Baljeet Kaur

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ (ਜ਼ਮੀਰ) ਹੋਰ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਚੁਭਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।”

ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰ ’ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਉੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਮੁੱਲ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾ ਰੂਪ ਰੰਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਨਾ ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਮਾਣ ਸਾਥ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਰੱਬ ਦੀ ਯਾਦ ਸਿਰਫ਼ ਇਬਾਦਤ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਸਹਾਰਾ ਹੈ—
ਜੋ ਥੱਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੈਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,
ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ।

ਜੇ ਗੁਲਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋਗੇ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਜੇ ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋਗੇ ਤਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੂ ਆਉਣੀ ਹੀ ਆਉਣੀ ਹੈ।”