Magdalena Pacek terapia masażem

Wbrew swojej powszechnej nazwie, „łokieć tenisisty” rzadko dotyczy osób uprawiających ten sport – szacuje się, że stanowią one zaledwie 5-10% wszystkich przypadków. W rzeczywistości schorzenie to jest tendinopatią, czyli procesem degeneracyjnym ścięgien mięśni prostowników nadgarstka (w szczególności mięśnia prostownika promieniowego krótkiego).
Główną przyczyną problemu są powtarzalne, monotonne ruchy dłoni i nadgarstka, które prowadzą do sumowania się mikrourazów i przeciążenia tkanki ścięgnistej. Z tego powodu w grupie największego ryzyka znajdują się osoby wykonujące codzienne prace manualne:
• Pracownicy biurowi: spędzający wiele godzin na pisaniu na klawiaturze i klikaniu myszką.
• Mechanicy i monterzy: operujący ciężkimi narzędziami i wykonujący powtarzalne ruchy skręcane.
• Fryzjerzy: u których obciążenie wynika z ciągłej pracy nożyczkami oraz trzymania suszarki.
• Kucharze: regularnie obciążający przedramiona podczas intensywnego krojenia, siekania czy mieszania.
Typowym objawem jest ból zlokalizowany po zewnętrznej stronie łokcia, który wyraźnie nasila się przy prostych czynnościach dnia codziennego, takich jak chwytanie kubka z napojem czy uścisk dłoni na powitanie.
W profilaktyce oraz wczesnych stanach przeciążeniowych kluczowe znaczenie ma dbanie o ergonomię stanowiska, robienie regularnych przerw w trakcie pracy oraz wprowadzanie delikatnych ćwiczeń rozciągających i mobilizujących przedramiona. Jeśli ból się utrzymuje, warto skonsultować problem z fizjoterapeutą, aby dobrać odpowiednią terapię manualną i plan treningowy odbudowujący ścięgno.

Wyobraź sobie prostą czynność: sięganie po kubek z górnej półki, zakładanie kurtki czy czesanie włosów. Dla wielu z nas to odruch, ale dla osób zmagających się z zespołem ciasnoty podbarkowej to moment ostrego, blokującego bólu.

Często słyszę od pacjentów: "Nie mogę unieść ręki powyżej linii barku, czuję nagły opór i kłucie". Co dokładnie dzieje się wtedy w stawie?

W dużym skrócie: w stawie barkowym dochodzi do zmniejszenia przestrzeni (tzw. przestrzeni podbarkowej). W rezultacie, podczas unoszenia ramienia, tkanki miękkie – m.in. ścięgna stożka rotatorów czy kaletka maziowa – są stale dociskane i ocierają się o kość.

To prowadzi do przewlekłego stanu zapalnego, ostrego bólu (szczególnie przy ruchu w przedziale 60°–120° uniesienia ręki), osłabienia siły mięśniowej, bólu w nocy, zwłaszcza przy leżeniu na chorym boku.

Najważniejsza informacja jest taka: z tym problemem nie trzeba (i nie powinno się) żyć. Ignorowanie bólu może prowadzić do poważniejszych uszkodzeń ścięgien.
W zdecydowanej większości przypadków kluczem do powrotu do pełnej sprawności jest odpowiednio dobrana fizjoterapia. Poprzez celowane ćwiczenia stabilizujące, terapię manualną i pracę nad postawą ciała, jesteśmy w stanie "zrobić miejsce" w stawie i przywrócić bezbolesny ruch.

💡 Pamiętaj: Im szybciej wdrożysz odpowiednie leczenie, tym krótsza i łatwiejsza będzie droga do odzyskania pełnego zasięgu ramienia.

Zmagasz się z podobnym problemem? Nie czekaj, aż ból minie sam – skonsultuj się z fizjoterapeutą lub ortopedą, aby postawić trafną diagnozę i zacząć działać.

Dlaczego warto ćwiczyć z obciążeniem?

Ponieważ mechaniczny opór stymuluje komórki kościotwórcze, zwiększają ich gęstość.
Ponieważ zwiększenie masy mięśniowej sprawia, że organizm spala więcej kalorii nawet w spoczynku.

Dlaczego warto trening połączyć z masażem?

Ponieważ masaż głęboko relaksuje tkanki , usuwa punkty spustowe i przyspiesza uwalnianie metabolitów po ćwiczeniach.
Ponieważ jest to najlepszy sposób na szybką regenerację, zmniejszenie napięcia mięśniowego oraz profilaktykę urazów po 40. roku życia..

Ponieważ jest kluczowym narzędziem do uzyskania efektu DŁUGICH, SMUKŁYCH I ELASTYCZNYCH MIĘŚNI U KOBIET. Sam trening siłowy napina i skraca włókna mięśniowe , natomiast dobry masaż rozluźnia je, "rozbija" powięź, co zapobiega efektowi zbitego, masywnego ciała..

Ponieważ likwiduje zastoje wody, do których często dochodzi, szczególnie po pierwszych treningach, jako odpowiedź organizmu na potreningowe mikrostany zapalne .

Kortyzol nie jest wyłącznie „hormonem stresu”. W prawidłowych warunkach jego poziom zmienia się w ciągu doby.
Najniższy jest zwykle późnym wieczorem i w pierwszej części nocy.
Zaczyna rosnąć kilka godzin przed przebudzeniem.
Szczyt osiąga około 30–60 minut po obudzeniu a następnie stopniowo spada przez resztę dnia. Ten poranny wzrost pomaga się obudzić, zwiększa czujność i mobilizuje energię.

Światło, szczególnie jasne światło słoneczne rano, jest jednym z najsilniejszych sygnałów regulujących rytm dobowy.
Ekspozycja na światło po przebudzeniu wzmacnia naturalny poranny wzrost kortyzolu, pomaga zsynchronizować zegar biologiczny, wspiera wieczorne wydzielanie melatoniny, co
może ułatwiać zasypianie i poprawiać jakość snu.

Dlatego wiele badań sugeruje, że już 10–30 minut światła dziennego w pierwszych godzinach po przebudzeniu może korzystnie wpływać na rytm snu i czuwania.

Jeśli większość dnia spędzasz w pomieszczeniach sygnały dla zegara biologicznego są słabsze, rytm kortyzolu może być mniej wyraźny, tym samym łatwiej o problemy z zasypianiem lub porannym wstawaniem. Możesz też odczuwać większą senność w ciągu dnia.

Ostatnie tygodnie to był trudny ale i ciekawy czas.
Muszę sie pochwalić, że egzamin zawodowy zdałam celująco 😉
Muszę się pochwalić, że ilość poleceń, powrotów i pięknych spotkan z Wami w Przestrzeni Dobra mocno motywuje mnie tak do dalszej pracy nad sobą jak i do otwarcia nowej przestrzeni.
Ale poki co widzimy sie na Juranda w Lublinie.
Do zobaczenia

Nie ciśnij. Uwolnij myślenie 🙂