ΕΝ.Θ.Α / Heal4u

Φίλες και φίλοι καλησπέρα. Στις 24 και 25 Ιουνίου θα κάνουμε αναπαραστάσεις στην Πάτμο, το νησί της Αποκάλυψης. Αναχώρηση με πλοίο από τον Πειραιά στις 23 Ιουνίου στις 15:00, άφιξη στην Πάτμο στις 23:00. Διανυκτέρευση στο Ξενοδοχείο Αστέρι https://asteripatmos.gr/ όπου θα γίνουν και οι αναπαραστάσεις. Την Τετάρτη το πρωί θα πάμε στο Μοναστήρι και το σπήλαιο και το απόγευμα 16:00 με 22:00 θα κάνουμε αναπαραστάσεις. Την Πέμπτη το πρωί είναι ελεύθερο και το απόγευμα θα κάνουμε αναπαραστάσεις. Αναχώρηση τα μεσάνυχτα 0:00 για Πειραιά. Όσοι θέλουν να συμμετέχουν να το δηλώσουν έγκαιρα για να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες. Μην το σκέφτεστε, επιλέξτε να είστε μαζί μας... Κωνσταντίνος

Asteri Hotel in Patmos, Greece Discover Asteri, the best accommodation option for your vacation in Patmos. Book your stay now!

Φίλες και φίλοι, την Κυριακή 19 Απριλίου, που μάς έρχεται, θα γίνει το 9ο μάθημα στην συστημική με θέμα: "Δυσβάσταχτες καταστάσεις της μοίρας και της ζωής". Στο μάθημα αυτό, θα μάθουμε πως να ενεργούμε όταν βρισκόμαστε μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις. Το μάθημα θα γίνει στης Γιώτας, στην Θεσσαλονίκη, από τις 12:00 το μεσημέρι ως τις 6:00 το απόγευμα. Θα είναι ένα ακόμα βίωμα της αγάπης που εξελίσει τις σχέσεις με αγάπη...

Η περίοδος του Πάσχα, αρχίζει με την ανάσταση του Λαζάρου και ολοκληρώνεται με την ανάσταση του Ιησού. Άρα, το μήνυμα του Πάσχα είναι, πάνω απ' όλα, η ανάσταση του θεού από τον τάφο. Διότι προτυπώνει την δική μας ανάσταση από τον τάφο, (του καναπέ και της τηλεόρασης), διότι μάς έλκει στους δικούς μας νεκρούς. Είναι αδύνατον όμως ο θεός, να είναι ένας θεός των νεκρών.

Συνεπώς χρειάζεται να αναστηθούμε από τους νεκρούς, μιμούμενοι το παράδειγμα του Ιησού. Έτσι θα βρεθούμε καθοδηγούμενοι από μεγαλύτερες δυνάμεις, στην υπηρεσία της ζωής. Αυτή η εμπειρία μπορεί να εκθρονίσει πολλές από τις παλιές εικόνες του Θεού που κουβαλάμε μέσα μας. Μάς επιτρέπει να αναστηθούμε από τους νεκρούς, και να γνωρίσουμε μέσα από την εμπειρία μας την μεταμόρφωσή μας από έναν θεό των νεκρών, σε έναν ζωντανό Θεό που μάς λέει: “Ἰδού καινά ποιῶ τά πάντα” (Ἀποκάλυψη 21, 5).

Μπορούμε να αποχωριστούμε τον Θεό; Μάς επιτρέπεται να το κάνουμε; Τι μένει μετά σ’ εμάς; Πόσες γενιές έχουν προσευχηθεί με μεγάλη θέρμη σ’ Αυτόν; Πόσοι τον φοβήθηκαν; Πόσοι έχουν θυσιάσει την ζωή τους γι' Αυτόν; Πόσοι ήλπιζαν να συμφιλιωθούν μαζί Του και να βρουν έλεος μπροστά στα μάτια Του; Πόσοι εγκάρδιοι ύμνοι έχουν ψαλεί σ’ Αυτόν, ύμνοι που μάς αγγίζουν ακόμα και σήμερα; Πόσοι μεγαλοπρεπείς καθεδρικοί ναοί έχουν χτιστεί γι' Αυτόν; Εάν τον αποχαιρετήσουμε, πού θα καταλήξουμε; Σε ποια μοναξιά; Σε ποιο κενό;

Αυτός είναι ένας αποχαιρετισμός προς τις εικόνες του, οι οποίες είναι μόνον ανθρώπινες. Είναι ένας αποχαιρετισμός προς τα συναισθήματα, τα οποία προέρχονται κυρίως από την παιδική μας ηλικία. Είναι ένας αποχαιρετισμός στα υψηλά συναισθήματα, που γεννούν αυτές τις εικόνες, συναισθήματα που μάς ανυψώνουν και μάς οδηγούν σε μια παράδοση και αφοσίωση μέσα στην οποία χάνουμε τους εαυτούς μας. Αυτά τα συναισθήματα προέρχονται από αθώους παιδικούς φόβους. Μάς καθιστούν μικρούς και μάς διατηρούν στην μικρότητα και την αδυναμία - εκτεθειμένους, φοβισμένους, εγκαταλειμμένους, τρομαγμένους.

Πώς και πότε βιώνουμε αυτά τα συναισθήματα πιο βαθιά; Όταν φανταζόμαστε πως αποχαιρετάμε αυτές τις εικόνες; Τί απομένει τότε από εμάς; Γιατί ακόμα και αν φοβόμαστε αυτόν τον Θεό, Τον έχουμε ακόμα; Χωρίς Αυτόν, με το να βασιζόμαστε μόνο στον εαυτό μας, πού θα καταλήξουμε; Χωρίς Αυτόν, μόνοι και άδειοι, δεν θα είμαστε χαμένοι, χαμένοι ακόμη και από τον εαυτό μας, χαμένοι και από τους άλλους;

Στρεφόμαστε προς αυτό το κρυφό μέσα μας, προς αυτό το κρυφό που μάς κρατάει ζωντανούς ανά πάσα στιγμή, έτσι ακριβώς όπως είμαστε. Στρεφόμαστε προς αυτό το κρυφό που παραμένει μέσα μας επειδή μάς θέλει έτσι ακριβώς όπως είμαστε, χωρίς να μάς κρίνει με κανέναν τρόπο, χωρίς κάποιες συνέπειες που θα έφερνε η κρίση μας. Διότι πώς θα μπορούσε να υπάρχει κάτι μέσα μας, που θα μπορούσε να διαχωριστεί από αυτό το κρυφό, κάτι που να μάς απομακρύνει από αυτό;

Πώς βιώνουμε αυτό το κρυφό ως μια δημιουργική δύναμη που ενεργεί μέσα μας; Νιώθουμε ότι μάς κινεί αυτή η δύναμη αμέσως - μάς κινεί μέσα μας, μάς κινεί χωρίς καμία εξωτερική δύναμη. Αυτή η δύναμη μάς οδηγεί κάθε στιγμή, δημιουργικά και άμεσα, σε κάτι αιώνιο, μα πάντα καινούργιο: “Ας είναι ευλογημένο!” Αυτή η δύναμη που μάς οδηγεί σε αυτήν την κίνηση, δεν ανέχεται ούτε επιδοκιμάζει εικόνες, οι οποίες μάς ενσταλάζουν τον φόβο του Θεού. Διότι αυτή η δύναμη είναι το τέλος κάθε φόβου. Αυτή η δύναμη είναι κάθε στιγμή η πιο έντονη αγάπη που μπορούμε να βιώσουμε. Η παράδοσή μας σε αυτήν την δύναμη είναι η βαθύτερη δυνατή εμπειρία μας.

Αλλά ακόμα και αυτά που προσπαθώ να υπαινιχθώ εδώ, είναι μία ανθρώπινη εικόνα. Τί μάς απομένει λοιπόν να βασιστούμε; Τίποτα. Μόνο η αγνή κενή νύχτα της ψυχής. Είναι εκεί και δεν είναι εκεί. Μάς έλκει και όμως δεν την φτάνουμε. Αυτήν την νύχτα αναγεννιόμαστε από τους νεκρούς. Αυτή είναι η δική μας ανάσταση. Βρισκόμαστε σε άπειρη ανάσταση, σε κενή ανάσταση, είναι αγνή, ανώνυμη, αέναα ακίνητη, φωτεινή, αντανακλαστική, λάμπει από τη λάμψη Του, δημιουργική ηχώ, απεριόριστη και απροσδιόριστη, συνδεδεμένη με την μία ουσία.

Καλή ανάσταση φίλες και φίλοι...

Ο Επίκτητος, (50-138μ.Χ.), είπε:

"Οὐ τὰ πράγματα ταράσσει τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τὰ περὶ τῶν πραγμάτων δόγματα"

Αυτή η φράση του Επίκτητου είναι από τις πιο απλές και ταυτόχρονα από τις πιο ανατρεπτικές που διατυπώθηκαν ποτέ. Διότι με μία φράση μόνο, μετακινεί το κέντρο της ταραχής μας από τον έξω κόσμο στον εσωτερικό άνθρωπο. Δεν κατηγορεί τα γεγονότα, ούτε τις περιστάσεις, ούτε τους άλλους ανθρώπους. Στρέφει την προσοχή μας στην κρίση μας, στο νόημα που αποδίδουμε σε όσα συμβαίνουν.
Σύμφωνα με τον Επίκτητο, τα “πράγματα” είναι ουδέτερα. Ένα γεγονός, μία απώλεια, μια καθυστέρηση, μία ασθένεια, μία απόρριψη - όλα αυτά είναι συμβάντα. Δεν φέρνουν την ταραχή από μόνα τους. Η ταραχή γεννιέται όταν τα ερμηνεύσουμε ως καταστροφή, ως αδικία, ως απειλή για την ύπαρξή μας. Δηλαδή όταν σχηματίσουμε “δόγμα” περί αυτών.
Εδώ “δόγμα” δεν σημαίνει θρησκευτική πίστη, αλλά σημαίνει κρίση, άποψη, πεποίθηση, εσωτερική απόφαση για το τι σημαίνει κάτι. Κάθε φορά που λέμε “αυτό είναι τρομερό”, “αυτό δεν αντέχεται”, “αυτό δεν έπρεπε να συμβεί”, προσδίδουμε νόημα στο γεγονός, και αυτό το νόημα είναι που παράγει την ταραχή.
Η φιλοσοφία του Επίκτητου δεν αρνείται την ύπαρξη του πόνου. Δεν ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι δεν πληγώνονται. Υποστηρίζει όμως ότι η ελευθερία του ανθρώπου βρίσκεται στην ικανότητά του να ελέγχει τις κρίσεις του. Τα εξωτερικά γεγονότα δεν εξαρτώνται από εμάς· αλλά οι εσωτερική μας στάση σε ό,τι συμβαίνει εξαρτάται. Εάν μάθουμε να ξεχωρίζουμε τι είναι στην εξουσία μας και τι δεν είναι, τότε μειώνεται δραστικά η σύγχυση και η εσωτερική ταραχή.
Για τον Επίκτητο, η εσωτερική γαλήνη δεν είναι αποτέλεσμα ιδανικών συνθηκών, αλλά σωστής διάκρισης. Όταν κάποιος μάς προσβάλλει, το γεγονός είναι η προσβολή. Το “με ταπείνωσε”, “με κατέστρεψε”, “με έκανε να χάσω την αξία μου”, είναι δικές μας ερμηνείες. Εάν ο άνθρωπος αρνηθεί να δεχθεί αυτές τις ερμηνείες ως αλήθεια, τότε μειώνεται και χάνεται η ταραχή.
Η δύναμη αυτής της φράσης βρίσκεται στο ότι επιστρέφει την ευθύνη στον άνθρωπο. Δεν είμαστε παθητικά θύματα των περιστάσεων. Συμμετέχουμε ενεργά στον τρόπο που βιώνουμε την πραγματικότητα. Η εσωτερική ελευθερία αρχίζει όταν αντιληφθούμε ότι μπορούμε να επανεξετάσουμε τις κρίσεις μας. Μπορούμε να ρωτήσουμε: Είναι πράγματι αυτό που νομίζω; Μήπως είναι βιαστική η ερμηνεία μου; Μήπως υπάρχει άλλος τρόπος να δω το ίδιο γεγονός;
Αυτή η φράση έχει και ηθική διάσταση. Εάν η ταραχή μας προέρχεται από τις κρίσεις μας, τότε οφείλουμε να καλλιεργήσουμε κρίσεις νηφάλιες, δίκαιες και σύμφωνες με την λογική. Ο άνθρωπος που εξασκείται σε αυτήν την διάκριση, γίνεται λιγότερο ευάλωτος στις εξωτερικές μεταβολές. Δεν σημαίνει ότι γίνεται αδιάφορος· απλά σημαίνει ότι δεν παρασύρεται εύκολα.
Η φράση του Επίκτητου, τελικά, είναι πρόσκληση σε αυτογνωσία. Κάθε ταραχή μπορεί να γίνει αφορμή εσωτερικής εξέτασης: Τι σκέφτηκα; Ποια ερμηνεία έδωσα; Είναι αναγκαία αυτή η ερμηνεία ή είναι επιλογή μου; Με αυτόν τον τρόπο, η ζωή μετατρέπεται σε πεδίο άσκησης της ελευθερίας.
Έτσι, αυτή η φράση του Επίκτητου, δεν είναι απλώς μια παρατήρηση· είναι μία μέθοδος. Μάς καλεί να μετακινηθούμε από την παθητικότητα στην επίγνωση. Από την αυτόματη αντίδραση στην συνειδητή κρίση. Και μέσα σε αυτήν την μετακίνηση κρύβεται η δυνατότητα μιας ζωής λιγότερο ταραγμένης και περισσότερο ελεύθερης.

Συνοδοιπόροι μου, καλή λευτεριά…

Φίλες και φίλοι καλησπέρα και Καλή χρονιά,

Το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου το απόγευμα, θα γίνουν αναπαραστάσεις στα Χανιά, από τις 16:30 ως τις 22:00, στο σπίτι του Χρήστου Σινιοράκη και της Μαρίας Ναξάκη, Στο Δαράτσο, πάροδος Κ. Χιωτάκη.

Στέλνω έναν σύνδεσμο για περισσότερες πληροφορίες:
https://heal4u.gr/ και θα χαρώ να συναντηθούμε.

Επίσης, την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου από τις 11:30 ως τις 18:00 το μεσημέρι θα γίνουν αναπαραστάσεις στο Ηράκλειο, στην οδό Χριστομιχάλη Ξυλούρη 43, 71304. Ισόγειο νεόδμητο γκρι κτίριο.

Μπορείτε να το πείτε και σε άλλα άτομα που ίσως ενδιαφέρονται, ή αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, καθώς είναι απαραίτητη η συναίνεσή τους.

Θα σας περιμένουμε με αγάπη για να βιώσουμε αγάπη, Κωνσταντίνος

Φίλες και φίλοι χρόνια πολλά, αυτό το Σάββατο 10 Ιανουαρίου, από τις 4:00 ως τις 10:00 το απόγευμα, θα γίνει το 12ο μάθημα συστημικής στον Πειραιά, με θέμα: "Όλα είναι Ένα". Σε αυτό το μάθημα, που κλείνει τον πρώτο κύκλο μάθησης, θα γνωρίσουμε πως να καταφέρουμε να βιώσουμε την ενότητα των πάντων. Η συνάντηση θα γίνει στην οδό Λουκά Ράλλη 102. Και την Κυριακή 11 Ιανουαρίου θα κάνουμε αναπαραστάσεις στον ίδιο χώρο από τις 11:00 ως τις 17:00. Θα σας περιμένουμε με αγάπη για ένα ευλογημένο ξεκίνημα στην αρχή του νέου έτους...

Σε λίγες ώρες, κάποιοι πάλι θα τραγουδήσουν «Πάει ο παλιός ο χρόνος»… Στην πραγματικότητα όμως, δεν υπάρχει καινούργιος και παλιός χρόνος. Ούτε καν υπάρχει χρόνος. Απλά εμείς υπάρχουμε στο αιώνιο τώρα τον κστάλληλο χρόνο που επιλέγουμε. Πως υπάρχουμε στο τώρα; Βιώνοντάς το. Τι είναι όμως αυτό που βιώνουμε; Το τώρα ή ο εαυτός μας; Φυσικά βιώνουμε τον εαυτό μας. Βιώνουμε τον εαυτό μας στον εαυτό του, δηλαδή τον εαυτό μας στο τώρα.
Και πως επιλέγουμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας; Τι θα πει κοιτάζουμε τον εαυτό μας; Τον εαυτό μας τον βλέπουμε στην θέση που επιλέγουμε να τον βάλουμε. Εάν επιλέγουμε να τον βάλουμε στην θέση της απόρριψης, αυτήν την θέση βλέπουμε. Εάν επιλέγουμε να τον βάλουμε στην θέση της γνώσης, αυτήν την θέση βλέπουμε. Εμείς επιλέγουμε την θέση μας. Σε όποια θέση μάς αρέσει να κοιτάζουμε τον εαυτό μας. Μάλιστα, εάν θέλουμε ας τον βάλουμε σε πολλές θέσεις. Στην θέση της αποδοχής, της αγάπης, της σοφίας. Σε όποια θέση από αυτές και αν βάλουμε τον εαυτό μας παίρνουμε μια γνώση.
Και τώρα που κοιτάζουμε τον εαυτό μας έχοντας αυτήν την γνώση και την οπτική; Βλέπουμε πουθενά τον χρόνο; Το μόνο που βλέπουμε είναι ο τρόπος σύμφωνα με τον οποίο κινούμαστε, δηλαδή τον τρόπο που επιλέγουμε, δηλαδή τον τρόπο που υπάρχουμε, δηλαδή ποια γνώση μάς κινεί, ποια αποδοχή μάς μετουσιώνει, ποια αγάπη μάς πραγματώνει στο τώρα, για να βιώσουμε τον εαυτό μας και να διασκορπιστούμε στην ύπαρξή μας, μέχρι να ταυτιστούμε με την ουσία μας και με την γνώση μας. Γι’ αυτό ας επιλέξουμε ποια θα είναι η επόμενη κίνησή μας, του εαυτού μας προς τον εαυτό μας, του εαυτού μας στο τώρα. Δίχως την έννοια του γραμμικού χρόνου, χωρίς τον περιορισμό του γραμμικού χρόνου, δηλαδή χωρίς τα όριά μας. Διότι ο γραμμικός χρόνος είναι τα όριά μας. Είναι ο τρόπος που βλέπουμε, ο τρόπος που θέτουμε τα όριά μας και περιοριζόμαστε. Τώρα όμως ας βγούμε από τα όριά μας και θα βγούμε από τον χρόνο και ας έρθουμε στο τώρα χωρίς τους περιορισμούς μας. Ας έρθουμε μόνο με την ύπαρξή μας, ελεύθεροι, μόνο με τους στόχους μας, μόνο με τα θέλω μας, χωρίς τον νου μας, ας έρθουμε στο τώρα αισθανόμενοι την ύπαρξη των πάντων ως το άπειρο του δημιουργού.
Τι είναι στο τώρα; Όλες μας οι εκδοχές. Είναι αυτές που ξέρουμε και αυτές που δεν ξέρουμε και αυτές που νομίζουμε και αυτές που δεν νομίζουμε. Στο τώρα ο εαυτός μας είναι ολόκληρος. Με όλη του την γνώση, με όλη του την σοφία. Αυτό όμως δεν το βλέπουμε πάντα, διότι δεν μπορούμε να δούμε πάντα όλη μας την γνώση και όλη μας την σοφία. Δεν πειράζει όμως. Το τώρα ανήκει στο είναι, πάντα είναι, υπάρχει ως όλη μας η γνώση, απλά εκδηλώνεται τόσο όσο μπορούμε να δούμε και κινείται ως ο τρόπος που επιλέγουμε να υπάρχουμε. Συνεπώς πάλι γυρίσαμε στο ίδιο, στο πως επιλέγουμε να υπάρχουμε. Πάντα στο ίδιο γυρίζουμε, διότι μόνον εμείς επιλέγουμε, αλλά καμιά φορά το ξεχνάμε κι αυτό. Όμως ένας εύκολος τρόπος να το θυμόμαστε πάντα, είναι το τώρα, διότι μόνον εκεί υπάρχουμε, μόνον εκεί προβάλλουμε. Γι’ αυτό εκεί δημιουργούμε. Όπου προβάλλουμε εκεί και δημιουργούμε. Στην ουσία παρατηρούμε τις προβολές μας. Εάν αρχίσουμε να παρατηρούμε που προβάλλουμε, θα διαπιστώσουμε ότι προβάλλουμε μόνο στο τώρα. Ας συνεχίσουμε λοιπόν, να προβάλλουμε παρατηρώντας, μέχρι να ταυτιστούμε με την παρατήρησή μας. Δηλαδή να γίνουμε το τώρα…

León rescata a cordero del río Un león salva a un cordero del río. ¡Increíble! Generated using Kling AI . . . (Sólo con fines de entretenimiento. Consulte a profesionales si se presentan orientaciones sobre actividades. Si se muestra alguna marca, no implica ninguna afiliación. Si se inspiran en hechos reales, pueden incluirse adaptaciones creativas. El contenido puede incluir imágenes públicas.)

Σαν χθες, πριν από 100 χρόνια ακριβώς, γεννήθηκε ο Bert Hellinger. Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη που νιώθω στην καρδιά μου, χωρίς ωραιοποίηση, από μέσα προς τα έξω. Ο Bert Hellinger ήταν ο θεμελιωτής της φαινομενολογικής μεθόδου των οικογενειακών αναπαραστάσεων. Είναι αυτός που έφερε στο φως τους νόμους και τις τάξεις της αγάπης. Αυτός που άνοιξε τις πόρτες στην κατανόηση των οικογενειακών συστημάτων και της κρυμμένης δυναμικής που μάς διαμορφώνει.
Για 9 χρόνια ήταν για μένα ένας δάσκαλος κλείδι.
Νιώθω ευγνώμων που μπόρεσα να μάθω από τον ίδιο.
Το έργο του μου φανέρωσε ότι δεν είμαστε απλά άτομα με τυχαίες εμπειρίες, αλλά όντα πλεγμένα σε έναν ιστό γενεών, ιστορίας, αγάπης και πληγών που χρειάζεται να γίνουν αποδεκτά. Με την μέθοδό του, έμαθα να αποδέχομαι τον εαυτό μου, και το οικογενειακό μου σύστημα - με ό,τι ήταν βλαβερό, ανείπωτο και κρυφό. Έμαθα να αναπνέω όλο το βάρος που κουβαλάω, και να το βάζω απαλά στη θέση του. Ο Hellinger μου αποκάλυψε ότι η αλήθεια δεν συνδέεται με ενοχές, ούτε με τελειότητα.
Bert Hellinger, ευχαριστώ από καρδιάς, που μου έδειξες:
- ότι ο καθένας ανήκει και έχει δικαίωμα στον χώρο του,
- για να μπορώ να δω και να συγχωρήσω τα μοτίβα που με κρατούσαν πίσω,
- έτσι ώστε η ζωή να γίνει πιο απαλή προσανατολισμένη προς την αγάπη, την τάξη και την αλήθεια.
Σήμερα διαμορφώνω την δουλειά, τα σεμινάρια και τα προγράμματα μου, με πυξίδα την σοφία σου - και οι διδασκαλίες σου ζουν μέσα μου, στα λόγια μου και σε κάθε καρδιά που ανοίγεται στα βάθη της οικογενειακής της ιστορίας.
Δάσκαλε υποκλίνομαι και Ευχαριστώ.

Φίλες και φίλοι το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, από τις 4:00 ως τις 10:00 το απόγευμα, θα γίνει το 11ο μάθημα συστημικής στον Πειραιά, με θέμα: "Οι τάξεις της βοήθειας". Θα μάθουμε πως να βοηθάμε τους ανθρώπους με τάξη και πως να μην κάνουμε αταξίες όταν βοηθάμε. Η συνάντηση θα γίνει στην οδό Λουκά Ράλλη 102. Και την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου θα κάνουμε αναπαραστάσεις στον ίδιο χώρο από τις 11:00 ως τις 17:00. Θα σας περιμένουμε με αγάπη...

Φίλες και φίλοι, την Κυριακή 16 Νοεμβρίου, που μάς έρχεται, θα γίνει το 6ο μάθημα στην συστημική με θέμα: "Άνδρας - Γυναίκα & η σχέση στο ζευγάρι". Στο μάθημα αυτό, θα δούμε την συστημική θεώρηση αυτής της σχέσης, που πάει την ζωή παρακάτω. Το μάθημα θα γίνει στης Γιώτας, στην Θεσσαλονίκη, από τις 12:00 το μεσημέρι ως τις 6:00 το απόγευμα. Θα είναι ένα ακόμα βίωμα της αγάπης που εξελίσει τις σχέσεις με αγάπη...