King TV

MAY NA RESET AKONG TOMBOY DAHIL GUMAGWAPO DAW AKO TUWING UMIINOM NG ALAK

May tropa ako since high school,si alias Jay. Certified tomboy. Boy cut, oversized shirts, basketball shorts, tsinelas na parang ready lagi sa liga. Solid tropa ko ‘yan. Inuman, kwentuhan, tambay,kumpleto. Wala talagang malisya kahit kailan.

Hanggang isang gabi, may birthday sa kanto. May videoke. May pulutan. At syempre, may tagay ng Tanduay. Alam mo na, yung tipong pag tumama, biglang lumalakas ang loob mo at gumaganda ang paningin mo sa mundo.

Habang umiikot ang ba*o, napansin ko na iba yung tingin ni Jay sa akin.

Akala ko lasing lang.

Pero nung medyo tinamaan na rin ako, sabi niya bigla:

“Pre… alam mo ba, gumagwapo ka tuwing umiinom ka?”

Napahinto ako sa pagtagay.

“Ha? Ano ‘yon?”

“Hindi ko ma-explain eh. Basta pag may tama ka, parang nag-iiba aura mo. Parang model ng Tanduay calendar. Yung tipong naka-white polo, naka-slow motion sa beach.”

Mga pare, muntik ko nang mabuga yung iniinom ko.

Simula noon, tuwing may inuman, iba na ang energy niya. Mas malambing. Mas attentive. Ako naman, akala ko trip lang. Hanggang sa isang gabi, inamin niya.

“Pre… parang na-fall ako sa’yo.”

Tahimik ako ng mga limang segundo.

Hindi dahil kinilig ako.

Kundi dahil nag-loading utak ko.

“Hindi ka ba tomboy?” tanong ko, seryoso.

“Ewan ko nga eh! Parang na-reset ako dahil sa’yo!”

Reset?!

Parang cellphone lang?!

Simula nung confession na ‘yon, napansin ko may mga pagbabago. Unti-unting humahaba buhok niya. Yung dating faded na gupit, naging layered. Yung dating puro jersey, may mga fitted shirts na. Minsan may pabango na rin. Isang beses, muntik na akong mahimatay — naka-skinny jeans.

Sabi ng tropa, “Pre, ikaw may kasalanan. Binago mo sexual orientation.”

Sabi ko, “Hoy, hindi ako software update!”

Pero kahit anong effort niya, tropa lang talaga tingin ko sa kanya. At aaminin ko,kahit medyo naging feminine siya, may something pa rin na hindi ko ma-take seriously. Ewan ko ba, si

Binili ng aking asawa ang isang apartment para sa kanyang kalaguyo, at iyon ay nasa mismong ilalim lang ng amin. Apat na taon silang nagsama roon nang hindi ko nalalaman… hanggang isang araw…
Isang hapon, habang nagdidilig ako ng mga halaman sa balkonahe, bigla kong nakita ang aking asawa na umaakyat mula sa ibabang palapag. Lumabas siya mula sa isang hindi pamilyar na apartment, na para bang sa sarili niyang bahay. Nagulat ako, pero inisip ko na baka bumisita lamang siya sa isang kaibigan o ka*osyo.
Makalipas ang ilang araw, sa parehong oras, muli ko siyang nakita na lumabas mula roon. Ngayon ay may dala siyang supot ng pagkain, at ang kanyang mukha ay puno ng lambing at saya—mga ekspresyong matagal ko nang hindi nakita mula sa kanya. Sa loob ko ay nagsimulang tumubo ang isang masakit na hinala.
Nagpasya akong mag-imbestiga. Nag-atubili ang guwardiya ng gusali, pero sa huli ay bumulong:
— “Madalas pong pumunta ang asawa ninyo sa 904… doon nakatira ang isang dalaga na umuupa na roon sa matagal na panahon.”
Parang gumuho ang mundo ko. Ang 904 ay nasa mismong ilalim ng aking palapag! Malakas ang tibok ng puso ko, parang babasagin ang dibdib ko. Posible bang sa loob ng apat na taon, may isa pang buhay ang aking asawa kasama ang ibang babae, sa mismong ilalim ng aking mga paa, habang ako ay nabubuhay nang inosente, walang k**alay-malay?
Kinagabihan, gamit ang palusot na mag-abot ng “maling” package, pinindot ko ang doorbell ng 904. Isang magandang dalaga ang nagbukas ng pinto, halatang nagulat nang makita ako. At sa likod niya… ang aking asawa, nakaupo sa sofa, at ang kanyang mga paboritong tsinelas ay maayos na nakalagay sa sahig.
Sa sandaling iyon, gumuho ang mundo ko. Tumayo siya nang kinakabahan, nauutal:
— “Mahal… ipapaliwanag ko…”
Tinitigan ko siya sa mga mata, nanginginig ngunit puno ng galit:
— “Ipapaliwanag ang ano? Apat na taon kang nanirahan dito, sa mismong ilalim ng bubong na ito! Ako ba’y tunay mong asawa… o anino lamang na nagtatakip sa iyong pagtataksil?

IPINAGKALAT NA ALING MARY NA MUKHANG PAGKAIN DAW NG A*O ANG IPINAKAIN NAMIN SA KANYA EH UBOS AT SIMOT NAMAN ANG PLATO NYA

Si Aling Mary na kapitbahay naming may built-in birthday calendar. As in, mas kabisado pa niya birthday ng pamilya namin kaysa sa amin mismo. Hindi mo na kailangan mag-post sa Facebook, hindi mo na kailangan magpaalala,siya mismo ang reminder app.

“Uy, birthday ng bunso niyo sa Sabado ah!”
“O, malapit na anniversary niyo ha!”
“Kailan nga ulit birthday ng mama mo? Parang next week na!”

Noon akala ko sweet lang siya. Yun pala, may advanced reservation system siya sa handaan.

Tuwing may celebration sa bahay, kahit simpleng pansit at spaghetti lang, bigla na lang may kakatok.

Tok tok tok.

Pagbukas mo ng pinto, andun siya naka-ngiti, kunwari napadaan lang.

“Ay may handa pala? Naku, nahiya naman ako… andito na rin lang ako.”

Hindi pa nga kami nagyayaya, nakaupo na. May plato na. May softdrinks na. Tapos may take-home pang nakabalot sa tissue.

Minsan nga private lang talaga dapat ang celebration. Immediate family lang. Tahimik lang. Pero ewan ko ba kung may radar si Aling Mary sa amoy ng handa. Kahit hindi kami nag-iingay, bigla siyang susulpot.

At syempre, dahil mababait kaming tao (at ayaw ng issue), pinapakain namin.

Isang birthday ng tatay ko, talagang simple lang. Spaghetti, fried chicken, lumpia, cake. Wala ngang tarp. Wala ngang videoke. Pero somehow, present na present si Aling Mary.

Kumain siya.

At hindi lang basta kumain.

UBOS. SIMOT. As in pati sarsa ng spaghetti, halos himurin ang plato. Yung lumpia, naka-tatlong balik. Yung manok, buti na lang may natira sa amin.

Pagkatapos kumain, sabi pa niya, “Ay salamat ha, nakakabusog.”

Akala ko okay na.

Pero kinabukasan, may chismis na umikot sa barangay.

Alam niyo kung ano?

“Mukhang pagkain ng a*o daw ang pinakain sa kanya.”

Nung narinig ko yun, muntik na akong malaglag sa upuan. Sabi ko, “Ha? Eh kung pagkain ng a*o yun, bakit mukhang gusto niya maging pet namin kahapon?”

Yung na

Bilang isang simpleng construction worker sa lungsod, tinanggap ko ang alok na pakasalan ang anak ng aking amo—isang 45 anyos na babaeng tinataguriang “matandang dalaga” dahil sa timbang niyang 140 kilo... Noong gabi ng aming kasal, itinaas ko ang kumot at napatigil ako sa gulat...
Dumating ako sa Mexico City sa edad na 18 para magtrabaho bilang construction worker. Galing ako sa isang maliit at mahirap na bayan malapit sa Oaxaca, kung saan ang pagtatanim ng mais sa buong taon ay hindi sapat para mabuhay nang matiwasay. Wala akong pinag-aralan o propesyon. Ang tanging puhunan ko ay lakas, kabataan, at mga k**ay na puno ng kalyo.
Dalawang taon akong nanirahan sa isang tagping kuwarto sa Iztapalapa, kumakain ng mumurahing taco at nakikipagsiksikan sa tulugan kasama ang ibang construction workers. Ang tanging pangarap ko ay magkaroon balang araw ng sariling bahay—isang disenteng tirahan.
At doon dumating ang “pagkakataong baguhin ang aking tadhana” sa paraang hindi ko inaasahan.
Ang amo ko na si Don Esteban Morales, na may-ari ng malalaking proyekto sa Guadalajara, ay ipinatawag ako isang araw sa kanyang opisina. Matagal niya akong tinitigan bago nagsalita nang tapat:
— Pakasalan mo ang anak ko. Ibibigay ko sa iyo ang pamamahala ng mga apartment ko sa Zapopan, isang maliit na bahay, at isang sasakyan.
Naramdaman kong tila huminto ang mundo.
Ang kanyang anak na si Isabella Morales ay 45 anyos na. May timbang siyang 140 kilo. Sa Guadalajara, kilala siya ng lahat bilang “ang matandang dalaga.” Saanman siya magpunta, may mga bulungan at tawanan sa kanyang likuran.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Ngunit malinaw ang naging pahayag ni Don Esteban:
— Kung papakasalan mo siya, magbabago ang buhay mo. Kung hindi, mananatili kang construction worker habambuhay.
Pinag-isipan ko ito nang eksaktong isang gabi.
At tinanggap ko.
Dahil sa sandaling iyon, naniwala ako... na wala na akong mawawala pa.
Naging simple lang ang kasal sa isang maliit na simbahan sa Zapopan. Walang dumalo mula

AYAW SA AKIN NG MGA ANAK NG NILILIGAWAN KONG SINGLE MOM PERO NANG BILHAN KO SILA NG MIK MIK AY TUWANG TUWA SILA PERO ANG NANAY NAMAN NILA ANG G4LIT DAHIL NAKALIMUTAN KONG IBILHAN SYA NG REGALO

KUYA ED AKO PO SI ACE.

EWAN ko ba pero mahilig talaga ako sa single mom kahit na binata pa ako hanggang ngayon.

May naligawan kasi ako noon. Maganda talaga sya at nararamdaman kong may pag asa ako sa kanya.

Ipinapakita ko kasi ang sinseridad ko sa kanya sa pamamaraang panliligaw na alam ko.

Ika nga, sarili kong diskarte. Ang ka*o, kada mag-uusap na kami ni Elina ay sya namang pag iingay ng dalawa nyang anak.

Kumbaga, kapag mag uusap na kami ay sinasadya na ng dalawang bata na hindi ako makaporma.

Kaya kinausap ko sila ng masinsinan, pero wa-epek.

"Ace pang!t!"

Sabi nila sa akin. Nakakainis hindi ba kuya Ed? Pero ayos lang, kumalma pa rin ako. Tama ang sinabi ng ina nila na "HINDI MO KAYA ANG KAKULITAN NG DALAWANG YAN"

Nag isip ako ng paraan at gumana naman ang utak ko kahit na papaano. Bumili ako ng sampung dosenang Mik mik.

Alam kong paborito ng mga bata ang ganoong pagkain at kapag nagpapak na sila, tatahimik na sila at makakadiskarte na ako.

Ganon na nga ang ginawa ko kinagabihan. Gaya ng inaasahan ko ay tuwang tuwa ang dalawang anak ni Elina.

Ang ka*o, sya naman ang nakabusangot kasi nakalimutan kong ibilhan sya ng regalo for the first time.

Pero pinapa*ok pa rin nya ako. Pag upo namin sa sofa, nakiramdam muna ako. Tahimik na nga ang mga bata ang ka*o, sisimulan kona sana ang magsalita ng biglang lumapit ang mga anak ni Elina at inabutan ng isang Mik-Mik ang nanay nila.

Inabot naman nya iyon at inumpisahang lagyan ng straw para papakin. Hayun, napunta sa masarap na lasa ng mik-mik ang usapan.

Mas lalong hindi ko na sya makausap kasi kada nauubos, inaabutan sya ng mga bata.

"Anak ng Mik-mik naman oh!" hanggang sa nakikain na din ako. Ano sila, sinuswerte.

Kada gabi kapag daw dadalaw ako ay may mik-mik akong dala sabi ng mga bata kaya hayun, hindi na ako

MADAMING PASAHERO NI KUYA SA JEEP ANG NAGGALIT SA AKIN DAHIL AKO LANG ANG NILIBRE NI KUYA SA PAMASAHE

Alam mo, may nangyari kahapon sa jeep na hindi ko malilimutan. So nag-commute ako papuntang school, tapos may jeep na medyo siksikan. Umupo ako, ready na magbayad ng pamasahe, pero biglang sinabi ni kuya driver, “Hoy, estudyante ka, libre sa’yo.”

Ako? Grabe, natuwa! Parang nanalo sa lottery! Tuwa level: 1000. Hindi ako makapaniwala, libre na ako, at sabi ni kuya, “Maganda ka rin eh, kaya libre ka.” Ako, aba, syempre, tuwang-tuwa at hindi mapakali sa feeling ng free ride.

Pero teka… may tatlong babae sa jeep na nagulat sa eksena. Dalawa ay nanay, at yung isa parang teacher na tumatanda na pero wala pa ring jowa,alam mo yung type na parang seryoso lagi pero may pagka-cute. Tinitigan nila ako. At alam mo yung nakakatawa? May halong anger at inggit sa mga mata nila. Parang ako yung may personal na cheat code sa buhay, at sila lahat ay natamaan ng unfairness.

Saka may eksena pa: may kausap si kuya driver na baka e-libra rin daw yung tatlong babae. Sabi ni kuya, “Ay naku, baka ma-lugi na ako.” Kaya sila, tinitigan na lang ako ng mas matindi, parang sinasabi ng mata nila: “Bakit siya lang?”

Ako? Alam mo yung ginawa ko? Dinedma ko lang. Oo, grabe, medyo awkward at nakakatawa, pero sa totoo lang, libre naman ako. Libre. Walang bayad. Libre! Kaya kahit tinitigan ako ng tatlong babae ng may halo ng galit at inggit, okay lang. Parang nanalo ako sa isang weird jackpot sa jeep.

Saka yung pakiramdam, sobra! Parang si kuya driver, feeling niya generous, ako, feeling ko nasa winning streak. Ang weird lang, naisip ko, baka sa susunod may mga nanay at teacher na magtatago sa likod ng galit at inggit nila para lang makasabay sa free ride,pero for now, ako lang ang lucky student.

At yun ang storya ko sa araw na libre ako sa jeep, tuwang-tuwa at medyo awkward, pero hey, minsan sa buhay, kailangan mo lang tanggapin ang small victories, kahit pa may mga nakatitig ng

ANG TAMAD NG BOYFRIEND KO SA PAGLALABA, KAYA GINAWA KO SIYANG TREASURE HUNTER SA SARILI NIYANG ALKANSYA......

Hello Ambenture. Just call me Kara, isang Office Personnel sa Ortigas.

May live-in boyfriend ako, si Ronron, isang Manager sa Max's Restaurant.
Mabait siya at responsible. Good provider bilang boyfriend.
Pagdating sa bills, 70/30 kami.
70% sa kanya 30% sakin.

Pero pagdating sa gawaing bahay? Parang may built-in allergy siya lalo na sa paglalaba. Ang tamad niya sobra.

Pareho kaming may trabaho. Pareho kaming pagod pag-uwi. Pero pag Sabado at Sunday na, kung kailan bundok na ang labada, bigla siyang magkakaroon ng

“sumasakit likod ko,”
“may important rank game ako sa ML,”
o kaya “may urgent na pinag-uusapan sa GC ng work.”

Ang ending ako lagi ang nauuwi sa washing machine.
Isang Sabado nun, nakaupo ako sa sahig habang nagsosort ng mga medyas niya na magkakaibang kulay.
Sa totoo lang, napuno na ako.

Pag gawaing bahay, laging may iniindang sakit.
Sa sobrang tamad niya maglaba, napilitan akong gumawa ng paraan.

May alkansya siya na malaking plastik na parang water jug. Yung may maliit na butas sa taas para hulugan ng papel na pera?
Proud na proud siya doon kasi pupunuin niya pambili ng bagong laptop niya.

Ang hindi niya alam… medyo malaki ang butas nun.
At kasya ang dalawang daliri ko.

Dun ko na naisipan ang balak ko.
Tuwing gabi na tulog siya, dahan-dahan kong sinusungkit ang ilang papel na pera sa alkansya niya.
Minsan 300, minsan 500.
Hindi ko inuubos. Saktong kuha lang para hindi halata agad.

Tapos hinahati ko sa tig-100 at tig-200.

Nilalagay ko sa bulsa ng shorts ko. Sa pajama. Sa office slacks ko. Kahit sa hoodie minsan.

Yung first attempt ko sa kanya.
Nagkataon na siya ang naglaba kasi “wala naman daw siyang ginagawa.”
Narinig ko siya sa CR habang nagche-check ng bulsa.
Sumigaw siya agad.

“Babe! May 200 dito!”

Kunwari nagulat ako. “Ha? Saan galing?”

Tawa siya. Yung feeling niya naka-jackpot siya sa universe.
Tawang tawa ako s

Laging si misis ang nauuna sa sisi kapag kapos ang pera.
"Gastador ka!" "Wala kang ipon!" "Hindi ka marunong mag-budget!" Pero nasubukan mo bang tanungin: sapat ba talaga ang binibigay mo?

Araw-araw si misis ang may hawak ng lahat:
🍽️ Pagkain,
💡 bills,
🎒 baon ng anak,
📚 tuition,
📦 utang,
🚑 gamot, at kahit emergency, siya ang bahala.

At kadalasan, wala na siyang natitira para sa sarili.
Hindi siya banko na basta mo lang iniwanan ng pera
at aasahan mong may sobra. Hindi rin siya superwoman
na kayang paikliin ang budget kung kulang talaga.

Masakit marinig na kulang siya,
pero mas masakit yung ginagawa na nga niya lahat
sinasakripisyo pati sariling needs
tapos pagbibintangan pa.

Ang misis mo, katuwang mo.
Hindi siya kalaban.
Kaya imbes na sumbatan,
kausapin siya ng may respeto.

Dahil minsan,
hindi pera ang kailangan niya
kundi pagmamahal, pag-unawa, at pagpapahalaga.

CTTO

KINAKABAHAN KAMI NG BOYFRIEND KO NANG HALOS ARAW-ARAW NA AKONG KUMAKAIN NG MANGGA

Simula nung unang araw na parang nagliwanag ang mundo ko dahil sa mangga, hindi ko na talaga mapigilan. Araw-araw, halos ritwal na. Gising ako ng madaling-araw, umiiyak para lang makahingi ng mangga na may bagoong. Minsan may asin, minsan may asukal, minsan kahit walang sawsawan basta mangga lang.

Yung boyfriend ko? Nasa gilid lang ng k**a, nakasilip ng half-open eyes, parang spirito na tinatawag para bumangon.
“Babe… mangga. Please. Hindi ako makatulog.”
At kahit antok na antok, bumababa siya para maghanap. Minsan nga bumili pa siya sa sari-sari store na halos tirik na yung mata ng tindera kasi 3 AM na.

Sa simula, cute. Sweet.
Pero after two weeks, naging kakaiba.
As in impossible-level cravings.

Dumating sa point na pag naglalakad kami, parang may built-in radar ako na kayang makaamoy ng mangga kahit 400 meters away.
“Babe, amoy mo yun?”
“Ha? Wala naman.”
“May nagbabalat ng mangga sa tabi ng barangay hall.”
“Ha?! Paano mo alam?!”

Dun na siya kinabahan. Ako rin.
Kasi hindi lang basta gusto — parang kailangan ko siya para mabuhay.

One night, habang kumakain ako ng pang-ilang mangga ko for the day, bigla na lang akong napahawak sa tiyan.
“Nahihilo ako…”
Biglang tumayo yung boyfriend ko, panic mode, parang tatakbo palabas ng bahay.
“Ano?! Love?! Wag mo sabihin—may… may bulate ka?!”

Natawa ako nang sobra.
“Babe seryoso? Bulate? Ako?!”
Pero deep inside, kinakabahan din ako. Kasi normal ba yun?

Kinabukasan, nasa palengke ako, bibili sana ulit, nang bigla akong nanlamig, umupo sa gilid, at parang umiikot yung mundo.
Pag-uwi ko, nag-decide na ako.
“Magte-test ako.”

Nung lumabas yung dalawang linya?
Grabe.
Parang may fireworks, lindol, at kanta ng Angeline Quinto na sabay-sabay tumugtog sa utak ko.

Tumakbo yung boyfriend ko pabalik-balik sa sala na parang nawawala sya sa Earth.
“Totoo ba ‘to?! Babe! Buntis ka! Diyos ko, kaya pala inaaway mo ako sa mangga!”

Pero hindi pa doon nagtatapos yung thriller.

Pagdating namin sa clinic para sa ultra*ound, sobrang tense ang atmosphere. Parang horror movie intro.
Yung ilaw medyo dim. Yung AC sobrang lamig. Yung monitor puro static pa.

Habang hinahaplos ng doktor yung ultra*ound wand, hindi sya nagsasalita. Ilang segundo lang yun pero feeling namin dalawang oras na torture.

Tumingin sya sa screen.
Tumingin sya sa amin.
Tumingin ulit sa screen.
Tapos ngumiti sya ng malaki.

Sabi nya,
“Ahhh. Kaya pala grabe ang cravings mo…”

Humigpit ang hawak ng boyfriend ko sa k**ay ko.
“Doc… anong ibig sabihin nyan?”
Binaba ng doktor ang mask niya at sabi:
“Hindi lang isa, hindi lang malakas kumain… TWINS ang dala mo.”

Para akong sinapian.
Napasigaw ako:
“ANO?!”
Si boyfriend?
Literal na napaupo sa sahig. Hindi dahil fainting moment — kundi dahil sa sobrang gulat.
“Kaya pala dalawang tao yung gutom sa katawan mo, love! Pinapakain mo silang dalawa!”

Araw-araw mula noon, mas naging thriller ang pregnancy ko.
May araw na sobrang likot nila.
May araw na parang lumalabas sila pag naamoy ang mangga.
At may araw na bigla na lang akong napapa-jumpscare sa mga rugas at sipa nila.

At eto ang twist of all twists —
manganak ako nang mas maaga ng ilang buwan.
Pero healthy sila. Malakas. At ang weird?
Habang umiiyak sila sa nursery, ang unang nabanggit ng nurse ay:
“Ang lakas nila umiyak kapag nagbukas kami ng mangga dito sa pantry.”

Ayun, pinagtawanan namin ng boyfriend ko.
Pagbuhat ko sa twins, sabi ko sa kanya,
“Babe, next time magawa nanaman akong mangga addict… alam mo na.”
Tawa sya nang tawa:
“Diyos ko, love, sana hindi tatlo yan sa susunod.”

FROM SENDER

KAYA PALA AYAW NYANG MAKIPAG LIVE-IN SA AKIN DAHIL GUSTO PA PALA NYANG TUMIKIM NG IBANG LALAKE

Akala ko noon, ako ang problema. Akala ko may mali sa ugali ko, sa bahay ko, o sa buhay ko kung bakit ilang beses ko man imbitahin ang boyfriend ko na tumira na kami sa iisang bubong, lagi siyang may dahilan:
“Hindi pa ako ready.”
“Wala pa ako sa tamang timing.”
“Masyado pang maaga.”

At syempre, ako naman itong tanga na naniniwala. Iniisip ko pa nga, sweet siya kasi gusto niya tradisyonal, gusto niya nasa tamang panahon. Pero habang tumatagal, napapansin ko… sobrang daming palusot. Parang ayaw niya talaga. Hindi ko alam kung ano ang binabantayan ko—pero ramdam kong may something.

Hanggang isang gabi, nahuli ko.

Naka-uwi ako nang mas maaga dahil cancelled ang OT sa trabaho. Excited ako kasi plano ko sana siyang sorpresahin: paborito niyang pagkain, dessert, at yung hoodie niyang matagal na niyang hinahanap. Dumiretso ako sa bahay niya kasi sabi niya wala raw siyang lakad.

Pagbukas ko ng pinto, narinig ko agad ang tawanan. Hindi yung normal na tawanan. Yung halakhak na may halong kilig—hindi para sa akin.

“Babe, bilisan mo naman—” narinig kong sabi ng isang boses na hindi akin.
Lalaki.

Parang huminto yung mundo ko. Hindi ako kumatok. Hindi ako tumawag. Tumayo lang ako doon, hawak yung pagkain at hoodie, habang unti-unting sinisipa ng katotohanan ang puso ko.

At doon ko naalala lahat ng dahilan niya kung bakit ayaw pa niyang makipag live-in.

“Gusto ko munang mag-explore.”
“Baka hindi pa ‘to yung tamang panahon.”
“May mga bagay pa akong kailangan alamin sa sarili ko.”

Tama pala siya. May gusto pa talaga siyang alamin. May gusto pa siyang tikman. At hindi ako iyon.

Nung lumabas sila ng kwarto, halos malaglag yung panga nila nang makita akong nakatayo. Yung lalaking kasama niya halos hindi makatingin sa akin. Siya? Hindi ko alam kung may hiya pa ba o wala na, pero ang nasabi lang niya:

“It’s not what you think…”

Napangiti ako, pero yung tipong ngiti na puno ng p**t.
“Talaga? Kasi ang alam ko, hindi ka ready mag-live-in. Hindi ko lang alam na ang hindi mo pala readiness… e para sa iba.”

Wala siyang naisagot.

Iniwan ko sa mesa yung pagkain at hoodie—hindi dahil gusto ko siyang alagaan, kundi para malaman niyang hindi niya deserve kahit isang pira*o noon.

Habang naglalakad ako palabas, naisip ko na lang:
Ang tagal kong pinag-iisipan kung bakit ayaw niyang tumira kasama ko.
Ngayon, malinaw na.

Hindi pala ako ang hindi niya kayang makasama.
Ako pala ang hindi niya kayang tigilan… pero kaya niya palang palitan.

FROM SENDER

DINURA KO ANG NILUTO NA ADOBO NG NANAY NG BOYFRIEND KO

Hindi ko alam kung anong mas masakit…
‘yung anghang ng adobo na niluto ng nanay ng boyfriend ko,
o ‘yung pagtingin niya sa akin na para bang kasalanan ko ang lahat ng nangyari sa nakaraan nila.

Simula pa lang, ramdam ko na ang pag-ayaw niya sa akin. Hindi siya yung tipong maingay magmaldita—yung tahimik pero matalim. Yung tipong isang tingin pa lang, kaya ka nang ipa-uwi na walang sinasabi.

Pero hindi ko maintindihan kung bakit.

Hanggang isang gabi, inimbitahan niya ako sa bahay para daw “makilala nang mabuti.”
Naluto siya ng adobo—yung paborito raw ng boyfriend ko.

Pilit akong ngumiti.
Pilit kong kinain.
Pero lasang hindi ko maipaliwanag—maasim, maalat, mapait.

Para bang katulad ng ugali niya sa akin.

“Masarap ba?” tanong niya, nakapamewang, parang hinihintay akong magk**ali.

At doon na ako nadulas.
Nadulas hindi dahil sa salita—kung hindi dahil sa ginawa ko.

Idinura ko ‘yung adobo.
Hindi dahil gusto ko.
Kundi dahil hindi ko kinaya.

At doon nagsimula ang sigawan.

Pero hindi ko inaasahan na ang dahilan ng galit niya sa akin ay hindi pala ako.

Kinabukasan, lumabas ang sikreto na matagal niyang tinatago.
Nalaman ko sa tiyahin ng boyfriend ko, na hindi naman dapat nagsasalita pero hindi raw matiis ang konsensya niya.

“Alam mo kung bakit ayaw niya sa ’yo?” bulong niya.
“Hindi dahil sa ugali mo…
hindi dahil hindi ka niya type na maging girlfriend ng anak niya…”

Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.

“Kasi ang tatay mo… siya ang ex niya noon.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

“Siya ang unang nagmahal, pero iniwan din siya… at ang mas masakit, ang nanay mo ang ipinalit sa kanya.”

Doon ko naintindihan.

Hindi pala ako ang problema.
Hindi pala ako ang galit niya.
Nakikita lang niya ang sarili niyang kabiguan sa tuwing nakikita ako.

Ako ang paalala ng taong nanakit sa kanya.
Ako ang mukha ng babaeng ipinalit sa kanya.
Ako ang anak ng lalaking minahal niya pero pinaglaruan siya.

Pagbalik ko sa bahay nila, humarap ulit siya sa akin—pero ngayon, iba ang tingin niya.

“Huwag kang mag-alala,” sabi ko mahina. “Hindi ako ang tatay ko, at hindi rin ako ang nanay ko.”

Tahimik lang siya.
Pero sa unang pagkakataon, hindi malamig ang tingin niya.

“Pasensya na,” bulong niya.
“Hindi ikaw ang galit ako…
tinakasan ko lang matagal na.”

Hindi kami agad naging close.
Pero hindi na niya ako tinitingnan na parang kasalanan ko ang lahat.

At mula noon, sa tuwing may adobo sa mesa, ako na ang nagluluto.

At kahit hindi niya sabihin…
ramdam ko namang
mas maayos na ang lasa ngayon—ng pagkain, at ng samahan namin.

FROM SENDER