Paard & Yoga

~Blijven leren~

Volop vakantie. Duidelijk merkbaar. Maar voor mij gaat vakantie en blijven leren hand in hand.

Een goede collega van mij, raadde me laatst dit boek aan. Op het werk vertrekken we vanuit het framework van 'van doßen'. Maar zoals wel vaker twijfel ik soms of we niet teveel vastpinnen op 1 werkkader.
Belemmeren we onszelf niet te veel? Word de visie niet te nauw?

Alles blijft evolueren. Veel van wat ik ontdek, en al helemaal binnen psychiatrie, vertrekt vanuit ervaring. Je kan niet zoals bij een gebroken been even vlug een foto nemen, diagnose stellen en hup, op naar behandeling.

Te vlug en teveel medicatie. "Het is maar gedrag." Gedrag is steeds een symptoom.

Toen ik las over de loekemeijer-methode klonk het zo eenvoudig en logisch. De focus vertrekt vanuit hechting.

Autisme, een label, waarbij je heel snel aangeleerd gedrag ziet. Maar wat als je het anders gaat bekijken en benaderen? Wat is nog mogelijk? Wanneer je niet te snel zegt:" meer kunnen we niet doen".

In ieder geval ga ik me hier de komende tijd wat verder in verdiepen.

Een stukje van de inleiding:
"Als je de diagnose autisme krijgt, roept dat een beeld op dat er geen ontwikkeling mogelijk is. Stel je voor dat er wel degelijk ontwikkeling mogelijk is bij autisme? Stel je voor dat de huidige cognitieve behandelmethodes deze ontwikkeling juist belemmeren? Wat is er dan wel nodig?"

Is dit niet prikkelend? Ik ben alvast benieuwd naar meer.

En wat als ik al deze informatie kan integreren bij de paarden?

Dankbaar voor mijn gesprekspartner met wie ik intens van gedachten kon wisselen.

~Coachen met paarden, voor wie?~

Naar wie richt ik mij als coach? Iedereen die het gevoel krijgt er baat bij te hebben.

Maar graag richt ik me ook naar mensen met een verstandelijke beperking. Als jongere gaf ik leiding bij een vereniging voor mensen met een beperking. Voor wie van Aalter is: Gammetoen.

Daar kwam de constatatie hoeveel talenten mensen met een beperking hebben. Maar evenzeer de maatschappelijke "beperkingen" waar men tegen loopt.

Een IQ- en EQ test bepalen de gradatie of ernst. Enerzijds een noodzakelijk kwaad om een behandelplan te kunnen opstellen anderzijds heel beperkend in de mogelijkheden.

En dat is jammer. Veel mensen missen op deze manier de boot. Ook vanuit mijn professionele expertise kan ik hiervan meespreken. Ondanks de vele initiatieven zoals zorgboerderijen, vrijwilligerswerking,... Vinden velen hun plaats niet.

Afhankelijk van de hulpvraag hoop ik toch voor sommigen een hulpbron te kunnen zijn. Niet afhankelijk van exclusiecriteria. Wel, en dat geldt voor iedereen die een aanvraag doet, wordt er eerst een kennismakingsgesprek gevoerd. Van daaruit kan gekeken worden wat ik kan betekenen.

Dus zit je zelf met keuzestress, loop je tegen je grenzen of wil je net je grenzen leren aangeven: let's talk!
Maar ken je iemand met een verstandelijke beperking, evenzeer: let's talk! Ik kan niet garanderen altijd een antwoord te zijn maar vragen staat vrij denk ik dan.

Dit zowel voor kinderen, jongeren als volwassenen.

Gekend met het framework van 'Van Doßen' , vanuit mijn werk als verpleegkundige, blijf ik steeds op zoek naar andere visies. En laten we vooral de kracht van de paarden hierbij niet vergeten!

Tot gauw?

Liefs,

Sarah & Co

~Hitteplan~

Veel tips voor de meest kwetsbare in de maatschappij en dit volledig terecht. Maar ook voor gewoon iedereen die dezer dagen buitenhuis moet zijn.

Nog even op een rijtje:

👉🏼Voldoende water drinken (nee water is niet alleen voor de vissen, ze dienen als olie voor de motor. Wat ook lekker, verfrissend en gezond is, is water met een smaakje. Geen grenadine maar bijvoorbeeld komkommer en daarbij een beetje citroen. Nachtje in de frigo et voila! Ook met aardbeien heel lekker!)

👉🏼De airco in de auto nog frisser zetten dan 5graden verschil met buiten. Dit om je koeling van de auto te sparen maar vooral voor jezelf om een 'thermische shock' te vermijden.

👉🏼 Inspanningen beperking om je lichaam niet te laten 'over verhitten'

Veel zaken lijken logisch en toch past niet iedereen ze toe.

Maar velen kennen deze tips en er is steeds meer aandacht voor elkaar, goed zo!

Toch hoor ik weinig omtrent dierenzorg deze dagen. Daarom graag nog even aandacht voor onze lieve vrienden.

Onze huisdieren, het woord zegt het al, houden we vooral in huis met deze warmte. We hebben geen vissen maar ook zij krijgen voldoende water en verder laten we hen hun ding doen. Dat is zo weinig mogelijk.

Bij de paarden vraagt het nu ook wat meer zorg. Een extra ton water. Hooi verdeel ik nog steeds buiten. Ze gaan om beurten schuilen om af te koelen, wat eten van het hooi. Hooi brengt dorst en zo wandelen ze opnieuw richting stal. Er zal altijd wel wat discussie blijven. Er zijn al stallen met airco of goede isolatie maar dan is er vaak minder weideloop. Ik heb verrassend frisse stallen maar ben ook erg voorstander van weideloop zodat de darmen en eigenlijk hun gehele systeem in werking blijft zodat ze voldoende in staat zijn te blijven functioneren.

Het is niet optimaal maar ik tracht het wel zo goed mogelijk te benaderen. Ik zie nog steeds paarden in het heetst van de dag op een weide zonder schuilhok. Dan is er gewoonweg geen keuze (ook geen natuurlijke beschutting).

Paarden kunnen wel degelijk een zonneslag oplopen en oververhit geraken.

Honden kunnen hun pootjes verbranden bij het wandelen op beton.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen het beste baasje probeert te zijn maar even een herinnering kan geen kwaad 😊.

In ieder geval, het zijn weersomstandigheden die we vaker zullen te zien krijgen. Laten we ons liever voorbereid zijn en wat extra zorg aan onszelf en elkaar geven.

Wie heeft nog leuke, verfrissende tips? Zowel voor mens als dier, ik lees het graag in de comments!

Verfrissende groeten,

Sarah en Co

Oja, na het bakken braden op de weides neem ik graag uitgebreid te tijd om met Anna af te koelen in ons mini waterpretparkje 😊

~ Verbinden in stilte ~

Steeds vaker krijg ik te horen:" nu even niet.", "ik heb mijn verhaal al zoveel verteld", "ik heb geen zin om erover te praten",...

Zowel volwassenen als jongeren lijken steeds minder op verhaal te kunnen/willen komen. Helemaal begrijpelijk. En waarom moet het?

Enkele jaren geleden kreeg ik hierover een heel mooie les van een cliënte met een dissociative stoornis. Getijsterd door nachtmerries was ze vaak wakker 's nachts. Dan kwam ze vaak een sigaretje roken.

Soms vertelde ze wat, maar vaak zat ze daar. Je wilt er dan ook gewoon zijn voor die persoon. Maar hoe? Ik heb geen dis, je leert er wel over maar ik kon me niet inbeelden hoe het moest zijn voor haar. Eigenlijk voelde ik me vaak machteloos. Letterlijk vroeg ik haar:"Wil je me er over leren, inzicht geven? Ik wil je heel graag begrijpen en weten wat ik voor je kan doen wanneer het even moeilijk gaat!"

Het antwoord was eenvoudig:" je nabijheid is van onmetelijk belang. Geen ongemakkelijk gesprekje, omdat het zo hoort. Zit alsjeblieft gewoon naast me, in stilte. Dat betekent zoveel meer dan woorden". Dat deed ik, en eerlijk gezegd, ik begon ervan te genieten. Verbonden in stilte.

Sinds een aantal jaren probeer ik in stilte te communiceren met mijn paarden, in 'hun taal'. Ze vertellen zoveel met hun lichaam als je maar 'luistert'.

Heb je al eens in een stilte een ander persoon geobserveerd? Ook dan is er veel communicatie zonder gesproken taal. Gekruiste armen, ogen die wegkijken of naar beneden gericht zijn, etc..

Maar na enige tijd, wanneer er berusting en vertrouwen is, volgt alsnog een gesprek. Vaak voelt het dus gewoon niet veilig om te praten.

Dat is dan weer een kracht van mijn 'coachteam'. Zonder een woord uit te brengen weten ze mensen vaak te beroeren tot gesprek.

Is dit herkenbaar? Wil je zelf graag eens de rust en kracht van de natuur beleven?

Een sessie coachen met paarden kan je hierbij helpen als kind, jongere maar ook volwassenen.

~Een licht voor jou~

Ik las daarstraks het bericht over Michaël, deelnemer van de mol, die zichzelf het leven benomen heeft.

Jammer genoeg was hij niet de enige dit weekend. Een dierbare valt plots weg. Vragen komen in getale op.

"Welk signaal heb ik gemist?", "Had ik het niet kunnen opmerken?" ,...

Ook in de hulpverlening worden we hiermee geconfronteerd. Je staat voor een rouwproces, iedereen doorloopt die anders, maar weet wel: je hoeft er nooit alleen voor te staan.

Wonden ontstaan, maar je kan steeds hulp vragen bij het helen ervan.

Eigenlijk is dat een algemene regel voor mezelf. Of het nu gaat om een verlies, een psychische aandoening, een fysieke aandoening waar jij of een naaste plots mee geconfronteerd wordt. Je staat er nooit alleen voor al ga je op je eigen tempo en aankunnen.

Er is zelfs een nummer over geschreven: 'you never walk alone'.

Voor Michael en zovelen anderen, laat ik vandaag een lichtje branden.

***de

~Pony Power For Kids~

Een 4 daags programma, praktijkgericht en educatief. Hierbij wordt gewerkt aan persoonlijke, sociale, emotionele groei en ontwikkeling. Dit gebeurt door op een speelse wijze met pony's en paarden aan de slag te gaan.

(Alle oefeningen gebeuren naast de pony's/paarden, tijdens deze reeks wordt er niet gereden.)

Volgende thema's komen aan bod, mede in de vorm van een werkboek:

* Zelfvertrouwen
* Weerbaarheid & veerkracht
* Grenzen aangeven
* Samenwerken
* Jezelf aanpassen
* Positief gedrag
* Omgaan met emoties

👉🏼Voor wie? Kinderen van 8 tem 12 jaar
👉🏼Kostprijs: 125 euro
👉🏼Inbegrepen: werkboek & dagelijks een verse smoothie gemaakt met de kinderen, gezonde versnapering voor-en namiddag
👉🏼Mee te brengen: lunch
👉🏼Telkens van 10u tot 17u, opvang mogelijk vanaf 9u. (Uitzonderingen kunnen persoonlijk besproken worden daar ik graag rekening wil houden met werkende ouders.)
👉🏼 Gaat door vanaf 24 tem 28 augustus

Dit alles gaat door te Lotenhulle (Aalter). In de natuur tussen de paarden. Waar er ruimte is om te spelen en ontwikkelen maar evenzeer tot rust te kunnen komen.

Inschrijven kan via mail: [email protected] of telefonisch via WhatsApp: 0479417727. Bij vragen kan u ook deze kanalen gebruiken

(Het gaat om beperkte plaatsen om de kinderen met de nodige aandacht en zorg te kunnen omringen/ begeleiden)

Bij wie komen de kinderen terecht? Ik ben Sarah, psychiatrisch verpleegkundige, kindercoach en instructrice van pony power voor kinderen. Het kan een uitstekende start vormen voor een nieuw schooljaar door het educatief karakter doch acht ik het heel belangrijk dat kinderen zichzelf kunnen zijn op een speelse manier.

Wees welkom!

~ Grote opkuis ~

Mijn moeder houdt een grote opkuis. Achtergebleven spullen vinden stilaan hun weg terug naar de rechtmatige eigenaren. Zo gaf ze me vandaag mijn fotoalbum terug.

Zo'n 17 jaar geleden, was ik me volop aan het voorbereiden op een uitwisselingsproject van intercambio naar Honduras. 5 weken lang, mee leven met de lokale bevolking. Daarbij werd mijn focus gezet op mensen met een beperking.

De taal niet volledig machtig maar vol enthousiasme werd ik warm onthaald in Marcala. Mijn gastmoeder(s) waren ongelooflijke gidsen op deze prachtige reis. Niet enkel letterlijk, het werd ook een eerste innerlijke reis. Ik mocht meekijken hoe men met heel beperkte hulp en middelen toch de beste zorg trachtte te geven aan mensen met een fysieke beperking. Revalidatiecentra, zorgvoorzieningen,... Zoals wij die kennen, kennen zij ook, in theorie. Wetgeving, machtsstrijd, misdaad ... Zorgen ervoor dat het geen realiteit was. En toch. Ramon, een man die blind werd na een ongeval, gaf massages. Voorheen was hij kinesist, maar zijn beperking hield hem niet tegen om zijn passie met nog meer passie toe te passen, ongelooflijk. Zo heb ik nog tal van verhalen en getuigenissen die mij een andere kijk op de zaken gaf.

Daarnaast had ik ook het voorrecht gehad om met de 'jrimitos' mee te lopen. Mijn nu schoonzus zijnde Karla Fiallos , maakte me wegwijs (wat een fantastische schoonzus!). Het is een vereniging voor kinderen die niet uit de meest 'gezonde' thuissituaties komen. Veel speelgoed is er niet, maar ik leerde dat dat niet van belang was. Zoals ik eerder zei was ik het Spaans niet echt machtig maar dat hoefde niet. De kinderen nemen je hand, nemen een blad papier en een potlood. Kan het nog duidelijker? Daarna volgde een knuffel, gewoon dankbaar voor de tijd samen. Daar was de grootste nood aan, 'gezien' worden.

Ik kan uren mijmeren en vertellen maar dat zou me te ver afleiden. Landen kan en mag je niet vergelijken maar het heeft me wel leren relativeren. Na 17 jaar merk ik dat het 'belgische systeem ' weer volop aanwezig is. Klagen over tekorten aan zorgnoden, te weinig handen,... En te weinig kijkend naar wat wel goed loopt, wat wel aanwezig is. We stellen vaak te veel hoop in dokters en farmacie terwijl er zoveel fantastische initiatieven zijn. Lange wachtlijsten maar ook steeds meer coaches, zorgboerderijen en nog zoveel meer.

Het zou niet moeten zijn dat ik je moedig noem als je een stap zet. Het zou gewoon, normaal moeten zijn. Net als je met de griep of een gebroken been naar de dokter stapt.

Kijken naar wat er wel is. Kijk naar de mogelijkheden die er zijn in ons landje. Kijk verder dan enkel de beperkingen en hulp staat klaar. Zowel voor Kinderen als volwassenen.

Daar, 17jaar geleden, startte er een eerste innerlijke reis. En als ik er even bij stil sta, is die gelukkig nog steeds bezig. Met heel wat mogelijkheden en opportuniteiten!

Een fijne avond gewenst,

Een mijmerende maar gemotiveerde coach en verpleegkundige (want ik geloof in een weg waarbij verschillende professies samen kunnen wandelen).

Liefs,

Sarah