Team Genuine Academy by: Anne Saucelo

Para sa mga nanay na inuuna ang pangangailangan ng pamilya kaysa sariling pagod.

Minsan hindi naman talaga tayo malungkot.

Pagod lang tayo.

Pagod kakaisip kung saan kukuha ng budget.
Pagod kakaisip kung paano pagkakasyahin yung pera
hanggang susunod na sahod.

Pagod kakaisip kung ano pa bang pwede nating gawin
para makatulong sa pamilya.

Tahimik lang naman tayong mga nanay.

Hindi tayo laging nagrereklamo.
Hindi rin tayo mahilig magkwento ng problema.

Pero may mga gabi talagang napapaupo ka na lang.
Tahimik.
Nag iisip.
Nagdadasal.

Tapos mapapatanong ka sa sarili mo kung hanggang kailan magiging ganito yung buhay.

Yung gusto mo lang naman ay mabigyan ng maayos na buhay yung pamilya mo.
Hindi mo naman hinihingi yung marangyang buhay.

Gusto mo lang yung hindi ka kinakabahan tuwing may bayarin.
Yung hindi mo kailangang mamili kung alin ang uunahin.
Yung may peace of mind ka kahit papaano.

Alam mo, hindi kabawasan sa pagiging matatag ang mapagod.
Hindi rin ibig sabihin na mahina ka dahil umiiyak ka minsan.

Tao ka lang din.
Nanay ka.
Marami kang dala araw araw.

At gusto ko lang ipaalala sayo na proud ako sa mga nanay na kahit pagod na, bumabangon pa rin kinabukasan para sa pamilya nila.

Kasi hindi lahat kayang gawin yun.

May mga laban talagang tahimik.
Pero sobrang bigat.

At kung isa ka sa mga nanay na tahimik na lumalaban araw araw, sana malaman mo na hindi ka nag iisa.

Bakit kaya may mga dasal tayong
ilang beses na nating iniyak kay Lord,

pero hanggang ngayon
wala pa ring malinaw na sagot?

Naririnig ba talaga Niya tayo
o may gusto lang Siyang ituro

habang tayo’y naghihintay?
Lahat tayo dumadaan diyan.

Yung taimtim kang nagdadasal.
Umiiyak ka pa nga minsan.

Umaasa. Naghihintay.
Pero parang tahimik.

Parang walang sagot.
Kaya minsan napapatanong tayo

“Lord, naririnig Mo pa ba ako?”

Pero minsan ang akala natin
ang dasal ay paraan para makuha agad
ang gusto natin.

Kaya kapag hindi nasunod ang gusto natin,
akala natin hindi tayo pinakinggan.

Pero ang totoo,
hindi laging “no” ang sagot ni Lord.

Minsan “wait.”
Minsan “not yet.”
Minsan “I have something better.”

Ang tamang dasal
hindi lang basta paghingi.

Ang tamang dasal ay paglapit.
Hindi lang “Lord, bigyan Mo ako.”

Kundi,

“Lord, ihanda Mo ako.”
“Lord, gabayan Mo ako.”

“Lord, tulungan Mo akong maintindihan
ang gusto Mong ituro sa akin.”

Paano kung ang dasal
ay hindi para baguhin agad ni Lord
ang sitwasyon mo,

kundi para baguhin ka muna Niya
habang hinihintay mo ang sagot?

Kasi minsan bago ibigay ang blessing,
inaayos muna Niya ang puso, isip, at timing mo.

Kaya tanungin mo ang sarili mo,
nagdadasal ka ba para makuha
ang gusto mo?

O nagdadasal ka
para ma-align sa gusto ni Lord?

Kasi ang totoong dasal
hindi lang nasusukat sa bilis ng sagot.

Nasusukat ito sa lalim ng tiwala mo
kahit wala ka pang nakikitang sagot.

At minsan,

ang pinakamagandang sagot ni Lord
ay hindi agad “oo”.
kundi “magtiwala ka muna.”

Habang tumatanda ka, mas naiintindihan mo kung bakit tahimik nalang minsan ang mga magulang mo.

Dati akala natin okay lang sila.
Tahimik lang.

Mahilig magpahinga.
Madalas nakatulala.

Pero habang tumatanda ka,
maiintindihan mo rin pala yung pagod na hindi kinukwento.

Yung tatay mong biglang nanahimik sa hapag habang iniisip
kung sapat pa ba yung pera hanggang katapusan.

Yung nanay mong sasabihing “busog pa ako” kahit alam mong kulang yung ulam.
Hindi sila naging cold.
Napagod lang silang akuin lahat at hindi pwedeng bumigay.

Kaya minsan pala,
hindi sermon ang gusto nila marinig.

Kundi assurance na,
“Ma, Pa, kaya ko na pong tumulong.”
At habang iniisip mong mabagal yung progress mo sa buhay,

Baka yung simpleng hindi ka na humihingi sa kanila
ang isa sa mga pinakamalaking pahinga na naibigay mo. 🤍

Masakit kapag yung taong tinulungan mo noon,
siya pa yung unang mawawala nung ikaw naman yung nangailangan.

Naalala ka nila dati kapag gipit sila,
Kapag kailangan ng makakausap madaling araw.
Kapag wala silang malapitan.

At ikaw, andun palagi.

Pero nung ikaw na yung tahimik,
biglang wala na silang oras.
Seen nalang yung mahahabang message mo.
Yung dating “nandito lang ako”
naging “busy lang talaga.”

Ang sakit pala no?

Hindi dahil may hinihingi kang kapalit,
Kundi dahil akala mo.
kahit papaano, may taong gagawin din para sayo yung ginawa mong pag-intindi sa kanila.

Doon mo marerealize,

May mga taong gusto lang yung puso mo habang may pakinabang pa sila rito. 💔

Masyado nating pinaninindigan
ang mga bagay na nakasanayan na natin,

Kaya hindi tayo naggo-grow
Habang ang mundo nagbabago,
tayo, paikot-ikot pa rin
sa buhay na matagal na nating inuulit.

At mas masakit,
minsan takot pa tayong sumubok ng bago.
Normal lang naman matakot.
Lalo na kapag sanay ka na

sa routine mo.
Sa trabaho mo.
Sa comfort zone mo.

Kahit minsan hindi ka na masaya,
kumakapit ka pa rin
kasi yun ang “safe.”

Pero minsan yung nakasanayan mo,
yun na rin ang dahilan
kung bakit hindi ka na umaasenso.

Kasi habang paulit-ulit mong ginagawa
ang parehong bagay,
umaasa ka namang
mag-iiba ang resulta.

Doon ko na-realize,

growth starts
kapag willing kang lumabas
sa dating version mo.

Kasi hindi ka maggo-grow
kung lagi mong pipiliin
ang komportable.

At hindi mo malalaman
kung ano pa ang kaya mo,
kung hindi ka susubok.

Paano kung mas marami ka pa palang kayang gawin?
Mas marami ka pang pwedeng matutunan.
Mas malaking buhay pa ang naghihintay sa’yo.

Pero hindi mo ito makikita
kung mananatili ka lang
sa lugar na matagal mo nang kinasanayan.

Kaya tanungin mo sarili mo,

yung buhay mo ba ngayon,
ay pinipili mo dahil gusto mo?
O dahil yun na lang
ang nakasanayan mo?

Kasi minsan hindi tayo napag-iiwanan
dahil kulang tayo sa kakayahan.
Napag-iiwanan tayo
kapag tumigil tayong matuto, sumubok, at magbago.

At tandaan mo,

hindi ka ginawa para manatili lang
sa iisang level habambuhay.
Kung pakiramdam mo parang paikot-ikot na lang ang buhay mo,
at natatakot kang sumubok ng bago.

paano kung yung bagay na kinakatakutan mong subukan
ang magdadala sa’yo sa next level mo?

Curious lang ako,

Ano yung isang bagay
na gusto mong subukan noon
pero hanggang ngayon,
takot ka pa rin?

Comment mo lang ❤

Napakasarap mangarap.

kung mangangarap ka lang din naman
lubusin mo na.
Wala namang bayad ang mangarap,

Pero minsan hindi natin napapansin.
yung mga pangarap na dati iniiyak mo lang kay Lord,
unti-unti na palang natutupad.

Lahat tayo ay may pangarap.

Mas magandang buhay.
Mas maraming oras sa pamilya.
Peace of mind, Freedom.

At minsan habang nangangarap tayo,
parang ang layo-layo pa nito.
Kaya napapatanong tayo
“Possible kaya talaga?”

Pero minsan hindi dahil imposible ang pangarap.
Hindi lang tayo handa sa proseso
na kailangan para maabot ito.

Gusto natin ng blessing,
pero ayaw natin sa waiting.
Gusto natin ng breakthrough,
pero natatakot tayo sa pagbabago.

Doon ko na-realize,

hindi lang pala tayo pinaghahanda ni Lord
para sa pangarap natin.
Inihahanda rin Niya tayo
para kayanin ang blessing na hinihingi natin.

Kasi paano kung ibinigay agad lahat,
pero hindi pa tayo ready?
Paano kung ang delay

na akala mong “wala pang sagot”
ay preparation pala?
Preparation sa mindset mo.
Sa character mo, Sa faith mo.

Para kapag dumating na ang pangarap mo
handa ka nang tanggapin at panindigan ito.
Kaya minsan habang naghihintay ka,
huwag mong isipin na walang nangyayari.

Baka ang totoo,
ikaw ang inaayos ni Lord.
At ganyan kabuti ang Panginoon.

Hindi lang Niya tinutupad ang pangarap mo,
inaalagaan ka rin Niya habang papunta ka doon.
At isang araw, mapapangiti ka na lang,

kasi yung buhay na dati ay pinapangarap mo lang
yun na pala ang buhay na meron ka ngayon.

Hindi lahat ng komportable,
maganda para sa’yo.

May mga taong komportable,
pero malayo na pala sa Diyos.
Komportable, pero hindi na umaasenso.
Komportable, pero takot sa pagbabago at hirap.

Kaya ang tanong,

comfort ba talaga ang meron ka,
o unti-unti ka nang natutulog sa purpose mo?
Natural lang gustuhin ang komportableng buhay.

Ayaw natin masaktan.
Ayaw natin mahirapan.
Ayaw natin ma-stress.

Kaya kapag may challenge,
unang instinct natin ay umiwas.

Pero minsan, yung sobrang comfort
ang dahilan kung bakit hindi tayo naggo-grow
Kasi habang iniiwasan natin ang hirap.
iniiwasan din natin ang pagkakataong magbago.

At habang pinipili natin ang “madali,”
unti-unti namang lumalayo
ang potential na kaya nating maabot.

Doon ko na-realize,

hindi laging masama ang challenges.
Minsan ginagamit ito ni Lord
para gisingin tayo, hubugin tayo,
at ilapit tayo pabalik sa Kanya.

Kasi walang growth
sa lugar na puro comfort lang.
Paano kung yung challenge
na iniiwasan mo ngayon.

yun pala ang daan
para maging mas matatag ka,
mas malapit kay Lord,
at mas handa sa blessing na hinihingi mo?

Kaya tanungin mo sarili mo,

yung comfort mo ba ngayon
nagbibigay ng peace at growth?
O pinipigilan ka lang
na maging mas mabuting version ng sarili mo?

Kasi minsan ang pinaka-mapanganib
hindi yung nahihirapan ka.
Kundi yung komportable ka na
kahit alam mong hindi ka na lumalago.

At tandaan mo,

hindi ka tinawag ng Diyos
para manatiling pareho habambuhay.
Kung pakiramdam mo parang stagnant na ang buhay mo,
at takot kang harapin ang pagbabago o challenge.

paano kung ang discomfort
ang magdala sa’yo sa growth at breakthrough mo?

Curious lang ako,

ano yung comfort zone
na alam mong kailangan mo nang bitawan?

Comment mo lang ❤

Hindi lahat ng heartbreak ay galing sa relasyon,
minsan galing sa taong pinagkatiwalaan mo.

May mga sakit na hindi kayang ipakita ng luha.
Yung tipong buo ang tiwala mo sa isang tao pero isang araw, marerealize mong hindi pala kayo pareho ng intensyon.

Masakit.
Nakakadurog ng confidence.
Mapapatanong ka nalang kung tama pa bang magtiwala ulit.

Pero minsan,
ginagamit ni God ang heartbreak para i-redirect tayo sa mas magandang version ng sarili natin.

Dahil habang nasasaktan tayo, doon tayo natututong maging mas matatag, mas wise, at mas maingat sa mga taong pinapapasok natin sa buhay natin.

At doon ko rin narealize,
Hindi porket nasaktan ka, titigil ka nang mangarap.

Minsan yung pain na nararamdaman mo ngayon, siya rin yung magiging dahilan kung bakit magiging successful ka balang araw.

Dahil kapag wala nang sumusuporta sayo emotionally, matututo kang buuin ulit ang sarili mo habang ginagawa mo ang goals mo.

Kaya kung may taong nasaktan ka ngayon, gamitin mo yung pain bilang fuel para mag-grow.
Mag-invest ka sa sarili mo.
Matuto ka ng bagong skills.

Palibutan mo ang sarili mo ng mga taong tutulungan kang umangat, hindi hilahin pababa.
At kapag nakaahon ka na, huwag mong sarilinin ang natutunan mo.

I-share mo rin sa iba na posible palang mag-heal habang unti-unting umaangat sa buhay.

𝑴𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕𝒃𝒓𝒆𝒂𝒌, 𝒃𝒆𝒈𝒊𝒏𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒍𝒂 𝒏𝒈 𝒃𝒓𝒆𝒂𝒌𝒕𝒉𝒓𝒐𝒖𝒈𝒉.

Minsan hindi ka naiinggit sa mayaman,
naiinggit ka sa mga taong hindi kailangang mag-overthink ng pera araw-araw.

Yung mga taong nakakatulog nang hindi iniisip
kung sapat pa ba laman ng wallet bukas.

Yung hindi kinakabahan kapag may tumawag o nag-message,
kasi hindi utang o bayarin ang kasunod.

Samantalang ikaw,
kahit simpleng pahinga,
may kasamang guilt.

Kapag nagpapahinga ka,
pakiramdam mo may atraso ka,
kasi imbes na nakahiga,
dapat kumakayod ka.

Nakakapagod yung buhay na
kahit ilang beses mong sabihing “kakayanin,”
pagod na pagod na rin yung isip mo.

At minsan,
hindi mo naman hinihingi yung marangyang buhay.

kahit isang araw lang sana
na hindi pera ang dahilan ng stress mo.

Ang hirap matulog nang maayos kapag bills ang unang bumabati sayo pag gising.

Yung tipong kakadilat mo pa lang,
may iniisip ka nang due date.

Kuryente.
Tubig.
Utang.
Tuition.
Pang-ulam.
Pambayad sa gamot.

Minsan hindi ka naman tamad,
pagod ka lang kakaisip kung saan kukuha ulit.

Tahimik ka lang buong araw,
pero sa loob mo,
parang walang pahinga yung utak mo.

At ang pinakamasakit,
kahit gusto mong magpahinga,
hindi ka pwede.
Kasi may mga taong umaasa sayo.

Kaya minsan,
hindi ka na natatakot mapagod.
natatakot ka lang maubusan.

Pero kahit ganon,
gumigising ka pa rin.
Lumalaban ka pa rin.
Kahit walang kasiguraduhan.

Kasi ang totoong mabigat sa buhay,
hindi yung trabaho.

kung hindi yung pakiramdam na bawal kang sumuko,
dahil may magugutom pag tumigil ka.