BEST LIFE

പ്രാർത്ഥനയുടെ മഴവില്ല് വിരിഞ്ഞ കുരീപള്ളി കൺവെൻഷൻ:

മറക്കാനാവാത്ത ഒരു ആത്മീയ അനുഭവം
ഓർമ്മകളുടെ മണിച്ചെപ്പിൽ എന്നും സുഗന്ധം പരത്തുന്ന, തികച്ചും അനുഗ്രഹീതമായൊരു ദൈവാനുഭവമായിരുന്നു കുരീപള്ളി കൺവെൻഷൻ. വിശ്വാസക്കടലിൽ ഭക്തിയുടെ അലയടികൾ തീർത്ത ആ നാളുകളിൽ, ഹൃദയത്തിൽ ഇന്നും ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ സാക്ഷ്യമുണ്ട്; പ്രാർത്ഥനയുടെ ശക്തി എത്രമാത്രമെന്ന് വീണ്ടും ബോധ്യപ്പെടുത്തിയ ഒരു അനുഭവം!
കൺവെൻഷന്റെ ആരംഭം കുറിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ്, ആകാശത്ത് കരിമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി അതിശക്തമായ മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രകൃതി അതിന്റെ ഭാവം മാറിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, സഭാ ശുശ്രൂഷകൻ റവ. തങ്കച്ചൻ അച്ചൻ യാചനയോടെ ദൈവ സന്നിധിയിലേക്ക് കൈകളുയർത്തി. ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നുമുയർന്ന ആ പ്രാർത്ഥന ഇന്നും കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്:

"ദൈവമേ, ഞങ്ങൾക്ക് മഴ അത്യാവശ്യമാണ്; കാരണം ഞങ്ങളുടെ ദേശം വരണ്ടുണങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ദാഹം മാറ്റാൻ ഈ മഴ വേണം. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ കൺവെൻഷൻ തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു മാർഗ്ഗവുമില്ല തമ്പുരാനേ... കൺവെൻഷൻ തീരുന്നതുവരെ ഈ കാലാവസ്ഥയെ അവിടുന്ന് ഒന്നു ക്രമീകരിച്ച്, ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ..."

വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള ആ യാചന വ്യർത്ഥമായില്ല! യോഗത്തിന്റെ ഒഴുക്കിന് ഒട്ടും തടസ്സം വരാത്തവണ്ണം, പ്രകൃതിയെ ശാന്തമാക്കി, കൺവെൻഷൻ നാളുകളെ അത്രമേൽ മനോഹരമായി ദൈവം ക്രമീകരിച്ചു തന്നു. പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുന്ന ഒരു ദൈവമുണ്ടെന്നതിന് ഇതിലും വലിയ എന്ത് സാക്ഷ്യമാണ് വേണ്ടത്!

ആത്മീയ കൂട്ടായ്മയുടെ ധന്യനിമിഷങ്ങൾ

കേവലമൊരു കൺവെൻഷൻ
എന്നതിലുപരി, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് അനുഗൃഹീതമായിരുന്നു ആ വേദികൾ. എന്റെ സഹപാഠിയും ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തുമായ റവ. മോൻസി കുട്ടൻ അച്ചന്റെയും, എന്റെ ഗുരുതുല്യനായ റവ. സാബു P. റോയ് അച്ചന്റെയും. ഒപ്പം റവ. ജയ്സൺ അച്ചന്റെയും സാന്നിധ്യം ആത്മീയമായ വലിയൊരു ബലമായിരുന്നു.
ശുശ്രൂഷകയായ ശ്രീമതി മ മിനിത തമ്പാൻ നയിച്ച മധ്യസ്ഥ പ്രാർത്ഥന ഹൃദയഭേദകവും, കണ്ണീരോടെ ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നതുമായിരുന്നു. ഭക്തിസാന്ദ്രമായ ഈ അന്തരീക്ഷത്തിന് മാറ്റ് കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, മാലാഖമാരെപ്പോലെ പാടി സ്തുതിച്ച അനുഗൃഹീതമായ ഗായകസംഘം കൂടി അണിനിരന്നപ്പോൾ, അത് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത, സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരു ആരാധനാ അനുഭവമായി മാറി.
ആത്മാവിനെ തൊട്ടുണർത്തിയ ആ പുണ്യനിമിഷങ്ങൾ തന്ന ദൈവത്തിന് കോടാനുകോടി സ്തുതികൾ!

സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് ചുവടുവെക്കുന്ന ഈ പുണ്യനിമിഷത്തിൽ നിനക്ക് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ വിവാഹമംഗളാശംസകൾ നേരുന്നു. ജീവിതം എന്നത് ഒരുമിച്ചു പണിതുയർത്തേണ്ട മനോഹരമായ ഒരു കാവ്യമാണ്. പരസ്പരമുള്ള കരുതലും വിട്ടുവീഴ്ചയുമാണ് ആ കാവ്യത്തിന് താളവും ലയവും പകരുന്നത്.
​ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയായ ക്ഷമയും സ്‌നേഹവും നിങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനശിലയാകട്ടെ. പ്രതിസന്ധികളിൽ തളരാതെ, പരസ്പരം താങ്ങായി നിന്നുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ അടിയുറച്ച ഒരു കുടുംബമായി വളരാൻ നിങ്ങൾക്ക് സാധിക്കട്ടെ.
​ഈ യാത്രയിൽ നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ പൂവണിയട്ടെ എന്നും, സ്വർഗ്ഗീയ അനുഗ്രഹങ്ങൾ എപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ മേൽ ഉണ്ടാകട്ടെ എന്നും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
​നൂറുശതമാനം സ്നേഹത്തോടെ,

നിങ്ങളുടെ ചേട്ടന്റെ സുഹൃത്ത്.

"പ്രകൃതിയും വചനവും ചേരുന്ന പുതിയൊരു ആത്മീയ ദർശനം! വൈദിക പഠനത്തിന് ശേഷം ദൈവിക ചൈതന്യത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ബ്രദർമാരുടെ സാക്ഷ്യം. ആധുനിക ലോകത്തിന് ഒരു വലിയ പാഠം!"

Rev Pushparaj Viralypuram 6 likes, 1 comment. "Journey of Spirituality "

CROSS : MANIFESTATION OF GRACE CROSS : MANIFESTATION OF GRACE Mar 10: 46-52 Introduction പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, നമ്മുട...

CROSS : MANIFESTATION OF GRACE

Mark 19:46-52

Introduction

പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, നമ്മുടെ ജീവിതം എന്നത് ക്രൂശിലേക്കു ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചുള്ള ഒരു വിശുദ്ധ യാത്രയാണ്. അതുകൊണ്ട് കർത്താവിന്റെ ക്രൂശ്മരണം ഒരു പഴയ ചരിത്രത്തിന്റെ മങ്ങിച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മമാത്രമല്ല; ഇന്നും മനുഷ്യന്റെ നിശ്ശബ്ദ കരച്ചിലുകളിൽ, ആരും കാണാത്ത മുറിവുകളിൽ, വാക്കുകളാക്കാനാവാത്ത വേദനകളിൽ ദൈവസ്നേഹം സംസാരിക്കുന്ന ജീവനുള്ള സാക്ഷ്യമാണ്. നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഓരോ തകർച്ചയും ക്രൂശിനരികിൽ എത്തുമ്പോൾ പുതിയ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നു; ഓരോ കണ്ണീരും അവിടെ പ്രാർത്ഥനയാകുന്നു; ഓരോ മുറിവും അവിടെ പ്രത്യാശയുടെ വാതിലായി മാറുന്നു. ക്രൂശ് പരാജയത്തിന്റെ നിഴൽ അല്ല, മറിച്ച് ഇരുട്ടിനെ ഭേദിച്ച് ജീവനെ മഹത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ദൈവിക വെളിച്ചമാണ്.

പ്രിയരേ, മർക്കോസ് സുവിശേഷത്തിലെ ബർത്തിമായിയുടെ ദൃശ്യം ഈ സത്യത്തെ അതിവിശദമായി നമ്മുക്ക് മുമ്പിൽ തുറക്കുന്നു. വഴിയരികിൽ ഇരുന്ന ഒരു കുരുടൻ — സമൂഹത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട ഒരാൾ, ശബ്ദമുണ്ടായിട്ടും കേൾക്കപ്പെടാതെ പോയ ഒരാൾ, ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഉണ്ടായിട്ടും മനുഷ്യഗണനയിൽ പോലും ഇടംനേടാത്ത ഒരാൾ — യേശുവിന്റെ കടന്നുപോക്കിൽ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിർണായക നിമിഷം കണ്ടെത്തുന്നു. അവന്റെ നിലവിളി വെറും സഹായ അപേക്ഷയല്ല; അത് അരികിലാക്കിയ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളറയിൽ നിന്നുയർന്ന ആത്മാവിന്റെ നിലവിളിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്: ക്രിസ്തുവിന്റെ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നവർ ആരെയും വഴിയരികിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടവരല്ല; മറിച്ച് അരികിലായവരെ വഴിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാൻ അഭിഷിക്തരായവരാണ്.

ചരിത്രവും ഇതേ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. ഒരിക്കൽ ഇരുട്ടിന്റെ അടിയിലായിരുന്ന ഹെലൻ കെല്ലർ, ഒരു കരുണയുള്ള അധ്യാപികയുടെ കൈപിടുത്തത്തിൽ ലോകത്തെ പ്രകാശത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ച ശബ്ദമായി മാറി. അതുപോലെ തന്നെ, വഴിയരികിൽ ഇരുന്ന ബർത്തിമായി യേശുവിന്റെ ഒരു വിളിയിൽ വഴിയിലേക്ക് കടന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ വചനധ്യാനം നമ്മോടു രണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നു: നാം ഇന്നും വഴിയരികിലെ മനുഷ്യരെ കാണാതെ കടന്നുപോകുന്നവരോ? അല്ലെങ്കിൽ അവരെ കൈപിടിച്ചു വഴിയിലേക്ക് നടത്തിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹയാത്രികരോ? ഈ ധ്യാനം നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കട്ടെ, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ഉരുക്കട്ടെ, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ ശുശ്രൂഷയാക്കി മാറ്റട്ടെ. ക്രൂശിലേക്കു നോക്കി നടക്കുന്ന ഈ യാത്രയിൽ, നമുക്കു മാത്രം വെളിച്ചം തേടാതെ, വഴിയരികിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്കും വെളിച്ചമാകാൻ ദൈവം നമ്മെ ഒരുക്കട്ടെ.

1. കുരിശ് : കരുണയോടൊപ്പം ദൗത്യം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം കരുണയിൽ നനഞ്ഞ ദൗത്യമായിരുന്നു. മർക്കോസ് 10:46-52-ൽ, യേശു യെരുശലേമിലേക്കുള്ള നിർണായക യാത്രയിൽ ആയിരുന്നിട്ടും, വഴിയരികിൽ ഇരുന്ന് നിലവിളിച്ച ബർത്തിമായിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് നിർത്തുന്നു. ക്രൂശ് അവന്റെ മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു, ലോകത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പെന്ന മഹാദൗത്യം അവന്റെ ചുമലിലുണ്ടായിരുന്നു; എങ്കിലും ഒരു നിരസിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീർ അവൻ അവഗണിച്ചില്ല. ഇവിടെ നമുക്ക് കാണുന്നത് ഇതാണ്: ദൈവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ദൗത്യം ഒരിക്കലും മനുഷ്യനെ മറികടന്ന് മുന്നോട്ട് പോകുന്നതല്ല; മനുഷ്യനെ തൊട്ടുകൊണ്ട് മുന്നേറുന്നതാണ്. ഇതേ സത്യം മീഖാ 7:18-19-ലും വളരെ മനോഹരമായി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു: “അകൃത്യം ക്ഷമിക്കുകയും… പാപങ്ങളെ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എറിഞ്ഞുകളകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവം നിന്നെപ്പോലെ ആരുണ്ട്?” ദൈവം നീതിമാനാണ്, അതുകൊണ്ട് പാപത്തെ ചെറുതാക്കി കാണുന്നില്ല; എന്നാൽ ദൈവം കരുണാമയനുമാണ്, അതുകൊണ്ട് പാപിയെ പ്രത്യാശയില്ലാതെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. സങ്കീർത്തനം 103:8 പറയുന്നതുപോലെ, “യഹോവ കരുണയും കൃപയും ഉള്ളവൻ, കോപത്തിന് താമസവും ദയയിൽ മഹാനുമാകുന്നു.” അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷയും ദൗത്യവും വെറും പ്രവർത്തനമോ പ്രഖ്യാപനമോ ആയിരിക്കരുത്; അത് കരയുന്നവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്ന ചെവിയും, തകർന്നവനെ ഉയർത്തുന്ന കൈയും, പ്രത്യാശ നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ഹൃദയവും ആയിരിക്കണം. കരുണയില്ലാത്ത ദൗത്യം ഒരു പരിപാടി മാത്രമാണ്; കരുണയോടുകൂടിയ ദൗത്യം മാത്രമാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം. അതുകൊണ്ട് ഓർക്കുക: “ക്രൂശിലേക്കു നടന്ന കർത്താവിന്റെ പാദങ്ങൾ വേഗത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും, വഴിയരികിലെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീർ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം നിർത്തി.” മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, “നീതി ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; കരുണ ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.”

ഒരു പള്ളിയിൽ വലിയ ഉത്സവത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും തിരക്കിലായി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ തിരക്കിന്റെ നടുവിൽ, പള്ളിയുടെ ചുവരിനരികിൽ ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി പഴയ വസ്ത്രം ധരിച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി കരഞ്ഞുനിന്നു. അവളും പാടാൻ വന്നതായിരുന്നു, പക്ഷേ തന്റെ വസ്ത്രവും പൊട്ടിയ ചെരുപ്പും കണ്ടു എല്ലാവരും പരിഹസിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. പലരും അവളെ കണ്ടിട്ടും തിരക്കിന്റെ പേരിൽ കടന്നുപോയി. അപ്പോൾ ഒരു അമ്മമ്മ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്നു, സ്നേഹത്തോടെ കൈപിടിച്ച്, “ദൈവം ആദ്യം നോക്കുന്നത് നിന്റെ വസ്ത്രമല്ല മോളേ, നിന്റെ ഹൃദയമാണ്” എന്നു പറഞ്ഞു. ആ വാക്കിൽ ധൈര്യം കിട്ടിയ കുഞ്ഞ് വേദിയിലേക്കു കയറി, കണ്ണുനീരിനിടയിലും പാടി. അന്നു ആ ഉത്സവത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗി അലങ്കാരത്തിലല്ല, കരഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ഹൃദയം തകർന്നുപോകാതിരിക്കാൻ ഒരാൾ നിർത്തിയ കരുണയിലായിരുന്നു.

“ദൈവത്തിന് വേണ്ടി ഓടുന്ന കാലുകൾക്കൊപ്പം, മനുഷ്യനെ കാണുന്ന ഹൃദയവും നമുക്കുണ്ടാകണം.”

2. കുരിശ് : സംഘർഷങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമാകുന്നു.

മർക്കോസ് 10:46–52-ൽ ബർത്തിമായോസിന്റെ നിലവിളി കേൾക്കുമ്പോൾ ആദ്യം പ്രതികരിച്ചത് കരുണയല്ല, ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ അസഹിഷ്ണുതയാണ്: “പലരും അവനെ മിണ്ടരുതെന്നു ശാസിച്ചു” (മർക്കോസ് 10:48). അവന്റെ വേദന അവരുടെ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു തടസ്സം പോലെ തോന്നി; അവന്റെ ശബ്ദം അവരുടെ ക്രമത്തിന് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നി. എന്നാൽ യേശുവിന് അത് അസൗകര്യമായ ശബ്ദമല്ലായിരുന്നു, കരുണയെ വിളിച്ചുണർത്തുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് “യേശു നിന്നു” (ലൂക്കാ 18:40). ലോകം മുന്നോട്ട് ഓടുമ്പോൾ ദൈവം പലപ്പോഴും വേദനയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. പള്ളിപ്പടിക്കൽ പതിവായി ഇരുന്ന ഒരു വയോധികനെപ്പോലെ, പലർക്കും ഭക്ഷണം കിട്ടാത്തതല്ല ഏറ്റവും വലിയ ദുഃഖം; ആരും തങ്ങളെ മനുഷ്യരായി കാണുന്നില്ല എന്ന ബോധ്യമാണ് ഹൃദയം തകർക്കുന്നത്. ഒരുദിവസം ഒരു ചെറിയ കുട്ടി അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു അപ്പം വെച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുനീർ വിശപ്പിനല്ല, ഇന്നും ആരോ തനിക്ക് വിലയുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ച ആ സ്പർശത്തിനായിരുന്നു. ജനക്കൂട്ടം അവനെ ഒരു ശബ്ദമായി മാത്രം കേട്ടു; യേശു അവനെ ഒരു മകനായി കണ്ടു. യെശയ്യാവ് പറയുന്നു: “അവൻ നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങൾ ചുമന്നു, നമ്മുടെ വേദനകൾ വഹിച്ചു” (യെശയ്യാവ് 53:4); അതിനാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണ ദൂരത്ത് നിന്ന് ദുഃഖത്തെ നോക്കുന്ന അനുഭാവമല്ല, വേദനയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങി അതിനെ തന്റേതായി ചുമക്കുന്ന രക്ഷാപ്രവർത്തിയാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ സംഭവത്തിലെ ഏറ്റവും വിസ്മയകരമായ ഭാഗം, ആദ്യം “മിണ്ടരുത്” എന്നു പറഞ്ഞ അതേ ജനക്കൂട്ടം പിന്നെ “ധൈര്യപ്പെടുക, എഴുന്നേൽക്കുക, നിന്നെ വിളിക്കുന്നു” (മർക്കോസ് 10:49) എന്നു പറയുന്നവരായി മാറുന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യം മനുഷ്യരുടെ ഭാഷ തന്നെ മാറ്റുന്നു; കരുണയ്ക്ക് തടസ്സമായിരുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെ പോലും കരുണയുടെ ഉപകരണമാക്കി മാറ്റുന്നു. ഇന്ന് സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ ശബ്ദവും, ഇമേജ് സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഭയവും, സമൂഹത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദവും, പലരുടെയും ഇൻഫ്ലുവൻസുകളും നമ്മെ മറ്റൊരാളുടെ നിലവിളി കേൾക്കാതിരിക്കുന്നവരാക്കുന്നു. പക്ഷേ സുവിശേഷം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: കരുണയുടെ വഴിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു ക്രൂരതയല്ല, ജനക്കൂട്ടത്തെ അനുകരിക്കുന്ന മനസ്സാണ്. ഫ്രെഡറിക് ബ്യൂക്നറിന്റെ ചിന്തപോലെ, കരുണ എന്നത് മറ്റൊരാളുടെ തൊലിക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മീയ ശേഷിയാണ്; അതുകൊണ്ട് യേശു സൗഖ്യം നല്കുന്നതിന് മുമ്പ് ബർത്തിമായോസിനെ കാണപ്പെട്ടവനാക്കുകയും വിളിക്കപ്പെട്ടവനാക്കുകയും ചെയ്തു. ചില മനുഷ്യർ വിശപ്പുകൊണ്ടല്ല കരയുന്നത്; ആരും അവരുടെ പേരെടുത്ത് വിളിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ്. മിണ്ടരുത് എന്ന് പറയുന്ന ലോകത്തിനിടയിൽ, “നിന്നെ വിളിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്ന ശബ്ദമാണ് സുവിശേഷം; അവഗണിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ മാന്യതയെ വീണ്ടും ഉയർത്തി നിർത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പാണ് അത്.

Conclusion

പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, ഇന്ന് ഈ വചനത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ വ്യക്തമാകെ കാണുന്നത് ഇതാണ്: ക്രൂശിലേക്കു നടന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വഴി ഒരു മരണമാർഗം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വഴിയരികിൽ മറക്കപ്പെട്ടവരെ ജീവിതത്തിന്റെ നടുവിലേക്കു വിളിച്ചുണർത്തുന്ന രക്ഷയുടെ വഴിയായിരുന്നു. ലൂക്കോസ് സുവിശേഷത്തിൽ നയീൻ പട്ടണത്തിലെ വിധവയുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ടപ്പോൾ ശവയാത്ര നിർത്തിയ കർത്താവും, പാപിനിയായ സ്ത്രീയുടെ ഹൃദയവേദന മനസ്സിലാക്കി അവൾക്കു മാന്യത മടക്കിക്കൊടുത്ത കർത്താവും, സക്കായി എന്ന അപമാനിതന്റെ വീട്ടിൽ കയറി രക്ഷ അവന്റെ ഭവനത്തിൽ നിറച്ച കർത്താവും, കള്ളനെന്ന നിലയിൽ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട ഒരാളോടുപോലും “ഇന്നുതന്നെ നീ എന്നോടുകൂടെ പറുദീസയിൽ ഇരിക്കും” എന്നു പറഞ്ഞ കർത്താവും ഒരുവൻ തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ട് ബർത്തിമായി വഴിയരികിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുനിന്ന ആ നിമിഷം ഒരു വ്യക്തിയുടെ സൗഖ്യം മാത്രമല്ല; അരികിലായവരെ ദൈവം വീണ്ടും ചരിത്രത്തിന്റെ നടുവിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു എന്ന സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമാണ്. മീഖാ പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, “അകൃത്യം ക്ഷമിക്കുകയും... പാപങ്ങളെ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എറിഞ്ഞുകളകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവം നിന്നെപ്പോലെ ആരുണ്ട്?” — ഈ പ്രവചനം വെറും വാക്കായി നിന്നില്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തിലും സ്പർശത്തിലും കരുണയിലും ക്രൂശിലും അത് മാംസരക്തമായി നമ്മുടെ മുമ്പിൽ നിലകൊണ്ടു. അവൻ വിധിക്കാൻ മാത്രം വന്നില്ല; വീണവനെ എഴുന്നേല്പിക്കാനും, കരയുന്നവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, കാണപ്പെടാത്തവനെ പേരെടുത്ത് വിളിക്കാനും വന്നു. ഹെലൻ കെല്ലറിന്റെ ജീവിതവും ഇതേ സത്യത്തിന്റെ മനുഷ്യസാക്ഷ്യമാണ്: കണ്ണുകൾക്ക് വെളിച്ചമില്ലാതെയും ചെവികൾക്ക് ശബ്ദമില്ലാതെയും ജീവിച്ചിരുന്ന അവളുടെ ഇരുണ്ട ലോകത്തിലേക്ക് ആൻ സുലിവൻ എന്ന കരുണയുടെ കൈ എത്തി; അപ്പോൾ ഒരു നിശ്ശബ്ദ ജീവിതം ലോകത്തെ ഉണർത്തുന്ന സാക്ഷ്യമായി മാറി. പിന്നീടവൾ തന്നെ ഹിരോഷിമയുടെയും നാഗസാക്കിയുടെയും മുറിവേറ്റ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നെത്തിയത്, കരുണ ലഭിച്ച ഹൃദയം ഒടുവിൽ കരുണയാകാതെ നിൽക്കില്ലെന്ന ക്രൂശിന്റെ ശാശ്വതസത്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ പ്രസംഗത്തിന്റെ അവസാനം കർത്താവ് നമ്മോടു ചോദിക്കുന്നത് അറിവിന്റെ ചോദ്യം അല്ല, ഹൃദയത്തിന്റെ ചോദ്യമാണ്: “നീ വഴിയരികിൽ കരയുന്ന മനുഷ്യനെ കേൾക്കുന്നുവോ?” ക്രൂശിന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന സഭയുടെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം അവളുടെ ഗോപുരങ്ങളിലല്ല, വഴിയരികിലെ ബർത്തിമായിമാരെ വഴിയിലേക്ക് കൈപിടിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്ന കരുണയിലാണ്. അതിനാൽ നമുക്ക് ഇന്നു പ്രാർത്ഥിക്കാം: “കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം വാക്കുകളിൽ മാത്രം തങ്ങിപ്പോകരുതേ; ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ നിന്റെ കരുണപോലെ, മീഖായുടെ പ്രവചനത്തിലെ നിന്റെ ഹൃദയപോലെ, തകർന്നവരെ ഉയർത്തുന്ന ജീവനുള്ള സുവിശേഷമായി ഞങ്ങളെയും മാറ്റണമേ.” അപ്പോൾ മാത്രമേ ക്രൂശിലേക്കു നോക്കുന്ന നമ്മുടെ യാത്ര, മറ്റുള്ളവർക്ക് ജീവന്റെ വഴിയാകുന്ന വിശുദ്ധ സാക്ഷ്യമായി തീരൂ. ആമ്മേൻ