Nadiyoga

Van symptoombestrijding krijg je levenslange cliënten, van het helen van de diepere oorzaken niet... Wat veel te weinig begrepen wordt, is dat het parasympathische zenuwstelsel (meer precies de ventrale vagus, de hart-hoofdverbinding) de “fabrieksinstelling” van ons lijf is.

FLOW – onze natuurlijke staat, zoals je die ziet bij kleine kinderen – gaat hand in hand met een staat van veiligheid, vertrouwen en verbinding, en dus met de ventrale vagus (wat Stephen Porges het “social engagement system” noemt).

Alleen bij intense actie (zoals competitief sporten) en wanneer ons overleven bedreigd wordt, schakelt het lijf de sympathicus in.
Wanneer de sympathicus op niet-traumatische of niet-chronische wijze wordt ingeschakeld, komt het lichaam daarna vanzelf weer tot rust dankzij de parasympathicus.

Chronische stress en ongeheeld trauma (freeze) verstoren echter de terugkeer naar de “rest and digest”-modus.

Omdat onze organismen geen verschil kunnen maken tussen fysieke overlevingsstress en emotionele stress, blijft bij meer en meer mensen de sympathicus chronisch actief. Er wordt dan een teveel aan cortisol in het bloed gebracht.

Dit heeft als gevolg dat we niet langer in FLOW leven (onze fabrieksinstelling), maar in een chronische overlevingsmodus.
Wanneer de sympathicus zijn energie niet kan uitwerken – zoals in boos worden (vechtreflex) of vluchten (bijv. uit een relatie, op het werk of elders) – gaat het systeem steeds meer over in de bevriesreflex (dorsale vagus).

Daardoor wordt het bindweefsel steeds meer chronisch aangespannen en gaan steeds meer lichaamsfuncties daar negatieve invloed van ondervinden.

De parasympathicus gaat zelf ook minder goed functioneren, want er gaat minder bloed naartoe wanneer de sympathicus blijft aanstaan...

Dat is hoe de negatieve spiraal werkt waar zoveel mensen in zitten. Getuige daarvan: de kosten van de gezondheidszorg worden steeds enormer.

Het heeft allemaal te maken met het niet begrijpen (niet kunnen of niet willen) van de echte oorzaken.

Van symptoombestrijding krijg je levenslange cliënten, van het helen van de diepere oorzaken niet...

Leer meer over je eigen lichaam, zodat je niet zo afhankelijk bent van “de experts”.

De online trainingen Leren loslaten en Jeugdtrauma leren je te werken met je bewustzijn.

Een jaar of zo geleden tipte iemand me dit geweldige, al wat oudere plaatje voor rouw (Tonkin’s Grief model 1996). Ik post het nog eens voor wie het nog niet kent.

We praten doorgaans over verdriet om een groot verlies alsof het iets is wat op den duur wel zal slijten, alsof het iets wat met de jaren vanzelf 'kleiner' wordt. De tijd heelt alle wonden, zeggen we dan bijvoorbeeld. Bedoeld als troost en hoop, maar het kan soms averechts werken. Want wie rouwt om een dierbare wil helemaal niet dat ‘het’ kleiner wordt. Dat voelt bijna als een soort ontrouw naar die geliefde verloren ander.
Wie rouwt wil eigenlijk alleen maar gehoord en gezien worden in het verdriet. Zo vaak en zo lang als nodig, omdat vooral dat ruimte schenkt.

En precies dat laat dit beeld met de flesjes zo goed zien. Daarin schenkt het hoop en vertrouwen. Het is hoe ik het zelf ervaar, en het is ook wat ik telkens weer bij andere rouwenden waarneem. Hoe niet zozeer de wond, het gemis of het verdriet om het verlies kleiner wordt, maar hoe de rouwende er in een eigen tempo, op een eigen manier omheen groeit.

Het is een langzaam proces van innerlijk ruimer worden, waardoor het verlies met de tijd wat beter te hanteren valt.

instagram.com

YogalifeTeachertraining@FactoryFourty with love and gratitude to all 🧘‍♀️🧘‍♂️👌💛🙏