Lhovely Jhoyce

“ang bait siguro ng parents mo, ’no?”

“huh? bakit mo nasabi?”

“kasi you’re so gentle. sabi kasi nila, the way you act or behave outside is a reflection of your environment within your household.”

ganoon pala ’yon? may kasabihan pala na ganiyan.

hindi ko alam, eh. at hindi rin naman totoong gentle ako because i was raised in a calm and gentle way or neither did i grow up in a household like that. hindi totoong kaya ganito na lang ako kahandang tumulong sa tao dahil laging nasa tabi ko ang magulang ko para suportahan ako. hindi totoong matino ako lumaki dahil matino akong pinalaki, partly yes. hindi totoong marunong ako magpatahan ng mga umiiyak dahil napapatahan ako ng mga magulang ko noon sa tuwing naiiyak ako ng walang rason. hindi ko pa naman kasi masabi kung ano ang nararamdaman ko at bakit ko nararamdaman iyon.

i strived to be as gentle as i can be, because growing up, i have always been taught harshly with the things, they said, would help me to grow properly.

noong bata kasi ako, kapag pinagalitan ako in a harsh way, siyempre iiyak ako kasi nga bata pa at hindi pa ako nakakaintindi ng lengguwahe ng matatanda. but then instead of finding comfort with their words to calm me, sasabihin pa nila: “titigil ka o bibigyan kita ng reason para umiyak?”

kaya ngayon mahirap ako paiyakin,
iniisip ko kasing kung iiyak ako, imbes patahanin:
sisigawan nila ako para lang patigilin.

mahinhin ang boses ko, dahil ayaw kong maging katulad nila na ang alam lang na paraan ng pakikipag-ugnayan ay pakikipagsigawan. hindi rin ako puwedeng magsalita. hindi ko puwedeng ipagtanggol ang sarili ko kahit mali ang sinasabi nila, dapat daw ay matutunan ko paano makinig at malaman ang mali ko—nakakatawa lang dahil sila ang may mali, hindi ako.

kaya ngayon, mahirap para sa akin
na ipaliwanag at ipaintindi ang damdamin,
dahil ang kinagisnan at habilin sa akin:
“sasagot ka? wala kang respeto sa amin.”

hindi ko alam minsan pero nangangapa ako sa mga salita o payo na puwedeng sabihin sa tuwing may umiiyak sa harapan ko dahil nahihirapan na sila. siguro dahil nasanay akong kapag umiiyak, wala na lang sa kanila. hindi na nila alintanang anak at bata pa rin ako na kailangan ng gabay nila. ang alam lang nila, titigil din ako kapag hinayaan lang akong umiyak nang umiyak.

kaya pasensiya kung wala akong masabi,
kapag umiiyak ka ng malakas sa hating-gabi.
hindi naman kasi ako ganoon pinalaki,
pero sinisikap kong tulungan ang sarili.

mailap din ako sa mga tao. bilang lang sa daliri ang tinuturing kong kaibigan na mapagkakatiwalaan. takot akong humarap sa ibang tao. iniisip ko kasi na kung mismong nagluwal sa akin, nakakarinig ako ng salitang hindi ko inaasahang tatagos pero sa nakakamatay na paraan, paano pa kaya ang ibang tao kapag nakita ako? kapag napansin ako? kapag nakilala ako? kapag...

at hindi rin ako tumatanggap ng regalo,
kahit sa mismong sariling kaawaran ko.
nakokonsensiya at natatakot kasi ako,
pinalaki ba namang sinusumbatan ng bumuo.

“hindi naman siguro lahat gano’n, some just wanted to be the person they once needed. they let themselves heal so they won’t break others for a pain that their people didn’t contribute in building or inflicting within them.”

sa huli, pinangako ko sa sarili ko:
kung anong pinagdaanan ko, sa akin na lang ’yon.
hindi ko na ipapasa sa susunod na henerasyon.
hindi dapat ituloy at buhayin ang maling turo

Para sa akin, nakaka inlove talaga 'yung babaeng makulit, maingay, kalog, masarap kausap, malakas tumawa. Walang pakialam sa iba. Yung tipong tawa ka lang ng tawa kapag kasama mo siya. Yung napaka simpleng babae at walang arte. Cute kahit di naka make up. Kayang maipagmalaki sa lahat. Tanggap kung anong meron siya. Street foods lang sapat na. Hindi mapili sa pagkain at kaibigan. Kayang magsuot ng over size na damit. At higit sa lahat tapat kung magmahal. Meron pa ba niyan?
Lhovely Jhoyce

dahil hnd handlang ang hirap sa taong may pangarap

MAHIRAP LANG DIN AKO

PERO HND AKO NAGING MADAMOT PAG MERON

KAPOS DIN AKO SA PERA

PERO NA MIMIGAY AKO KAPAG MERON

Cheating is a choice so don't expect that i can give you a chance

BPP

ANGELS NATIONAL TRIED SCHOOL
Grade 12 BARACHIEL

GROUP 4

Wort it Yung hirap

Thnkyou god sa panibagong simula ng umaga at biyaya

Caming Soon NIGHT OF LEADY
12 barachiel
PAKE REACT NALANG PO THNKYOU

pinaka-ayoko sa flavor ng milktea yung may kumakausap sayo na iba