Elixirion

Και το πιο τραγικο, ειναι να γυριζεις σε γειτονιες και να βλεπεις 13χρονα να ατμίζουν
Κι αναρωτιεμαι με τετοια ενημερωση σημερα διαθέσιμη, πανε καλα οι γονεις τους?
Ρητορικο το ερωτημα

☣️ ❓ Ηλεκτρονικά τσιγάρα: Εσύ, ξέρεις τι ατμίζεις; Χωρίς όρια οι ποσότητες των τοξικών ουσιών που «κάθονται» στους πνεύμονες 👇 ➡

Link στο πρώτο σχόλιο 👇

Κάποτε καπνίζαμε μέσα στα αεροπλάνα και κανείς δεν το έβρισκε περίεργο.
⠀
Οι γιατροί είχαν αρχίσει να προειδοποιούν, αλλά όταν καπνίζουν όλοι γύρω μας, η προειδοποίηση ακούγεται υπερβολική.
⠀
Με τα περισσότερα της λίστας γίνεται σήμερα το ίδιο. Κοιμόμαστε έξι ώρες και το λέμε φυσιολογικό. Περνάμε όλη μέρα σε μια καρέκλα και το λέμε δουλειά.
⠀
Είναι λογικό να σκεφτόμαστε ότι, αν κάτι ήταν τόσο βλαβερό, θα το καταλαβαίναμε. Ή, τέλος πάντων, δεν θα το έκαναν όλοι γύρω μας. Η φθορά όμως δεν φαίνεται σε μια μέρα. Μαζεύεται χρόνο με τον χρόνο και, όταν κάποτε φανεί, τη λέμε ηλικία ή κακή κληρονομικότητα.
⠀
Με το τσιγάρο χρειάστηκαν δεκαετίες για να το δεχτούμε ως κοινωνία, ακριβώς επειδή το έκαναν όλοι.
⠀
Κανείς δεν ζει χωρίς άγχος ή χωρίς ένα γλυκό πού και πού, και δεν χρειάζεται. Μετράει τι κάνουμε τις περισσότερες μέρες, όχι οι εξαιρέσεις μιας γιορτής ή μιας δύσκολης εβδομάδας.
⠀
Σε μερικά χρόνια, κάποια από αυτά ίσως μας φαίνονται τόσο παράξενα όσο μας φαίνεται σήμερα το τσιγάρο στο αεροπλάνο.

🥀Έχετε ποτέ την αίσθηση ότι, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά εργάζεστε ή πόσο καλοί είστε, η ζωή δεν είναι δίκαιη;
Από τη στιγμή που γεννιόμαστε σε συνθήκες που δεν επιλέξαμε μέχρι την ημέρα που αφήνουμε αυτόν τον κόσμο με έναν τρόπο που ίσως να μην επιλέξαμε, η δικαιοσύνη δεν υπάρχει πουθενά στο μεγάλο σχέδιο της ύπαρξης. Ποτέ δεν ήταν δίκαιο και ποτέ δεν θα είναι. Τι πρέπει να κάνουμε όταν βλέπουμε καλά πράγματα να συμβαίνουν σε κακούς ανθρώπους, όταν βλέπουμε όσους ψεύδονται και εξαπατούν να ανεβαίνουν στην κορυφή, ενώ οι τίμιοι άνθρωποι αγωνίζονται στο κάτω μέρος; Όταν η σκληρή δουλειά μας περνάει απαρατήρητη, ενώ η ελάχιστη προσπάθεια κάποιου άλλου ανταμείβεται;
Ο Γιαπωνέζος συγγραφέας Miyamoto Musashi αναφέρει ότι η απάντηση δεν βρίσκεται στην προσπάθεια να κάνουμε τη ζωή δίκαιη, αλλά στο να την αποδεχτούμε ακριβώς όπως είναι.
Δεν είναι μυστικό ότι η ζωή δεν ακολουθεί τους κανόνες που μάθαμε ως παιδιά. Μας δίδαξαν ότι αν είσαι καλός, θα σου συμβούν καλά πράγματα. Μας είπαν ότι η σκληρή δουλειά πάντα αποδίδει. Πιστεύουμε ότι το να κάνεις το σωστό θα φέρει ανταμοιβές. Ωστόσο, η πραγματικότητα μας δείχνει κάτι πολύ διαφορετικό. Μπορείς να δώσεις τα πάντα στη δουλειά σου και να δεις κάποιον άλλο να παίρνει την προαγωγή. Μπορείς να είσαι ευγενικός με όλους όσους συναντάς και να εξακολουθείς να νιώθεις μοναξιά. Μπορείς να ακολουθείς όλους τους κανόνες, να κάνεις κάθε θυσία και να κάνεις τα πάντα σωστά, αλλά να βλέπεις τη ζωή που έχτισες με προσοχή να καταρρέει χωρίς να φταις εσύ. Ενώ κάποιος που παραβαίνει τους κανόνες και πληγώνει τους άλλους μπορεί να ζει άνετα. Σκεφτείτε πόση ενέργεια ξοδεύουμε για να θυμώνουμε με αυτή την αδικία.
Ξαγρυπνάμε τη νύχτα, το μυαλό μας γεμάτο σκέψεις για το πώς θα έπρεπε να είναι διαφορετικά τα πράγματα, κουβαλάμε πικρία στην καρδιά μας για τα καλά πράγματα που πήγαν σε ανθρώπους που δεν τα άξιζαν. Νιώθουμε το βάρος της δυσαρέσκειας για τους δικούς μας αγώνες που φαίνονται τόσο άδικα. Αυτός ο θυμός φαίνεται δικαιολογημένος επειδή έχουμε δίκιο για την αδικία. Η ζωή πραγματικά δεν είναι δίκαιη και η παρατήρησή μας για αυτό το γεγονός είναι ακριβής. Ωστόσο, το να έχουμε δίκιο για την αδικία της ζωής δεν μας κάνει ευτυχισμένους. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο εστιάζουμε στο πόσο άδικο είναι όλα, τόσο πιο δυστυχισμένοι γινόμαστε. Γινόμαστε σαν ένα άτομο που στέκεται στη βροχή και φωνάζει στον ουρανό ότι δεν πρέπει να βρέχει, ενώ γίνεται όλο και πιο βρεγμένο χωρίς να καταφέρνει τίποτα. Η βροχή δεν ενδιαφέρεται για τη γνώμη μας, όπως και η ζωή δεν ενδιαφέρεται για την αίσθηση δικαιοσύνης που έχουμε. Αυτό σημαίνει ότι η πίστη μας στη δικαιοσύνη γίνεται μια φυλακή που χτίζουμε για τον εαυτό μας . Είμαστε συνεχώς απογοητευμένοι επειδή περιμένουμε κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ.
Το ερώτημα τότε γίνεται σαφές: αν η ζωή δεν θα είναι ποτέ δίκαιη και οι προσδοκίες μας για δικαιοσύνη μας προκαλούν μόνο πόνο, τι θα συνέβαινε αν απλά αφήναμε αυτή την προσδοκία; Τι θα συνέβαινε αν σταματούσαμε να πιστεύουμε ότι η ζωή μας χρωστάει οτιδήποτε; Δεν πρόκειται για το να γίνουμε πικρόχολοι ή να σταματήσουμε να είμαστε καλοί άνθρωποι, αλλά για το να απελευθερωθούμε από μια προσδοκία που η πραγματικότητα δεν θα ικανοποιήσει ποτέ. Όταν σταματάς να περιμένεις δικαιοσύνη, συμβαίνει κάτι αξιοσημείωτο. Σταματάς να απογοητεύεσαι συνεχώς, σταματάς να νιώθεις εξαπατημένος, σταματάς να σπαταλάς ενέργεια σε θυμό για κάτι που ούτως ή άλλως δεν θα άλλαζε ποτέ. Επιπλέον, όταν αποδέχεσαι ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη, αρχίζεις να βλέπεις τις εμπειρίες σου διαφορετικά. Η προαγωγή που δεν πήρες παρά το γεγονός ότι δούλεψες πιο σκληρά από όλους τους άλλους, σταματά να είναι μια προσωπική αδικία και γίνεται απλά κάτι που συνέβη. Το άτομο που πέτυχε μέσω της ανεντιμότητας σταματά να είναι απόδειξη ότι το σύμπαν είναι σπασμένο και γίνεται απλά ένα ακόμη παράδειγμα του πώς λειτουργεί η ζωή. Οι αγώνες σου σταματούν να μοιάζουν με τιμωρίες που δεν σου αξίζουν και γίνονται απλά μέρος της ανθρώπινης φύσης.
Αυτή η αποδοχή φέρνει ένα απροσδόκητο δώρο. Όταν σταματάς να σκέφτεσαι ότι η ζωή σου χρωστάει κάτι, αρχίζεις να παρατηρείς τι έχεις πραγματικά. Τα καλά πράγματα στη ζωή σου σταματούν να είναι λιγότερα από αυτά που σου αξίζουν και αρχίζουν να είναι απροσδόκητα μπόνους. Κάθε μικρή χαρά γίνεται δώρο και όχι μερική αποπληρωμή για αυτό που σου οφείλεται. Επιπλέον, η αποδοχή της αδικίας της ζωής σε απελευθερώνει να κάνεις διαφορετικές επιλογές. Όταν ξέρεις ότι το να κάνεις το σωστό μπορεί να μην φέρει ανταμοιβές, μπορείς να επιλέξεις να το κάνεις ούτως ή άλλως, απλά επειδή ταιριάζει με αυτό που θέλεις να είσαι. Όταν καταλαβαίνεις ότι η σκληρή δουλειά μπορεί να μην αποδώσει, μπορείς να αποφασίσεις αν η ίδια η δουλειά αξίζει τον κόπο. Όταν συνειδητοποιείς ότι το να είσαι καλός δεν εγγυάται ότι θα σου συμβούν καλά πράγματα, μπορείς να είσαι καλός ούτως ή άλλως, όχι για την ανταμοιβή, αλλά για την ηρεμία που φέρνει στην καρδιά σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε ή να νοιαζόμαστε, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε σκληροί ή εγωιστές, επειδή η καλοσύνη δεν ανταμείβεται. Πρέπει να είμαστε καλοί επειδή επιλέγουμε να είμαστε καλοί, όχι επειδή περιμένουμε ένα βραβείο. Πρέπει να δουλεύουμε σκληρά για τα πράγματα που έχουν σημασία για εμάς, όχι επειδή η επιτυχία είναι εγγυημένη, αλλά επειδή η ίδια η δουλειά έχει νόημα για εμάς. Μερικές φορές, το πιο απελευθερωτικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να πεις δυνατά ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη και ότι το αποδέχεσαι πλήρως.
Miyamoto Musashi

https://www.facebook.com/doctv/posts/pfbid033xmsdEWRP6Tqw9M7xDgvbzTqNtzbGGvQV7kddss1WcZzGcUmBFMCq3RHXQVpQ4xtl

«Αν περιμένει κανένας ν΄αγαπήσει μόνο όταν θα΄ναι σίγουρος ότι θα δεχτεί ίση αγάπη σαν αντάλλαγμα, θα περιμένει για πάντα» https://at.doctv.gr/Pnk

Το απόσπασμα αυτό από το Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας του Ελύτη περιγράφει την Ανάσταση του ήρωα, του χαμένου ανθυπολοχαγού της Αλβανίας, και, κατ' επέκταση, τη λύτρωση και την ελευθερία της Ελλάδας.
Ο θάνατος του νεαρού ανθυπολοχαγού στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας δεν είναι το τέλος, αλλά η απαρχή μιας νέας ζωής.
"...Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία.
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο:
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος
Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στα νερά
Καράβια μ’ ανοιχτά πανιά πλέουν μες στους λειμώνες
Τα πιο αθώα κορίτσια
Τρέχουν γυμνά στα μάτια των αντρών
Κι η σεμνότη φωνάζει πίσω από το φράχτη
Παιδιά! Δεν είναι άλλη γη ωραιότερη.....Πουλιά, καλά πουλιά μου, εδώ τελειώνει ο θάνατος!»
«Σύντροφοι, σύντροφοι καλοί μου, εδώ η ζωή αρχίζει!»
Αγιάζι ουράνιας ομορφιάς γιαλίζει στα μαλλιά του
Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!
«Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», Οδυσσέας Ελύτης.
📌Ο Ελύτης πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού και κινδύνευσε να πεθάνει από βαρύ τύφο...πήρε εξιτήριο τον Απρίλιο του 1941, έκλεινε τότε τα τριάντα του χρόνια.

«Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες•
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία•
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε•
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.»
Κωνσταντίνος Καβάφης

Στα μεγάλα ΟΧΙ και στα μεγάλα ΝΑΙ της ζωης !

Πορεία προς το μέτωπο( Άξιον Εστί ) -- Οδυσσέας Ελύτης Αφήγηση: Μάνος Κατράκηςღೋ✽Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ✽ღೋღೋ✽Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ✽ღೋღೋ✽Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ✽ღೋ...

https://www.youtube.com/watch?v=4p9ZJm9X0vw

Ελληνικό Γιαούρτι: Τι Κάνει στους Μύες Μετά τα 50 — Και Τι να Προσέξετε! Το Ελληνικό γιαούρτι το τρώνε σχεδόν όλοι, είτε είναι 30, είτε 60 χ...

Για να κανουμε και την αυτοκριτική μας
Ο μεσος νεοελληνας καταναλωτης, ενισχύει τους κλεφτες ως τακτικος πελάτης τους και τους κανει πρώτους, ή απ τους πρωτους, στο ειδος που εμπορευονται

Τρομερο "ένστικτο" ή αδιαφορία για το ποιους στηρίζουν τα χρηματα μας