Tuya online shop

Төрийн сүүдэрт
Б.Анхтуяа

Төр минь хаачив?
Түмний дуу чимээг сонсохоо больсон уу?
Төлөөлнө гэж амласан тангаргаа
Төлж чадалгүй, хөрөнгө болтол нь мартсан уу?

Хилэнц нь хууль мэт хэрэгжиж,
Хүн чанар нь шороо мэт дэвсэгдэж,
Хаан суудалд шигдсэн гөлгөр үгстэй “ард”
Харамсал дагуулсан шидтэй тушаал уншина.

Хариуцлага гээч үг
Ханын чимэг л болсон.
Харамсал, гомдол хоёрыг
Харамч царайгаар хариулдаг.

Хэн биднийг төлөөлнө гэж тангарагласан бэ?
Хэзээ бид дуугүй байхаа зөвшөөрсөн бэ?
Хилэнгийн цаанаас хашгирах ардын зүрх
Хэзээ ч дугарахаа болино гэж чи бодоо юу?

Нэгэнт ноцсон түмний хилэнг
Цусаараа норголооч унтрахгүй,
Санаа амарч болохгүй,
Түүх өөрөө өндийн сануулах гэж, сэрээх гэж, шатаах гэж!

Хүн бүр дотроо нэг тугтай.
Хугарах чимээгүй ч, нугарахгүй нуруутай.
Хэлдэггүй ч — зүрхэндээ гашуун үнэнийг хадгалдаг,
Хэлүүлдэггүй ч — өөдөөс чинь эгц харж чаддаг ард түмэн бий.