palakihin ang kanyang limang anak, si Teodoro, Manuel, Mirasol, Miranda, at Diego, na may pagmamahal at dangal.

Si Teodoro, ang panganay, ang siyang unang nangarap na umalis. “Para sa atin ito, Inay,” sabi niya isang gabi habang tahimik silang kumakain ng kanin at tuyo. “Babalik ako… may dalang magandang buhay.”

Ngumiti si Aling Sela, pero sa likod nito ay kaba.

“Mag-iingat ka, anak,” mahina niyang sagot.

Umalis si Teodoro kinabukasan, dala ang pangarap at pangako. Ngunit ang pangako, tulad ng usok, ay unti-unting naglaho sa hangin. Lumipas ang mga taon, naging liham na lamang siya… hanggang sa tuluyan nang tumahimik.

Si Manuel naman ay naiwan. Isang lalaking may mabuting puso ngunit kulang sa lakas ng loob.

Nang dumating ang mga sundalong Hapon sa kanilang baryo, nagbago ang lahat. Ang kanilang tahanan ay hindi na ligtas. Ang mga yabag ng sundalo ay parang kulog na bumabasag sa katahimikan ng gabi.

Isang gabi, kinaladkad si Aling Sela palabas ng bahay. Sumigaw siya, nanginginig.

“Manuel… tulungan mo ako…”

Ngunit si Manuel ay nanatili sa sulok, yakap ang sarili, umiiyak sa takot. Hindi siya makagalaw. Hindi niya kayang labanan ang baril, ang galit, ang kamatayan.

Kinabukasan, bumalik si Aling Sela, basag ang loob, ngunit pilit pa ring matatag.

Hindi na muling tumingin sa mata si Manuel sa kanyang ina.

Si Mirasol naman ay piniling iligtas ang sarili sa ibang paraan. Nakilala niya ang isang mayamang lalaki mula sa bayan. Sa gitna ng gulo, pinili niyang magpakasal at lumayo.

“Patawad, Inay,” umiiyak niyang paalam. “Hindi ko kayang mabuhay sa ganitong takot.”

Hindi siya hinabol ng ina. Tanging isang tango at mahinang ngiti ang kanyang ibinigay, isang ngiting puno ng pang-unawa… at sakit.

Hindi na muling bumalik si Mirasol.

Si Miranda, kabaligtaran ng lahat, ay piniling lumaban. Tahimik siyang umalis isang gabi, iniwan ang isang sulat.

“Inay, hindi ko kayang manahimik habang inaapi tayo. Kung hindi ako babalik, alalahanin mong mahal kita.”

Sumapi siya sa mga gerilya sa kabundukan. Doon, natutunan niyang humawak ng armas, lumaban, at maging matapang. Ngunit ang digmaan ay walang kinikilingan.

Isang umaga, dumating ang balita.

Napatay si Miranda sa isang engkwentro.

Walang katawan na naibalik. Walang libing.

Tanging hangin sa kabundukan ang saksi sa kanyang huling hininga.

Si Aling Sela ay umiyak nang tahimik. Walang sigaw, walang reklamo. Parang ang kanyang puso ay unti-unting napupunit, ngunit wala na siyang lakas para ip**ita ito.

At naiwan si Diego, ang bunsong anak.

Si Diego ang pinakatahimik sa lahat. Hindi siya nangarap umalis, hindi siya naghangad ng yaman, at hindi rin siya naghangad ng digmaan. Ang gusto lang niya ay manatili… at alagaan ang kanyang ina.

“Inay, nandito lang ako,” palagi niyang sinasabi.

Sa bawat araw, siya ang nagluluto, nag-aalaga, at nagtatanggol, hindi sa pamamagitan ng armas, kundi sa pamamagitan ng pagmamahal.

Ngunit sa panahon ng digmaan, kahit ang mga mapayapa ay hindi ligtas.

Isang hapon, dumating ang mga Makapili, mga kapwa Pilipino na naging kasangkapan ng mga mananakop. May tinuturo silang pangalan. May hinahanap silang tao.

“At ikaw si Diego?” malamig na tanong ng isa.

“Opo,” sagot niya, nanginginig ngunit matatag.

“Sumama ka sa amin.”

“Wala po akong kasalanan,” sagot niya.

“Nag-aalaga lang po ako ng aking ina.”

Ngunit hindi sapat ang pagiging inosente sa panahong iyon.

Hinila siya palabas, habang sumisigaw si Aling Sela.

“Anak ko! Huwag ninyo siyang kunin!”

Ngunit walang nakinig.

Sa ilalim ng isang puno, sa gilid ng baryo, doon natapos ang buhay ni Diego. Walang laban.

Walang huling hiling.

Ang kanyang dugo ay dumaloy sa lupa na minsan niyang inararo.

At ang kanyang ina… ay naiwan.

Mag-isa.

Sa lumang bahay na minsang puno ng tawanan, tanging alaala na lamang ang kasama ni Aling Sela. Isang anak na nawala sa pangarap. Isa na nalunod sa takot. Isa na piniling tumakas. Isa na namatay para sa bayan. At isa… na kinuha sa kanya kahit hindi lumaban.

Isang gabi, kinuha niya ang lumang litrato.

Isa-isa niyang hinaplos ang mga mukha.

“Teodoro… nasaan ka na, anak…”

“Manuel… sana napatawad mo ang sarili mo…”

“Mirasol… sana masaya ka…”

“Miranda… bayani ka, anak ko…”

“Diego…” napahikbi siya, “ikaw ang huli kong yakap…”

Tahimik siyang umiyak hanggang sa mapagod ang kanyang puso.

At sa kanyang huling hininga, marahan niyang sinabi,

“Hindi ako nagkulang sa pagmamahal… pero kulang ang mundo sa awa.”

Kinabukasan, natagpuan siyang nakaupo pa rin, yakap ang litrato.

Para bang sa wakas… buo na ulit ang kanyang pamilya.

Sa kabilang buhay, walang digmaan. Walang takot. Walang paglayo.

Doon, muli silang nagsama-sama, limang anak… at ang kanilang ina.

Ngunit sa mundong iniwan nila, nananatili ang kuwento.

Isang kuwento ng pagmamahal na sinubok ng panahon.

Isang paalala,

Na sa bawat digmaan, hindi lamang bayan ang nasisira…

kundi ang mga pusong minsang nagmahal nang buong-buo.

Shout out sa aking mga pinakabagong follower! Excited na akong makasama kayo onboard! Jayremy Sabellano, Bidal LB, Benz Tacaisan Edisanan Enquillado

My family bonding na guys 😘

Mingaw nako niyo aii 😘