Armeen

ผมผ่านมาหมดแล้ว!!

เมื่อวานซื้อแว่นใหม่
อันละ 59 บาท 2อัน 100

หลังจากผม ตกสวรรค์
ตอนทำงานอาบอบนวด
ที่มีรายได้ ผมกับแฟนเก่า
รวมกัน 300,000 ต่อเดือน

กิน เที่ยว ใช้ ฟุ่มเฟือย
หัวจรดตีน แบรนด์เนมทั้งตัว
เที่ยวคืนนึง 30,000-50,000
ทิปเด็กเสิร์ฟ แก้วละ100 เยี่ยวทีละร้อย

ปิดร้าน กินกับแฟนสองคน20,000
3 ชั่วโมง ก็ทำมาแล้ว

เคยเหมาเรือ ไปกับแฟนสองคน
วนเที่ยว ตกหมึก รอบเกาะเสม็ด

พอวันนึง ไม่ได้อยู่จุดนั้น
ที่มีรายได้ ขนาดนั้น ตกลงมาแบบ
เหมือนตกจากตึก 80 ชั้น ลงพื้นปูน

หมด ไม่เหลืออะไรเลย
ผมเอาเสื้อผ้า เข็มขัด กระเป๋าแฟน
ไปปูผ้าขายตลาดนัดกัน เสื้อ3000
ขายได้ 200 กระเป๋า7,000 ขายได้700
ผมจำเหตุการณ์นั้น…ได้ดีเลย

ผมสัญญากับตัวเองว่า
จะไม่ยอมให้ตัวเอง เป็นแบบนั้นอีก
จะไม่ฟุ่มเฟือยอีกต่อไป

จนผมไปทำธุรกิจอาหาร สำเร็จ
มีเงินหลายล้าน ผมใช้เข็มขัด 100 บาท
เสื้อผมตัวที่แพงที่สุด 900 มีตัวเดียว
ซื้อตอนเซลล์80%ด้วย กางเกงผม
แพงสุด 650 บาท มีแพงแค่ รองเท้า2,800
กับนาฬิกา 10,000

ผมเลิกมา 20 ปีแล้ว
ไอ้ชีวิตติดแกรม ติดหรู ดูดีแค่ชั่วคราว
ผมผ่านมาแล้ว ผู้รู้แล้วว่า มีเงินสด
มีเงินเก็บ มีทอง ดีที่สุด!!!

เอาจริงๆมั้ย ไม่มีใครสนใจเราหรอก
เรานี่แหละ โง่เอง ไปใช้ชีวิตให้
คนอื่น…พอใจ ไร้สาระฉิบหาย

ไปโรงพยาบาลอะ
เขาไม่ดูหรอก มึงใส่เสื้อยี่ห้ออะไร
เขาสนแค่มึง มีประกันมั้ย มีเงินจ่ายมั้ย

ทุกวันนี้ ผมใช้ชีวิตโคตรเรียบง่าย
ไม่เน้นดูดี เน้นเงินในบัญชี และ
เงินของผม ผมใช้ ดูแลพ่อแม่ ครอบครัว

กระเป๋าใบละ 7-8,000
พ่อแม่ผม กินได้ทั้งเดือน ผมคิดแค่นี้
ทุกวันนี้ มีรายได้หลายทาง แต่ผม
ก็ยัง…ติดดิน เหมือนเดิม

หาได้ หมื่น ใช้ร้อย…ไม่มีวันจน
หาได้ร้อย ใช้พัน…ไม่มีวันรวย
คิดแค่นี้…พอ

สิริทัศน์ สมเสงี่ยม

"ชีวิตไม่ใช่เรื่องราวที่คุณสร้างขึ้นจากการเดินตามเส้นทางที่คนอื่นทำไว้ แต่เป็นเรื่องราวที่คุณสร้างขึ้นจากการเดินตามทางของคุณเอง" — Steve Jobs

#ไม่คบหา...ก็ไม่รู้ว่า "ใครดีใครร้าย"
#ไม่เจอปัญหา...ก็ไม่รู้ว่า "ใครจริงใจใครเสแสร้ง"
#ไม่ดื่ม...ก็ไม่รู้ว่า "แก้วไหนร้อน แก้วไหนเย็น"
#ไม่หมดผลประโยชน์...ก็ไม่รู้ว่า "ใครยังอยู่ ใครจากไป"
#ไม่ตกต่ำ...ก็ไม่รู้ว่า "ใครมิตรแท้ ใครมิตรปลอม"
ฟ้าเปลี่ยนสี...จึงแยกได้ว่าเป็นฤดูใด
สถานะเปลี่ยนไป...จึงวัดใจคนได้
อย่าเพิ่งตำหนิ ว่าผู้อื่นแล้งน้ำใจ
ยืนด้วยตัวเองได้ จะคงทน

จะรู้จักคนจริง ๆ ดูที่ไหนกันแน่?
หน้าตา? ไม่ได้การันตี
ฐานะ? ก็บอกไม่ได้
การศึกษา? ยังไม่แน่นอน
การแต่งตัว? ก็ยังสงสัย
อยากรู้จริง ๆ ต้องดูที่ "วันเวลา"!
ถึงจะใช้เวลาหน่อย แต่ชัดเจนที่สุด…

ระหว่างโพสต์ด่าคนอื่น
กับโพสต์ขายของ
ใครจะมีเงินมากกว่ากัน?

ระหว่างนั่งคอมเมนท์
เถียงคนนั้นคนนี้ตามเพจดราม่า
กับนั่งตอบรายการตอบราคาสินค้าลูกค้า
ใครจะมีชีวิตที่ดีกว่ากัน?

ระหว่าง
ตามดูเรื่องดาราเลิกกัน
กับเปิดเว็บหาข้อมูลสินค้า
ใครจะเจริญกว่ากัน?

ถามตัวเองดู
เรากำลังทำอะไรกับชีวิตเราอยู่?

ถามตัวเองดู
ที่มีรถขับ มีบ้านอยู่
มีเงินให้ลูกไปโรงเรียน

เพราะทำมาหากินทำงาน
หรือเพราะตามยุ่งเรื่องชาวบ้าน
หรือเพราะตามเถียงตามด่าคนอื่น?

เราชอบเรียกร้องชีวิตดีๆ
อนาคตดีๆ แต่ทำไมเรายัง
ทำตัวเหมือนเดิม?

เราอยากมีรายได้เพิ่ม
แต่เราไม่เคยคิดจะเพิ่มความพยายาม

เราเห็นคนอื่นได้ดี
มีอนาคตดีๆ เรากลับบอกว่าเขาโชคดี
เราโชคร้าย

เรามัวแต่นั่งรอโอกาส
ในขณะที่หลายคนสร้างโอกาสให้ตัวเอง

เราอยากสำเร็จ
แต่มือคอยแต่จะเลื่อนหา
ตามด่าทุกประเด็นในดราม่า

เราอยากได้ดีแต่เราไม่เคยทำอะไรดีๆ

หยุดเผือก
หยุดรับรู้อะไรก็ตาม
ที่ไม่มีประโยชน์กับชีวิต

หยุดคิดอะไรที่ไร้สาระ
และไม่ทำให้เราเจริญขึ้น

หยุดทำในสิ่งที่ไม่ก่อให้เกิด
ผลดีกับตัวเอง

หนทางแห่งความสำเร็จ
มีเป็นล้านวิธีการ

แต่หนทางแห่งความล้มเหลว
มีทางเดียวคือ ไม่สู้ต่อ

ทำมาหากินเถอะ
ตั้งใจทุ่มเทกับหน้าการงานเถอะ
เพราะมันคือทางเดียว
ที่ชีวิตเราจะดีขึ้น

โพสต์ลบๆ
สิ่งที่ย้อนกลับมาหาตัวเอง
ก็จะมีแต่เรื่องลบๆ

โพสต์ดีๆ โพสต์ขายของ
ก็จะมีแต่เรื่องดีๆมีแต่เงิน
ย้อนกลับมาหาเรา

อย่าให้วันนึง
ลูกโตขึ้นแล้วไปถามคนข้างบ้าน
ว่าทำไมบ้านถึงจน

แล้วคนข้างบ้านตอบกลับมาว่า
ก็พ่อแม่หนูมัวแต่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน
จนไม่มีเวลาทำมาหากิน

อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น
ก็ต้องทำตัวให้ดีขึ้น
พัฒนาตัวเองให้มากขึ้น

คนที่ล้มเหลวในชีวิตทุกคน
มักมีนิสัย สนใจเรื่องคนอื่น
มากกว่าอนาคตตัวเอง

มักมีนิสัย
ชอบคิด ชอบพูด ชอบทำอะไร
ที่ไม่เกิดประโยชน์

อยากรวย
ก็ต้องคิดแต่เรื่องหาเงิน

อยากสำเร็จ
ก็ต้องคิดแต่เรื่องที่มีประโยชน์

เรื่องที่ไม่ได้เงินไม่ต้องไปคิด
เรื่องที่ไร้สาระ
ไม่ต้องเสียเวลาไปหาคำตอบ

ไม่ต้องรู้หรอก
ไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน

ที่ต้องรู้คือ
ทำยังไงชีวิตจะดีขึ้นกว่านี้

ถ้าไม่อยาก
มีชีวิตที่ดีขึ้นไปกว่านี้
ก็ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไร

แต่ถ้าไม่อยากดักดานอยู่ที่เดิม
พัฒนาตัวเองเดี๋ยวนี้!

ขอบคุณที่มาจาก สิริทัศน์ สมเสงี่ยม

ทุกนาที มีใครบางคนจากโลกนี้ไป
เราทุกคนล้วนยืนอยู่ใน "แถว" โดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครรู้ว่ามีคนอยู่ข้างหน้าเราอีกกี่คน
เราไม่สามารถขยับไปหลังสุดของแถว
เราไม่สามารถก้าวออกจากแถว
และเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงแถวนี้ได้
ดังนั้น ขณะที่เรายืนรอในแถวนี้ -
จงให้ความสำคัญ
จงหาเวลาให้ตัวเอง
จงคืนดีกัน
จงสร้างความสงบสุข
จงรักให้เต็มหัวใจ
จงเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่ควรเปลี่ยน
จงทำให้ทุกช่วงเวลามีค่า
จงทำให้ใครบางคนยิ้มได้
จงทำให้ทุกคนรู้สึกว่าพวกเขามีความหมาย
จงบอกคนสำคัญของคุณว่าคุณรักพวกเขา
จงให้มากกว่าที่คุณรับ
จงเรียนรู้จากความผิดพลาด
จงใช้ชีวิตโดยไม่เสียใจในภายหลัง
จงมั่นใจว่าคุณเป็นคนที่ดีที่สุดที่คุณสามารถเป็นได้
เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราก้าวออกจากแถวนี้
สิ่งเดียวที่เหลือไว้ คือความทรงจำที่เราสร้างให้โลกใบนี้

ถ้าพูดถึงชีวิต..มันไม่มีใครช่วยกันได้
เราต้องเดินด้วยตัวเอง ทุกปัญหาทุกอุปสรรค
มีคนให้กำลังใจได้ ปรึกษาได้แต่ในที่สุด
คนที่จะต้องลุกขึ้นและเดินไปเอง…