Te Laski z Łodzi

Tegoroczne Igrzyska Wolności , pod hasłem "Punkt zwrotny" dobiegły końca. Był to czas ważnych debat, wyjątkowych spotkań i niesamowitej energii.

Do zobaczenia za rok! :) ✌🏻
Kasia i Natka

Słodki, błogi, beztroski chill. Od niedawna pozwalam sobie na niego i tym samym każdą potrzebną i oferowaną mi pomoc - przyjmuję. Wakajki spędzamy w lesie i nad wodą. Ładujemy rodzinne baterie, wyłączamy elektronikę tak często jak się da, spędzamy czas w wodzie, grając w planszówki i wysmarowując sobie buzie arbuzem. Czas zamiast wolno płynąć, zasuwa jak oszalały. Dni zlały nam się w jedną, wielką kulkę puchatej radości. Brakuje chyba tylko jednorożca🙈. Tak się dzieje, gdy człowiek sobie pozwoli realnie wypocząć. Jak postanowi sobie nie rodzić w sobie napięć z byle powodu i nie psuć sobie nastroju błahostkami (tak postanowiłam i dalej w tym trwam🤞). A książki czytają się same, bo nagle jest do tego i ochota i spokojna głowa. "Bezmatek" Miry Marcinów połknęłam w dwa dni. Polecam, chociaż nie jest to lekka lektura.

Odpoczywajcie realnie, gdziekolwiek postanowicie to zrobić.
Kasia.

Tydzień temu wróciłam na matę po długiej (dokładnie 2 letniej) przerwie w regularnej praktyce. Dziś przyszłam ponownie. I planuję tak jak najdłużej, każdego tygodnia.

Dziś jest Międzynarodowy Dzień Jogi, o którym zupełnie zapomniałam. Ale noże nie przez przypadek energia popchnęła mnie do powrotu na matę w czerwcu…🤔

Powroty nie są łatwe, ale okazuje się że nie muszą być bolesne czy rozczarowujące. Warto wracać do swoich małych pasji. Kiedy staję na macie czuję, że moje ciało przypomina sobie ruchy, oddech. Czasem jest ciężko, ale na końcu zawsze przyjemnie. Znowu tu byłam.

Trzymam kciuki za Wasze powroty do pasji i do siebie samych!

Natka.

Idealny wieczór. My dwie, winko, zaległe tematy i dobre humory.
Udanego weekendu!
Kasia i Natka.

Promienie słońca, bez na osiedlu i konwalie w wazoniku oznaczają tylko jedno - wiosna się rozgościła na dobre!

Pierwszy raz od lat doceniam długie dni maja, deszcz mnie smuci, ale nawet najmniejszy promyczek słońca ładuje baterie.

Mam wrażenie, że ta wiosna jest lepsza niż pozostałe, choć nie mam twardych dowodów na tę teorię 😂. Chyba częściej pracuje poza domem i mam możliwość korzystania z wiosennej aury.

Niech Wasz maj będzie równie sprzyjający i ładujący pozytywnymi fluidami!

Natka.

Czujecie to? My to już czujemy. Słońce, las i coraz cieplejsze powietrze które smyra za uchem ☺️ Wspaniały czas na długie spacery, kawki w plenerze i celebrowanie zachodu słońca z książką na kolanach. W końcu czujemy, że jesteśmy gotowe otworzyć się i sięgnąć po więcej, także nie śpimy, budzimy się!🤩

Kasia i Natka.

Urodzinowa ja.
Wiele lekcji za mną, wiele wciąż przede mną. Życzę sobie więcej luzu, mniej nerwów, większej uważności i mniejszej presji wszelakiej. Tak... a w sumie Wam też tego wszystkiego życzę, niezależnie kiedy obchodzicie swoje święto.

Happy bday 2 me.
Kasia.

Szybki update.
Nacia w Lądku Zdroju 😉, a ja na Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Teatrze Powszechnym. Pamiętam, kiedyś, jeszcze w liceum ten festiwal był mi bardzo bliski. Byłam wolontariuszką i wtedy oglądałam prawie wszystkie spektakle z programu. Ile wysiedziałam się na schodach i w przejściach, to moje 😎 wspaniałe wspomnienia.
W tym roku udało mi się obejrzeć 2 spektakle. Pierwszy to "My way" - stworzony na 70. urodziny Krystyny Jandy. Jest to jej podsumowanie dorobku artystycznego z wplecionymi wątkami prywatnymi. Spektakl niczym standup - Janda w przepięknej, migoczącej kreacji (brawa dla projektanta) z mikrofonem w dłoni, przez bite 2 godziny opowiada o swoich losach, pracy, rodzinie, przyjaciołach, teatrze. I mimo śmiesznych momentów, dla mnie wydźwięk spektaklu był dość gorzki. Zresztą jak to w życiu.
Dwa tygodnie później - "Czego nie widać", sztuka Michaela Frayna w reżyserii Jana Klaty. Spektakl autotematyczny - o tworzeniu spektaklu. Reżyser, aktorzy, asystenci w trakcie ostatniej próby generalnej przed premierą. Farsa pełną gębą. Bardzo podobała mi się pierwsza i ostatnia godzina, jednak w środku spektaklu - gdy scena była obrócona, odsłaniając widowni ukryte kulisy scenografii - mnogość slapstickowej pantomimy serwowanej widowni, mnie osobiście przygniotła i zdawała się trwać w nieskoczończoność. Biorę jednak pod uwagę celowość tego zabiegu. Mimo tego, sprawność aktorów i gagi w ich wykonaniu czarowały i wywoływały salwy śmiechu. Moje serce skradły role: Brooke (Magdalena Gorzelańczyk) i Fredericka (Cezary Rybiński).
Nie wiem czy to dla koniec festiwalowych spektakli, ale myślę, że wrócę za rok. A Wam udało się coś zobaczyć na festiwalu?

Kasia.

Ps. Zdjęcie w trakcie ukłonów zespołu artystycznego spektaklu "Czego nie widać".

W tym tygodniu przechadzając się ulicą Wschodnią (na której nie byłam już od dawna), przy numerze 42, mignęła mi witryna z książkami. Podchodząc bliżej, dostrzegłam że to biblioteka miejska, a dokładniej Biblioteka Odyseja , która działa tam od niespełna 3 lat. 📚
Książki na regałach wyglądają bardzo estetycznie, kilka pozycji od razu przykuło moją uwagę. Wszędzie nawiązania do podróży - walizy, plecione worki czy piękna mapa świata w kąciku dla dzieci. Ale co najbardziej mi się spodobało,to ekspozycja z mnóstwem artefaktów z przeszłości. Patefon, maszyna do pisania czy telefon z obrotową tarczą. Aż chciałoby się użyć tych wszystkich sprzętów. ☎️📽 Wystrój w bardzo ciekawy sposób nawiązuje do nazwy biblioteki i nadaje jej charakteru.
Na przeciwko wejścia, nad centralnym miejscem wypożyczeń, wiszą zegary. Wskazują one godzinę nie tylko w Łodzi, ale także w Casablance czy Bangkoku. 🕑🕝🕖
Polecam Wam zajrzeć tam koniecznie, przy najbliszej okazji. Nie będziecie chcieli wyjść ;-)

Dziewczyny, kobiety, babeczki kochane! Z okazji naszego święta życzymy Wam czasu dla siebie, czasu na własne pasje, realizujcie swoje marzenia i bądźcie wsparciem dla innych kobiet!