Puur Lien

15 jaar… wat een verhaal.

Mijn lieve dochter,
een ziel die blijft vechten,
ook als het zwaar is,
ook als niemand het ziet.

Ik zie je…
in je strijd,
in je groei,
in alles wat je bent,
zelfs als jij dat even niet voelt.

Jij koos onlangs een nieuwe weg,
met moed in je hart
en kracht in elke stap.

Toen kwam Princess…
alsof ze je vond op precies het juiste moment.
Bij haar wordt het stil,
valt de ruis weg,
mag jij gewoon zijn.

Samen vinden jullie rust,
dragen jullie elkaar,
groeien jullie zacht maar krachtig.
Een band die je niet hoeft uit te leggen,
alleen te voelen.

Mijn hart is zo trots op jou.
Op jouw kracht,
jouw zachtheid,
jouw weg.

Gefeliciteerd met je 15e verjaardag,
mijn lieve meid.
Blijf geloven in jezelf,
want jij bent sterker dan je ooit zult beseffen.

11 jaar vandaag. Elf! 🎉

Mijn goedlachse kerel met een mening waar zelfs volwassenen soms even van moeten bijkomen 😉
Een jongen met grote dromen en een duidelijke visie op de toekomst:
“Waarom voor een baas werken als je er zelf één kunt zijn?” 😎💼

En ergens heb je natuurlijk gewoon gelijk.
Jij weet wat je wilt. Staat stevig in je schoenen. (Soms iets té stevig 😅)
Maar wat mensen niet altijd zien, is dat enorme zachte hart daarachter.
Hoe lief en zorgzaam je bent. Hoe je altijd even komt knuffelen.

En dan onze humor…
Die blikken. Die inside jokes. Dat samen dubbel liggen om iets waar de rest niks van snapt.
Dat is ons. 💙

Blijf lekker jezelf.
Blijf dromen op jouw manier.
En weet dat ik altijd achter je sta,
zelfs als jij later officieel “de baas” bent 😉
Zó trots op jou. 💙✨

Liefdesdag

Noem het geen Valentijn.
Noem het wat het echt is.

De liefde die mij elke ochtend
opnieuw leert ademen.

Jullie kleine handen
die mij groter maken dan mijn angst.
Jullie ogen
die mij herinneren wie ik wil zijn.

We hebben stormen gekend.
Dagen waarop alles zwaar voelde.
Maar telkens weer stonden jullie op.
En met jullie… ik ook.

Nieuwe dag, nieuwe kracht.

Die kracht zit in jullie lach.
In hoe jullie elkaar vasthouden
alsof loslaten geen optie is.

Mijn belofte aan jullie:
we maken herinneringen,
we blijven praten,
alles mag gezegd worden.

En wat er ook komt,
mijn liefde blijft.
Altijd. 🤍

Zelfzorg is het loslaten van twijfel.
Niet streven naar perfectie,
maar kiezen voor echtheid.
Je hoeft niet perfect te zijn om waardevol te zijn.
Je hoeft niets te bewijzen,
alleen jezelf te blijven.
Ook na tegenslagen,
ook op donkere dagen,
mag je jezelf graag zien.
Blijf geloven in je eigen sterkte,
zelfs wanneer het moeilijk is.
Ook als je haar even niet voelt, is ze er.

Waar zijn we gebleven?

We rennen,
alsof er een prijs te winnen valt
voor wie het eerst de stilte vergeet.
Ons hoofd vol cijfers,
agenda’s die geen ruimte laten
voor een ademtocht,
of een blik naar binnen.

We meten succes in vierkante meters,
in likes, in loonstroken,
maar missen de geur
van versgevallen regen
op de huid van een kind.

De armen van mijn kinderen
rond mijn nek.
Zeg me, is er iets dat méér waard is
dan dat?

Toch blijven we bouwen,
aan carrières, aan muren,
aan levens die steeds verder
van onszelf afstaan.

Waar ging het mis?
Wanneer werd “meer” belangrijker dan “samen”?
Wanneer werd groeien iets dat je alleen doet,
in plaats van hand in hand?

Misschien zijn we het kwijt?
Het kompas, de richting, elkaar.
Misschien zijn we allemaal een beetje verdwaald,
in een wereld die sneller draait
dan een hart kan volgen.

Maar misschien…
vinden we het terug,
in een lach op de turnmat,
een vuile knuffel na een voetbalmatch,
in die kleine momenten
waar alles weer klopt.
Puur, echt, ongefilterd.

En dan stel ik mezelf de vraag:
Waar wil ik naartoe?
En belangrijker nog…
Wie zachtjes naast me blijft,
en kiest voor mij,
in stilte en in storm.