Thar

بهترين ڪهاڻي هڪ دفعو ضرور پڙهجو🙏

هڪڙي ملڪ ۾ هڪ تندور جي ماني وارو هو ان هڪ ڏينهن بادشاھ سان شڪايت ڪئي ته آئون تندور جي ماني 10 روپيا کپايان ٿو پر ان مان منهنجو گذر نٿو هلي انڪري مونکي اگھ وڌائڻو آهي.
بادشاھ سلامت! مون کي اجازت ڏيو ته آئون 5 روپيا وڌائي 15 روپيا ماني ڪيان.
بادشاھ چيو ته 15 روپيا نه وڌا.
ان تي ماني واري چيو بادشاھ سلامت منهنجي مجبوري آهي. نه ته منهنجو گذارو نٿو هلي.
تنهن تي بادشاھ ٽهڪ ڏيئي چيائين ته ميان! تون ائين ڪر 30 روپيا ماني ڪر!
تندور واري چيو ته ماڻهو دانهون ڪندا ۽ اوهان کي شڪايت ڪندا.
تنهن تي بادشاھ وراڻيو ته ماڻهن کي آئون پاڻهي منهن ڏنيندس تون 30 روپيا ماني ڪر!
تندور واري ائين ڪيو ته ٻي ڏينهن ماڻهو روڊن تي آيا نيٺ بادشاھ وٽ شڪايت کڻي ويا ته ماني 30 روپين جي ٿي وئي آهي اها ته ظلم آهي.
بادشاھ ماڻهن کي ويهاري نوڪر کي موڪليائين ته وڃ جلدي تندور واري کي وٺي اچ!
بادشآھ تندور واري کي چيو ته تو ماني 30 روپيا ڪري ظلم ڪيو آهي هاڻي ائين ڪر 10 روپيا گهٽائي 20 روپيا ڪر. ائين ڪرڻ سان ماڻهو خوش ٿي هليا ويا ۽ بادشاھ تندور واري کي چيائين ته انهن ماڻهن کي اسان چوتيا ٺاهي ڇڏيا آهن.
هاڻي اڄ کان پوءِ هر ماني تي 15 تنهنجا ۽ 5 روپيا منهنجا آهن اهي روز منهنجي کاتي ۾ جمع ڪرائيندين.
سو اسان وٽ قصو ساڳيو آهي.

.
کمال عشق ہے…
کہ تیری یاد سے بچنے کی ہر کوشش
خود تیری طرف ہی لے جاتی ہے

عجیب شخص ہو تم بھی…
دل میں اتنی جگہ بنا لی ہے
کہ اب اپنی تنہائی بھی
مجھے تم سے مانگنی پڑتی ہے

تمہاری آنکھوں میں جو خواب چمکتے ہیں
میں نے وہ سب دل میں چھپا رکھے ہیں
کہیں ٹوٹ نہ جائیں…
کہیں کھو نہ جائیں…
کہیں تم یوں ہی اداس نہ ہو جاؤ

میں نے خود کو بہت سمجھایا ہے
کہ محبت میں حدیں رکھنی چاہئیں
مگر سچ کہوں
جب تم سامنے آتے ہو
تو میری ہر حد
تمہارے قدموں میں گر جاتی ہے

اور ہاں…
اگر کبھی تم پوچھو
کہ میں تمہیں کیوں چاہتا ہوں
تو شاید جواب نہ دے سکوں…
کیونکہ عشق سمجھایا نہیں جاتا
صرف محسوس ہوتا ہے
اور میں تمہیں
ہر سانس میں محسوس کرتا ہوں

🌸🌼🫠

اڌ رات جو چنڊ جي چانڊاڻ ۾ ۽ تارن جي جهرمر ۾ اداس ڪنھن گھٽين ۾ لاوارث جيا روندل مان مسافر بيوفا محبوب کہ ساريندي ڇڏي ھڪ گھٽي مان گذريم تہ ھڪ در ته نظر پئي ھلڪو ھلڪو روڻ جو آواز آيو يڪ دم پوئتي ڪنڊ ورايم تہ چادر ۾ ڊکيل ھڪ چھرو چنڊ جيا چمڪندي نظر آيو
پچا ڪيم ڪير تہ ڪجھ ٽائيم خاموش رھي چيائين ته
محبت جو مسافر چيم ته محبت جو ھر ڪوئي مسافر آ
جواب ۾ چيائين ته تون ڪير
چيم ته مان به ھڪ محبوب جي در جو رولاڪن ۾ رولي ويل ھڪ مسافر
ته سڏڪندي سڏڪندي چيائين ته مطلب تون بہ ڪنھن جي نگاهن جو ڪٽل آھي
چيم ھا
ڪجھ دير خاموش ٿي وئي ته وري پچاڪيم ته اڌ رات جو ھڪ سنسان جائي ته ڇو
جواب ۾ چيائين ته رولي ويل سپنن جا ڪجھ خزانا پئي ڳوليا
چيم ته ڪافي رات ٿي چڪي آهي ۽ سنسان گليون آھن ھتي توهان جو ھن وقت وھڻ سئي نه آهي
ته جواب ۾ ھي سٽو چوڻ لڳي ته
اسان جي حال هيڻي کي
کلين ٿي ٽھڪڙا ڏئي
اسان جي راڳ جهيڻي تي
چري هن سُور ٻيڻي تي
ڇڏي تو ڇاپ اهڙي آ
حياتي ٽوھ جھڙي آ
پرين تنهنجي پُڄاڻان پوءَ
اکين مان جاڳ ٿي ڦٿڪي
ننڍ جو ڪو پتو ناهي
تڪي تارا ٿڪا آھيون
نڪي ٿا چنڊُ کي چاهيون
نڪي ٿا سج کي ڀانيون
نڪي ٿا سُونهن کي پوڄين
نڪي ٿا راڳ ڪو ڳايون
صفا بي سُڌ پيا آھيون
نڪي ٿا پاڻ کي ٺاهيون
مٺا اُجڙي ويا آھيون
وڃون ڪنهن مئڪدي ۾ سو
پيئڻ جو پُور ڀي ناهي
چُمون ڪنهن چنڊُ جا چپڙا
لبن سان لنئون ڀي ناهي
سمهون ڪنهن سُونهن سان سائنڻ
بدن ۾ باھ ڀي ناهي
حياتي ھاڻ ڇا آھي
لڳي ٿو ائين پرين پيارا
رڳو بيوس بدن پيو آ
ڪلهن تي ڄڻ ڪفن پيو آ
اڃان ڀي تون کلين ٿي ڙي
اسان جي هن حياتي تي
کلڻ هاڻي اجايو آ
پري کان ئي ڏسي وڃ تون
ملڻ هاڻي اجايو آ
ھا ملڻ ھاڻي اجايو آ
ھا ڪجھ ٽائيم مان بہ سوچن جي سمنڊ ۾ داخل ٿي ويس ۽ پنھنجا سور ڳائيڻ لگس
مون اندازو لڳايو ته ھن جي ڇا ته ڪيفيتن ھوندي جيڪا اڌ رات جو ھڪ سنسان جائي ته اڪيلو وجود ڪڻي پنهنجن سورن جي دھا رب پاڪ کہ ڏئي رھي آھي
يڪين ڪيو دوستون دل اندر ته ڏاڍو ڏک لئي آيو پر ھڪ مجبور انسان ٻي جي ڪھڙي مدد ڪري ٿو سڳي
ڇو جو ھي عشق سدما اسان به سئون پيا
۽ ھي درد اوئي سمجھي سگھندو جيڪو ان رستي تان گذريو هوندو
بس مان ته ھن کہ ھي سٽو ارپي پنھنجو اڪيلو وجود ڪيو ھليو آيس
ته
ڏکاري ٻار جي کِل جھڙو
تصور ڳوٺ تنهنجي جو
ٻٻر جي ڏار تي رهجي
ويل ڪا ڪوڪ ڪويل جي
اڌورو چنڊ آسڻ تي
ٿڌي جھنڪار پايل جي
اسر، ڄڻ ننڊ ۾ ٻالڪ
صُبح، ڄڻ