Freewolność

Zaszło u mnie wiele zmian...
Również pielęgnacyjnych. Obecnie mniej znaczy więcej, szczególnie latem, podczas licznych wyjazdów. Kosmetyczka przestała pękać w szwach, a ja mam idealnie dobraną pielęgnację😍
Sprawdź, dlaczego ⬇️

Wakacyjna kosmetyczka mamy Niezbędnik każdej mamy potrzebującej kompleksowej pielęgnacji podczas wyjazdów.

Macierzyństwo zapędza nas często z kozi róg. Wiemy, czujemy, że po pojawieniu dziecka wszystko się zmienia, jednak w momencie, kiedy zaczynamy nad tym panować, mamy poczucie, że „wróciłyśmy”.
•
Ale po roku dostajemy strzała. Okazuje się, że nie panujemy. Tak bardzo pochłonęła nas miłość do dziecka, że straciłyśmy rezon na wszystko inne. Trzęsiemy się jak galarety na myśl o powrocie do pracy. Brzuch jednak wciąż nie jest taki, jak przed ciążą. Seksowną bieliznę nadal zastępuje taka, którą da się wygodnie rozpiąć do karmienia. Garnitury wiszą w szafie, bo doceniłyśmy wygodne i zwiewne ubrania. Rozmowa z mężem zaczyna się i kończy na tym, co robiło dziecko. Wieczorem padamy na twarz, a rano cienie pod oczami wyglądają, jakby wpisały się w naszą twarz. Stwierdzasz, że z tym wszystkim można żyć, albo obwiniasz wszystkich wkoło.
•
I jak się nad tym zastanowisz, to dalej nic nie ogarniasz. Pojawiły się nowe sygnały, umiejętności i problemy dnia codziennego.
•
Czy to kiedyś mija? Czy tylko ja tak mam? Czy ja kiedyś odpocznę? Czy kiedyś znów poczuję się kobietą?
•
Mam nadzieję, że tak! I mocno ściskam wszystkie z Was, które są w tym punkcie.
•

Choć minęło dużo czasu od kiedy kompletowałam wyprawkę, to kilka wyprawkowych kitów pamiętam do dziś. Tak samo jak ogromny zapas mokrych chusteczek, które okazały się do…🍑
•
Oczywiście to mój subiektywny punkt widzenia. Bardzo możliwe, że dla Ciebie te produkty okażą się strzałem w dziesiątkę!
•
Jeśli już jesteś mamą, koniecznie podziel się swoimi wyprawkowymi kitami!
•

„Zobaczysz jak zacznie raczkować”, doceniaj, że tylko leży, bo potem…”. Przytakiwałam, choć w sumie nie wiem czemu. Może dlatego, że ciężko określić swoje emocje, jeśli nie jest się w danej sytuacji? A może, bo łączyłam się w rodzicielskim bólu? 🤦🏼‍♀️
•
Na samym początku macierzyństwa postawiłam sobie magiczną granicę 6 miesięcy. Wydawało mi się, że wtedy wszystko będzie prostsze. Stawiałam sobie kroki milowe, które miały mi pomóc w… nie wiem czym. Chyba równowadze psychicznej, że jak to już nadejdzie, to zrealizowałam kolejny macierzyński cel. 🤷‍♀️🫣
•
Aż w końcu minęło tych wyczekiwanych 6 miesięcy. Młody zrobił się maksymalnie cudowny i kontaktowy. I tak, choć nie jest łatwo zbierać go co chwila z podłogi w niedozwolonych miejscach, cieszę się, że już tu jesteśmy i czekam na więcej🤩
•
Przestałam też czekać i wyczekiwać, akceptuję każdą nawet mozolną zmianę, nie sprawdzam co chwilę i na nic się nie nastawiam.🤷‍♀️
•
Skupiłam się też na sobie, na swoich potrzebach, marzeniach i celach. Dlatego wdrażam własny projekt biznesowy i tak, z dzieckiem też się da🫶💰
•
Wiem, że najlepsze przed nami i jeśli „zobaczysz, jak…” to mówię JESTEM GOTOWA🚀
•

Są takie rzeczy, które niby oczywiste i proste, wyrastają do rangi wielkich. Ja z tego miejsca biję się w piersi, jeśli kiedykolwiek powiedziałam, że „to kwestia organizacji”, albo jeśli dzwoniłam do czyichś drzwi dzwonkiem🙏🏻 Dziś miękkie podejście, nieco z przymrużeniem oka, specjalnie dla Was na dobry tydzień❤️ I pamiętajcie, każda z nas boryka się z tymi samymi problemami i czasami chciałybyśmy nasze kochane maluszki wysłać w kosmos🚀Ale nie oznacza to, że ich nie kochamy❤️❤️❤️ •••

Dzień Kobiet.
Ostatni rok złamał mnie dwa razy. Pierwszy w dniu porodu, drugi kilkanaście dni temu.
I nigdy nie byłam zarówno tak silna, jak krucha.
•
Dziś też pierwszy raz poczułam, że mam wszystko. Że jestem szczęśliwa i dopełniona. Jestem wystarczająca. Są aspekty, nad którymi muszę pracować, ale ponownie znam swoją wartość.
•
Za taką sobą tęskniłam.
•
fot.

Nigdy nie byłam pracoholikiem, ale fakt, pracy poświęcałam bardzo dużo. Nadgodziny, czasami weekendy. Miałam poczucie obowiązku za własne projekty i zazwyczaj z klientem i zespołami traktowaliśmy się po partnersku i ze zrozumieniem. To właśnie wzajemne relacje nakręcały mnie najbardziej.
•
Będą w ciąży też pracowałam. Nie wyobrażałam sobie, by było inaczej. Co miałabym robić w domu całymi dniami? Mój stan zdrowia pozwalał mi na to.
•
Po porodzie świat się dla mnie zatrzymał. Najpierw mój paraliżujący stan psychiczny, potem nieciekawa końcówka roku. Każdego dnia czuję, że jestem mamą bardziej niż wczoraj. Ostatni tydzień bardzo ułożył mi w głowie priorytety. To, czego oczekuję od życia i samej siebie.
•
Poczucie bezpieczeństwa jest wielowymiarowe. Dla jednych to telefon zawsze pod ręką, dla innych relacja z drugą osobą, albo finanse.
•
I jestem Wam „winna” dwa słowa wyjaśnienia, dlaczego na moim profilu pojawia się temat biznesu i nowych wyzwań. Fajnie jest móc iść do sklepu i nie zastanawiać się nad cenami produktów. Wspaniale móc kupić dziecku nowe ubrania. Bosko pozwolić sobie na obiad w restauracji lub zabieg u kosmetyczki. Niestety tego nie sfinansuje uśmiech, nawet ten najpiękniejszy.
•
W tym wszystkim ja nadal jestem sobą. I jestem dumna, bo jeszcze kilka miesięcy temu nie odważyłabym się na to. Nadal będę Wam pokazywać kulisy macierzyństwa bez cukru pudru🚼
•

My matki często macierzyństwo traktujemy jak misję. Natura powierzyła nam zadanie i choćby resztką sił musimy je wykonać na 100%.
•
Uważamy się za niezastąpione. My najlepiej nosimy, karmimy, bawimy się i pielęgnujemy. I trochę popadamy w rytm „Zosi samosi”, a potem jesteśmy złe i zmęczone.
•
Mamo, daj sobie pomóc. Tata czy babcia nie zastąpią matki, nie muszą, ale przecież nie o to chodzi! Wykorzystaj potencjał i wyciągnięte ręce. Jak ja to mówiłam na początku „mały nie śpi, więc wszystkie ręce na pokład”.
•
Przyjęłam od znajomych i rodziny masę ubranek w różnych rozmiarach. Wybrałam te, które były mi najpotrzebniejsze, resztę puściłam dalej. Przy RD takie ubrania z drugiego obiegu to zbawienie🙏🏻
Oprócz tego, kiedy rodzice pytają mnie, czego potrzebuję, mówię wprost. Np.smoczków, pieluch czy bodziaków. Takim sposobem skompletowałam całą garderobę na kolejny rozmiar.
•
Korzystasz z pomocy innych? W jakiej formie?
•

To miał być pyszny tłusty czwartek. Od rana miałam migrenę. Łzy i nerwy nie pomagały. Ale pączek miał być i jest.
Dlaczego? Bo każdy z nas ma prawo przeżywać po swojemu.
•
To jak z żałobą. Zgromadzone często skrajne emocje rządzą się swoimi prawami. Kolejny związek, wyjście do klubu, lampka wina, albo płacz. Każdy z nas odreagowuje i przeżywa na swój sposób. Krzywdzące jest ocenianie, jak ktoś powinien się zachować w skrajnie emocjonalnej sytuacji.
•
Jednak każde, nawet najbardziej bolesne przeżycie wymaga dalszego życia. Musimy jeść, brać prysznic, opiekować się dziećmi i spać. Życie, choć już nie takie samo, toczy się dalej i proste rzeczy mogą choć na chwilę sprawić, że ból będzie mniejszy.
•
Dlatego mam zdjęcie pączka, bo tak to sobie zaplanowałam.
•

Na zewnątrz: Wszystko dobrze. Uśmiech. Żarty. Jest jak zwykle. Zakupy. Makijaż. Codzienne gotowanie. Opieka nad dzieckiem. Pranie. Sprzątanie. Small talki z sąsiadami. Święta. Wizyty gości. Praca. Codzienność.
•
W środku: Nie chcę wstać. Nie mam siły. Jestem sama. Robię co muszę. Brak zaangażowania. Nic mi nie smakuje. Nic mnie nie cieszy. Jest mi to obojętne. Smutek. Zniechęcenie. Ból. Jestem beznadziejna. Brak bliskości. Odrzucenie.
•
Depresji często nie widać. Przychodzi po cichu i tak zostaje. Niszczy powoli.
•
23 lutego 2022
•

Nie lubię stwierdzenia, że bycie mamą to praca na cały etat. To tak, jak bycie żoną, córką czy siostrą. Normalne dla mnie jest, że rodząc dziecko, przyjmujemy na siebie obowiązki z tym związane.
-
Każda rola niesie za sobą przywileje, ale też... obowiązki. Te na pewno Wam się spodobają!
-
Co jeszcze dodałybyście do tej listy, aby była idealna?
-

Pół żartem, pół serio, ale macierzyństwo wydobywa ze mnie to, co we mnie dobre i… nie. Na przykład bardzo wchodzi na moje ego i poczucie własnej wartości.
•
Do tej pory ukojenia próżności szukałam zazwyczaj w pracy. Coś fajnie poszło, dopięłam nierealny timingowo projekt, sprzedałam coś ciekawego,… Nagle moim szefem stał się łysy, bezzębny gość, który bał się własnego bąka. Jedyna nagroda za wyciskanie z siebie siódmych potów to drzemka, mała przerwa w biegu po jego dorosłość. Nikt nie dziękował za wstawanie w nocy, zmianę pieluchy czy bolący od siedzenia tyłek w czasie godzinnego bycia zbędną naroślą na niezbędnych cyckach.
•
Z czasem, kiedy poznałam swojego nowego szefa, zauważyłam komunikaty, jakie mi wysyła. Chce zasypiać ze mną, ja muszę go nakarmić, ja mam być w zasięgu jego wzroku i ja mam być tą, którą zobaczy po otwarciu oczu.
•
Nasz trudny, zadaniowy początek przerodził się w symbiozę, wzajemną zależność. Skutkowało to jojczeniem (moim oczywiście), że synek na spacerze z tatą na pewno niemiłosiernie tęsknił za mamą (szczególnie, że wtedy młody śpi…). Płacz ukoją tylko ramiona mamy (tak, na 2 minuty, bo zaraz znów płacze). A sportem, jaki zaczęłam uprawiać, był sprint z łazienki do pokoju, aby po nagłym przebudzeniu widział mamusię (bo przecież mama z jednym umalowanym okiem jest lepsza niż jej brak).
•
Uświadomiłam to sobie niedawno i postanowiłam trochę zwolnić. Dziecku nic się nie dzieje, kiedy nie ma mnie obok. Ma wspaniałego tatę, z którym bawi się lepiej niż ze mną. Narzucanie sobie presji bycia w każdej sytuacji jest obciążające, niszczące. Tata zmieni pieluszkę równie dobrze, jak mama. Przytuli dziecko, kiedy zapłacze. Myśl, że tylko mama jest w stanie zapewnić bobasowi poczucie bezpieczeństwa zniewala, dlatego otworzyłam głowę na tyle, na ile dałam radę.
•
Zdjęcia wykonała dla nas przesuń, by zobaczyć oryginał🚼
•