Sada Apna Punjab

*بھادوں کی حیرت انگیز معلومات*

16 اگست سے شروع ہونے والا پنجابی مہینہ بھادوں اور اُسکی دلچسپ روایات
بھادوں پنجابی اور نانک شاہی کیلنڈر کا چھٹا مہینا ہے جو ساؤن کے بعد آتا ہے اور آٹھویں انگریزی مہینے اگست کی 16 تاریخ سے ستمبر کی 15 تاریخ تک رہتا ہے اور اس مہینے کے 31 دن شمار کیے جاتے ہیں۔

بھارتی اور پاکستانی پنجاب میں ساؤن اور بھادوں بارشوں کے مہینے ہیں جس میں مُون سُون کی بارشیں ہاڑ یعنی جون اور جولائی کی شدید گرمی کے بعد گرمی کا زور توڑ دیتی ہیں اسی لیے بھادوں کو پنجاب میں اچھے موسم والا مہینہ جسکی گرمی برداشت کے قابل ہوتی ہے تصور کیا جاتا ہے۔
بابا گُرو نانک جو سکھوں کے سب سے بڑے گُرو ہیں اپنی کتاب گُرو گرنتھ صاحب میں لکھتے ہیں کہ "بھادوں بارش کا مہینہ انتہائی خوبصورت مہینہ ہے اور ساؤن اور بھادوں رحمت والے مہینے ہیں جس میں بادل نیچے اُترتا ہے اور تیز بارش برساتا ہے جس سے پانی اور زمین شہد سے بھر جاتے ہیں اورخالق زمین پر گھومتا ہے”۔
روایات میں ہے کہ پنجابی کے 12 مہینوں کے نام گیاراں بھائیوں (ویساکھ، جیٹھ، ہاڑ، ساون، اسو، کتک، مگھر، پوہ، ماگھ، پھگن، جیت اور 1 بہن (بھادوں) کےਹੇਠਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ اُردੂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਗੁਰਮੁਖੀ (ਪੰਜਾਬੀ) ਵਿੱਚ ਤਰਜਮਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ:

---

**ਭਾਦੋਂ ਦੀਆਂ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ**.....................................................

**16 ਅਗਸਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬੀ ਮਹੀਨਾ "ਭਾਦੋਂ" ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਿਲਚਸਪ ਰਿਵਾਇਤਾਂ**

ਭਾਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਵਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਅਗਸਤ ਦੀ 16 ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸਤੰਬਰ ਦੀ 15 ਤਾਰੀਖ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ 31 ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸਾਵਣ ਅਤੇ ਭਾਦੋਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੋਨਸੂਨ ਦੀਆਂ ਮੀਂਹਾਂ ਹਾੜ (ਜੂਨ-ਜੁਲਾਈ) ਦੀ ਤੀਬਰ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮੀ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਝਟਕਾ ਖਤਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਭਾਦੋਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਮੌਸਮ ਵਾਲਾ ਮਹੀਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਗਰਮੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਬਾਬਾ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ, ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ:

> **"ਭਾਦੋਂ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਣ ਤੇ ਭਾਦੋਂ ਰਹਿਮਤ ਭਰੇ ਮਹੀਨੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਥੱਲੇ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਰੱਬ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।"**

ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ 12 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ 11 ਭਰਾਵਾਂ (ਵੇਸਾਖ, ਜੀਠ, ਹਾੜ, ਸਾਵਣ, ਅੱਸੂ, ਕੱਤਕ, ਮੱਘਰ, ਪੋਹ, ਮਾਘ, ਫੱਗਣ, ਚੇਤ) ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੈਣ "ਭਾਦੋਂ" ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ।

---

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਮેજ ਜਾਂ ਪੋਸਟਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

Shayri In Punjabi about Partition of 1947

ਸੰ ਸੰਤਾਲੀ 1947 ਏ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਪਿਝਿਆ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
ਸਾਨੂੰ ਅੰਬਰ ਸਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
ਹਿਜਰਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਮਨਜ਼ਰ
ਲੱਖ ਭੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਦਾ ਲੇੜਾ ਲੱਥਿਆ!!
ਓ ਵ੍ਹੇੜਾ, ਓ ਦਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
ਛਾਤੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਨਹੀਂ ਭੁਲੀ
ਪੁੱਤ ਦਾ ਵੱਡਿਆ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ਜੋ
ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
ਦੋ ਦਿਨ ਲੁੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖੇ ਕੱਢੇ
ਹਾਲੇ ਓ ਜੰਤਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
ਜਿੱਥੇ ਆਸਾਂ ਨਿਪ ਆਏ ਸਾਂ
ਗੋਹਰ ਓਹ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ
سن سنتالی 1947 ء

لہو نال پِجھیا گھر نئیں بھلیا
سانوں امبر سر نئیں بھلیا

ہجرت والے دن دا منظر
لکھ بھلایا ، پر نئیں بھلیا

جتھے ماں دا لیڑا لتھیا !!
او ویہڑا ، او در نئیں بھلیا

چھاتی وڈی دھی ، نئیں بھلی
پت دا وڈیا سر نئیں بھلیا

بہن نوں ویکھ کے آیا سی جو
بڈھے ہوگئے ، ڈر نئیں بھلیا

دو دن لک کے، پکھے کڈے
ہالے او جنتر نئیں بھلیا
جتھے آساں نپ آئے ساں گوہؔر اوہ اندر نئیں بھلیا

یہ تصویر 1947 کی تقسیمِ ہند کے اُن کروڑوں لوگوں کی کہانی بیان کر رہی ہے جنہوں نے اپنا سب کچھ پیچھے چھوڑ دیا۔ اس میں ایک تھکی ہوئی ماں ہے، جس کے سر پر پانی کا گھڑا ہے اور ہاتھ میں ایک ننھا بچہ، جو سفر اور بھوک سے نڈھال ہے۔ ساتھ ایک بزرگ ہیں، ایک ہاتھ میں لٹھ اور دوسرے بازو میں بچی کو تھامے، جن کے چہرے پر صدیوں کا دکھ اور چند دنوں کی کڑی مشقت ایک ساتھ لکھے ہیں۔
یہ لوگ شاید اُن لاکھوں قافلوں میں سے ایک ہیں جو تقسیم کے بعد اپنے نئے وطن کی طرف نکلے تھے۔ وہ اپنے گھروں، کھیتوں، اور یادوں کو پیچھے چھوڑ آئے — اور ساتھ لائے صرف وہ چیزیں جو ہاتھ میں آ سکیں: تھوڑا سا پانی، چند کپڑے، اور امید کا ایک ٹوٹا ہوا سا چراغ۔
راستہ لمبا تھا، دھوپ بے رحم، اور فضا خوف اور غیر یقینی سے بھری ہوئی۔ قافلوں کے پیچھے مٹی کا طوفان اُڑتا تھا، اور دل کے اندر ایک اور طوفان — اپنے پیاروں سے بچھڑنے کا، اپنے بچپن کی گلیوں کو ہمیشہ کے لیے چھوڑنے کا۔
یہ تصویر صرف ایک لمحہ نہیں، یہ اُس وقت کے لاکھوں بے گھر لوگوں کی آواز ہے، جو کہہ رہی ہے:
"ہم آزاد تو ہوئے، مگر اپنے گھر، اپنی زمین اور اپنے کل کو کھو کر…"ਇਹ ਤਸਵੀਰ 1947 ਦੀ ਵੰਡ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਘਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਫ਼ਰ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਨਿਢਾਲ ਹੈ। ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹਨ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਠ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਥਾਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਠਨ ਮਿਹਨਤ ਇਕੱਠੇ ਲਿਖੇ ਹਨ।
ਇਹ ਲੋਕ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਲੱਖਾਂ ਕਾਫਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ ਜੋ ਵੰਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਵਤਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ, ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਆਏ — ਅਤੇ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਣ: ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ, ਕੁਝ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਰਾਗ।

ਰਾਹ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਧੁੱਪ ਬੇਰਹਿਮ ਅਤੇ ਹਵਾ ਡਰ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣਪਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਾਫਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਡਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੂਫ਼ਾਨ — ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਛੱਡਣ ਦਾ।
ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲਹਿਮਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਬੇਘਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ:
"ਅਸੀਂ ਆਜ਼ਾਦ ਤਾਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਲ ਨੂੰ ਖੋ ਕੇ…"
۔

Go and Subscribe YouTube channel .

Partition story 1947 Village teen zila Anbala / India Pakistan partition story/ #1947 #partition Sada Apna Punjab is a Pakistani Punjabi YouTube channel. Partition storiesof 1947 is main topic of our channel .We were covering the History,culture,and heri...