Marta Kozioł - Bless Beauty Face

Jestem w Polsce 🤍❤️
Jeśli chcesz poczuć lekkość i otworzyć się na otrzymywanie wszystkiego co dla Ciebie najlepsze, zapraszam do mojego domu na sesje Access Bars.

Zabieg pozwala zdjąć istniejące w przekonaniach i emocjach blokady. Blokady, które nie pozwalają na zdobywanie i osiąganie sukcesów, na zyskiwanie i przyjmowanie całej obfitości świata. Pozwala na zdjęcie ograniczeń, które każą sobie odmawiać i zmuszają do rezygnowania z dóbr.

Po zabiegu człowiek odczuwa specyficzną błogość, spokój i ukojenie. Doznaje poczucia harmonii i bezpieczeństwa. Jest przepełniony pozytywną energią i otwarty na to, co może mu przynieść świat.

Do zobaczenia 😍

Tym razem swoją wiedzę na temat Access Bars zgłębiałam w Gdyni. Szkolenie prowadziła niesamowita i cudowna Dorota Królikowska. Dorotko ❤️ dziękuję za ogrom wiedzy i tę lekkość po spotkaniu z Tobą i Gosią.

Access Bars® działa na umysł i ciało całego człowieka. Jego wykonanie jest bardzo proste - delikatnym dotykiem stymulujemy 32 punkty na głowie. Jest bardzo przyjemny, a wiele ludzi podczas sesji ... zasypia.

Jednocześnie Access Bars® to proces manualny zatwierdzony Międzynarodowym Certyfikatem Terapii Manualnych Ciała w USA (National Certification Board for Therapeutic Massage and Bodywork).

Niezmiennie się cieszę, że mogę się z Wami dzielić tym pięknym procesem na ciało. 💜

Tak dużo świątecznych zestawów od Bless Me Cosmetics z rabatem nawet do -20%
Zajrzyjcie na stronę.

Te kosmetyki to ZŁOTO, a Ty jesteś ich warta. 💜💛💖

https://blessmecosmetics.com/christmas-bless-cat-15?fbclid=IwAR3qb2jQjOYrDkG_FEvivQ8Vy1qc6oGpbFhRKHAxGXHvN6_cUkfTUtEtz2k

Dzisiaj jest Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego, ale gdyby nie fb, nie wiedziałabym o tym.
A mam co świętować, bo długo pracowałam nad tym, żeby czuć się ze sobą dobrze....
Wszystko zaczęło się w 2011r. kiedy złamała mnie pierwsza depresja. Pamiętam tamte święta Bożego Narodzenia i tę bezdenną pustkę, jaką miałam w sobie. Wpadłam w czarną otchłań i nie wiedziałam, jak się wydostać...
Te z Was, które doświadczyły depresji, wiedzą o czym mówię. To nie jest fanaberia. To nie jest lenistwo. To nie są wymysły, ani chęć zwrócenia na siebie uwagi.
Depresja to choroba duszy i ciała. To choroba, która chroni przed śmiercią, przed zawałem serca, udarem mózgu, wypadkiem... To choroba, która wylogowuje z życia, kładzie do łóżka, wykańcza od środka, odbiera radość i sens życia. To choroba, która też przykleja uśmiech do twarzy, nakłada tony makijażu, zakłada szpilki i super ciuchy, nalewa wino do kieliszka i każe imprezować do upadłego.
Depresja ma wiele twarzy...
Moja dała mi szansę na nowe, lepsze życie. Sponiewierała mnie nie jeden raz, ale dziś wiem, że była mi bardzo potrzebna, bo dzięki niej zdecydowałam się na terapię.
Była jesień 2012 r. kiedy dołączyłam do grupy terapeutycznej i zaczęłam wyciągać po kolei wszystkie "trupy z szafy"
To była orka na ugorze, bo miałam w sobie masę złości, pretensji, wkurwu i zero pokory. Trzy miesiące grzebania w przeszłości i przeżywania dziesiątek zawiłych historii życiowych innych uczestników terapii, to był prawdziwy hardcore. Wyszłam stamtąd nieźle poobijana i z odkryciami, na które nie byłam gotowa. Wróciłam do prawdziwego życia z wyrwanym sercem, z rozedrganymi emocjami i zupełnie nie umiałam się odnaleźć. Bezpieczna bańka społeczności terapeutycznej pękła, a ja zostałam naga i bezbronna na polu walki, zwanym ŻYCIEM.

Tak właśnie wyglądały moje początki pracy nad sobą. Nie było łatwo, ale było warto. Dziś jestem wdzięczna przede wszystkim sobie, że nigdy się nie poddałam szukając prawdy na swój temat. Droga do siebie bywa kręta, zawiła, dziurawa i pod górkę, ale to jedyny sposób, żeby z miłością, wdzięcznością i zaufaniem patrzeć w lustro.

A teraz jeszcze słów kilka o zdjęciach poniżej.
Pierwsze zdjęcie to ja w głębokiej depresji, kiedy czarna dziura wssysała mnie do środka, na nic nie zważając. Pamiętam ten dzień i ten makijaż. Pamiętam, że czułam się wtedy jak gó*no. Pamiętam, jak trudno mi było zmusić się do nałożenia tej maski na twarz. I pamiętam ile kciuków w górę i pochlebnych komentarzy dostałam na fb, wrzucając to zdjęcie do sieci. Dlaczego? Bo nikt tu nie widział mnie. Widać tu tylko makijaż. Widać moją pracę i o to mi wtedy chodziło. Nie chciałam żeby ktoś zauważył, z czym się zmagam. Chciałam pracować mimo wszystko. Musiałam udowodnić, że jestem silna, że dam radę...
Drugie zdjęcie to ja miesiąc temu. Bez makijażu, ale z wiankiem na głowie, który dostałam od moich dzieci. Bez bliżej określonych planów na przyszłość, ale w ogromnym zaufaniu do siebie i do Wszechświata. Bez depresji i bez presji wobec siebie, że muszę, że powinnam, że nie zdążę... Wszystko jest dobrze tak, jak jest. Z lekkością i radością, krok po kroku idę w kierunku siebie. Po moje Życie!

Z miłością ❤️
M.

Wiadomo! Nie żyjemy na pustyni i do tego jesteśmy gatunkiem stadnym, więc potrzebujemy ludzi. Dobrze być częścią jakiejś społeczności, gdzieś przynależeć, mieć grono znajomych, albo chociaż chodzić do pracy. Ale...
Każdy z nas żyje dla siebie, a nie dla innych. Każdy sam ponosi odpowiedzialność za własne decyzje lub ich brak. Kiedy dostajemy takiego olśnienia albo w końcu to do nas dociera, duuuuuużo się zmienia. Dlaczego?
Bo mogę przestać pytać wszystkich dookoła co mam zrobić w tej, czy innej sprawie. Mogę przestać obwiniać rząd, rodziców, szkołę, partnera, itd. kiedy coś mi nie wyjdzie. Mogę wybierać z kim się spotkam i kiedy. Mogę zacząć zauważać własne potrzeby i odpuszczać, kiedy czuję, że ktoś mnie nadużywa. Mogę poczuć lekkość, mówiąc TAK, kiedy myślę TAK i mówiąc NIE, kiedy myślę NIE.
Mogę żyć swoje Życie i nie martwić się, co ludzie powiedzą.

Kiedy byłam mała słyszałam bardzo często:
- Tak nie wypada.
- No ale kto tak robi?
- Co sąsiedzi powiedzą?
- Ludzie będą gadać.
Znacie to? Wiem, że znacie. 😁
Buntowałam się, ale jako dziecko miałam ograniczone możliwości. Jako nastolatka co chwilę dawałam popis niesubordynacji i idąc pod prąd, łamałam serca rodzicom...
W dorosłym życiu złagodniałam dość późno. Potrzebowałam do tego bolesnych doświadczeń, a następnie terapii, ale wiem, że to jest najlepsze, co mnie spotkało i dziś jestem wdzięczna za te lekcje.
Gdybym 10 lat temu martwiła się tym co ludzie powiedzą, może nie rzuciłabym pracy, w której umierałam za życia, a której wiele osób mi zazdrościło..
Może nie zdecydowałabym się uczyć nowego zawodu w szkole makijażu i charakteryzacji u Anety Aneta Anna Kolendo-Borowska i dziś nie byłabym doświadczoną makijażystką, która dzięki swojej pracy poznała setki wspaniałych kobiet!

Dziewczyny ❤️ każda z Was jest cudowna, mądra i odważna, nawet jeśli czasem myślicie inaczej.

Z miłością 💖
M.
̈teborg

No to jestem już po pierwszych tzw. wywiadówkach w szkołach moich dzieci. Nie wiem, jak to dobrze opisać, ale mimo, że nie znam szwedzkiego, a mój angielski jest mini mini, to zrozumiałam bardzo dużo. 😁😊
Przed jedną i drugą szkołą przywitał nas nauczyciel - uśmiechnięty i otwarty, chętny do pomocy. Zero tego polskiego dystansu, który wyczuwalny jest aż za bardzo w polskich szkołach. Tutaj nikt nie traktuje rodzica, jak wroga. Spotkania przebiegają w miłej atmosferze, bez nadęcia, bez pretensji. Nauczyciel żartuje, a rodzice śmiało zadają pytania, które nie pozostają bez odpowiedzi. No i nie ma też tej żenady pt. "Teraz czas wybrać trójkę klasową" , bo tu po prostu nie ma czegoś takiego. Szkoła jest bezpłatna, a nie jak w Polsce nieodpłatna, co oznacza, że nie ma potrzeby zbierać kasy na wycieczki, kwiaty, papier toaletowy, ksero, itd.
Ale najważniejsze jest to, że moje dzieci rano wychodzą do szkoły z chęcią i z bananem na twarzy. I w piątek po lekcjach mówią: ooooo szkoda, że już weekend. W szkole jest tak fajnie!! 🌈🌈🌈