Chill with Leo

“ #မင်းကလဲမင်းပဲမို့ငါမဖြစ်လာသလို ငါကလဲငါပဲမို့မင်းမဖြစ်လာဘူး"

"လူများတော့တောင် လုပ်နိုင်တယ်” လို့ ပြောတာ လွယ်ပေမယ့်
တကယ်တမ်းဘဝမှာတော့ လူတိုင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းက မတူကြပါဘူး။
အပေါ်ယံကြည့်လိုက်ရင် ဒီပုံလေးက ဟာသဆန်သလို မြင်ရတယ်။
“သူများတွေတောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ မင်းဘာလို့မလုပ်နိုင်ရတာလဲ” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းဟာ ရိုးရိုးလေးလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေ၊ စိတ်ခံစားချက်၊ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံတွေကို မမြင်ထားတဲ့ စကားတစ်ခွန်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်က ကျွန်တော်မို့ ခင်များမဖြစ်နိုင်သလို၊
ခင်များကလဲ ခင်များပဲမို့ ကျွန်တော်မဖြစ်လာနိုင်ပါဘူး။
လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် ရှိကြတယ်။
တချို့လူတွေက ငယ်ငယ်ကတည်းက အခွင့်အရေးကောင်းတွေ ရခဲ့တယ်။
တချို့ကတော့ ဘဝကို ကိုယ့်လက်နဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ခဲ့ရတယ်။
တချို့က စိတ်ဒဏ်ရာတွေကြားကနေ ရှင်သန်လာရတယ်။
တချို့က အပြုံးတစ်ခုအောက်မှာတောင် ဘယ်လောက်ပင်ပန်းနေလဲဆိုတာ မမြင်နိုင်ကြဘူး။

ဒါကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို နောက်တစ်ယောက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တာဟာ အမြဲတမ်း မတရားဘူး။
ငါမလျှောက်ဖူးတဲ့လမ်းကို သူဘယ်လိုလျှောက်ခဲ့ရလဲ မသိနိုင်ဘူး။
သူခံစားဖူးတဲ့နာကျင်မှုကိုလည်း ငါနားမလည်နိုင်ဘူး။
အောင်မြင်မှုတစ်ခုနောက်ကွယ်မှာ တခြားသူမမြင်ရတဲ့ အရှုံးတွေ၊ မျက်ရည်တွေ၊ အိပ်မပျော်တဲ့ညတွေ ရှိတတ်ကြတယ်။

ဒါကြောင့် “သူများလုပ်နိုင်လို့ မင်းလည်းလုပ်နိုင်ရမယ်” ဆိုတာထက်
“မင်းဘယ်လောက်ကြိုးစားနေလဲ” ဆိုတာကို နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။
လူတိုင်းက ကိုယ့်အချိန်နဲ့ကိုယ် ပွင့်ကြတဲ့ပန်းတွေပါ။
တချို့ပန်းတွေက မနက်ပိုင်းမှာပွင့်တယ်၊
တချို့က ညဘက်မှ အလှဆုံးဖြစ်လာတယ်။
နောက်ကျတာနဲ့ မအောင်မြင်တာက မတူပါဘူး။

ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက
သူများလိုဖြစ်အောင် အသက်ရှင်တာမဟုတ်ဘဲ
ကိုယ့်ကိုယ်ကို နားလည်ပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်နိုင်ဖို့ပါပဲ။

Chill with Leo

#လူသားဆန်မှု

ကျွန်တော် အလုပ်ကပြန်လာတဲ့တစ်နေ့ လမ်းက ဓာတ်တိုင်မှာ
စာရွက်အဟောင်းလေး တစ်ရွက်ကပ်ထားတာကို တွေ့လို့
ဖတ်ကြည့်မိတော့

မသေမသပ်လက်ရေးလေးတစ်ခုနဲ့အခုလိုရေးထားတယ်

"ကျွန်မ လမ်းသွားရင်း ငွေကျပ်5000ကျပျောက်သွားလို့ပါ
တစ်ယောက်ယောက်များတွေ့ရှိခဲ့သော် ကျေးဇူးပြုရျ် လာပေးစေလိုပါတယ်။

ကျွန်မက မျက်စိလဲကောင်းကောင်းမမြင်တဲ့ အတွက် ပိုက်ဆံပြန်ရှာဖို့လဲ အဆင်မပြေလို့ပါ။ကျွန်မကိုကူပြီးပြန်ရှာပေးပါနော် "

ဆိုပြီးအောက်နားမှာ လိပ်စာတစ်ခုရေးထားတယ်။

ကျွန်တော်လဲစိတ်ဝင်စားတာနဲ့စာထဲကလိပ်စာအတိုင်းသွားကြည့်မိတာပေါ့။ အဲ့လိမ်စာမှာအဖွားအိုတစ်ယောက်နေပါတယ်။

အဖွားကမျက်စိမမြင်ရပါဘူး။

အနားရောက်တော့အဖွားကဘယ်သူလဲမေးရှာတယ်။"ကျွန်တော်ကအဖွားပျောက်သွားတဲ့ငွေ5000ကောက်ရလို့လာပြန်ပေးတာပါ"လို့ပြောလိုက်တယ်။

ကျွန်တော်စကားကြားတော့အဖွားမျက်ရည်ကျတယ်။

" မင်းနဲ့ဆိုရင်အဖွားကို ငွေ5000လာပေးတာအယောက်40ကျော်သွားပြီတဲ့"

ဓာတ်တိုင်မှာစာကပ်ထားတာတွေ့လို့တဲ့ အဖွားကဘာစာမှရေးပြီးမကပ်ခဲ့ပါဘူး စာလဲမရေးတတ်ပါဘူး။အဲ့လိုရေးပေးဖို့သားသမီးတွေလဲမရှိဘူးတဲ့ အဖွားကိုသနားတာနဲ့အဖွားလက်ထဲငွေ5000ထည့်ပေးခဲ့လိုက်တယ်။

အဖွားကတော့ဆုတွေအများကြီးပေးလေရဲ့။

ပြီးတော့အဖွားကျွန်တော်မပြန်ခင်တစ်ခုမှာလိုက်သေးတယ်

"သားပြန်သွားရင် အဲ့ဒီဓာတ်တိုင်ပေါ်ကစာကိုစုတ်ဖြဲလိုက်ပါသားရယ်"

အဖွားမရေးတဲ့စာအတွက်လူတွေမပင်ပန်းစေခြင်ဘူးတဲ့။

ကျွန်တော်အဖွားဆီက ပြန်လာတော့တစ်လမ်းလုံးစဥ်းစားလာတယ်။ဒီစာကိုဘယ်သူကရေးပြီးကပ်ခဲ့တာလဲ

အရင်လူတွေကိုလည်းအဖွားဒီလိုပဲပြောခဲ့မှာသေချာတယ်။
ဒါပေမယ့်ဘာလို့စာရွက်ကရှိနေခဲ့ရတာလဲ။

အဖွားကိုဒါနပြုဖို့စဥ်းစားပြီးလုပ်သွားတဲ့သူရဲ့လုပ်ရပ်ကိုလဲ
ကျေးဇူးတင်မိတယ်။

တစ်ဆက်ထဲမှာပဲ " တစ်ခြားသူတစ်ယောက်ကိုကူညီဖို့ဆိုတာနည်းလမ်းတွေအများကြီးကြီးရှိပါလားဆိုတာကိုလဲ သိလိုက်ရပြီးစဥ်းစားတက်ဖို့ပဲလိုတာပါ"

ဒီလိုနဲ့ကိုယ်အတွေးနဲ့ကိုယ်တွေးနေရင်း
လူတစ်ယောက်ခေါသံကြားမှ အသိဝင်လာတယ်

သူကျွန်တော့်ကိုအခုလိုမေးတယ်

"နောင်ကြီး ဒီလိပ်စာကိုသိလားဗျ။

ဒီလိပ်စာပိုင်ရှင်ရဲ့ငွေ5000ကို ကျွန်တော်ကောက်ရလို့ပြန်ပေး
ချင်လို့ပါ"

#ဗန်းမော်သိန်းဖေ

#ကိုယ့်အချိန်ကို ကိုယ်ပိုင်ပါစေ

မင်းရဲ့ နေရက်တွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်တယ် ဆိုတာကို မင်းနားလည်ဖို့ လိုတယ်။ လူတွေက မင်းကို ဘယ်လို မြင်လဲ၊ ဘယ်လို သဘောထားလဲ ဆိုတာက မင်းဘဝကို မဆုံးဖြတ်ပေးဘူး။ တကယ်တော့ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာကို မင်းကိုယ်တိုင်သာ သိနိုင်တာ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီတန်ဖိုးကို ခံစားချင်ရင်၊ ယုံကြည်ချင်ရင်၊ မင်းမှာ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ အရည်အချင်း တစ်ခုခု၊ Skill တစ်ခုခု လိုအပ်တယ်။ Skill မရှိတဲ့အချိန်မှာ မင်းဟာ လူတွေရဲ့ သဘောထားနောက်ကို လိုက်နေမိတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းတစ်ခုခုကို တကယ်ကြိုးစားပြီး ကျွမ်းကျင်လာပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုက မတူတော့ဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်ကို မင်းတန်ဖိုးထားနိုင်လာမယ်။

အဲ့ဒီလိုဖြစ်လာရင် မင်းဘဝက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မင်းကို ဘယ်သူမှ အသိအမှတ် မပြုဘူးဆိုတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက သူတို့အသိအမှတ်ကို မလိုတော့တာပဲ။ မင်းရဲ့ Skill က မင်းကိုယ်တိုင်အတွက် သက်သေ ဖြစ်လာမယ်။ မင်းအလုပ်လုပ်တဲ့အခါ၊ မင်းတိုးတက်လာတဲ့အခါ၊ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးက သက်သေပြနေတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းအချိန်တွေကို ပျက်စီးစေမယ့် အရာတွေမှာ မဖြုန်းပဲ၊ မင်းကို တိုးတက်စေမယ့် Skill တစ်ခုခုကို စတင်ဖန်တီး။ အစမှာ ခက်ခဲနိုင်တယ်၊ မလွယ်ဘူး၊ တခါတလေ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် စိတ်ပျက်မိနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းမရပ်ဘူးဆိုရင် အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက မင်းကို လေးစားစေမယ်။

နောက်ဆုံးမှာ မင်းသိလာမယ် — မင်းဘဝကို ပြောင်းလဲပေးတာ ကံမဟုတ်ဘူး၊ လူတွေရဲ့ အမြင်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေပါပဲ။

အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ကို မေးကြည့်လိုက်ပါ —

* မင်းဒီနေ့ လုပ်နေတဲ့အရာတွေက မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို တကယ် ဆောက်နေပြီလား?

* မင်းဘဝမှာ မင်းကိုယ်တိုင် ယုံကြည်စေမယ့် Skill တစ်ခု ရှိပြီလား?

* မင်းက လူတွေရဲ့ သဘောထားနောက်ကို လိုက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းလမ်းကို မင်းတည်ဆောက်နေတာလား?

* မင်းအချိန်တွေကို တန်ဖိုးရှိအောင် သုံးနေပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ကွယ်သွားစေမလား?

* မင်းအခု မစခဲ့ရင်၊ ဘယ်နေ့မှ စမလဲ?

မင်းဘဝကို ပြောင်းချင်ရင် မေးခွန်းတွေက အဖြေထက် အရေးကြီးတတ်တယ်။ ဒီမေးခွန်းတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် စိတ်ထဲမှာ သေချာ ဖြေကြည့်လိုက်… အဲ့ဒီနေရာကနေ မင်းရဲ့ ပြောင်းလဲမှု စတင်မယ်။

#အခွင့်အရေးနဲ့လူငယ်

လူငယ်ဆိုတာ အခွင့်အရေးနဲ့ အချိန်ကို တစ်ပြိုင်တည်းပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အရွယ်ပါ။ ဒါပေမယ့် အချိန်က မစောင့်ဘူး—နေ့တိုင်း ဖြုန်းသွားရင် အနာဂတ်လည်း ဖြုန်းသွားမယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ပါ။ သေးသေးလေးကနေစလိုက်ပါ—အချိန်မီထ၊ စာဖတ်၊ skill တစ်ခုတိုးတက်အောင်လုပ်၊ မနက်ဖြန်အတွက် plan တစ်ခုချထား။

အောင်မြင်တဲ့လူတွေဟာ အထူးထူးခြားခြားမဟုတ်ဘူး—သူတို့က မရပ်ဘဲ ဆက်ကြိုးစားတဲ့သူတွေပါ။ အခက်အခဲတွေရှိမယ်၊ မပျော်တဲ့နေ့တွေလည်းရှိမယ်၊ ဒါပေမယ့် မလွှတ်ချပါနဲ့။ မင်းရဲ့အနာဂတ်ကို မင်းလက်ထဲမှာပဲ ဆောက်လုပ်နိုင်တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး လှမ်းသွားပါ—နောက်တစ်ခါကြည့်ရင် မင်းတိုးတက်နေပြီးသားဖြစ်နေမယ်။

အိမ်မက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဦးနှောက် မှာ ဒရမ်မာ မရှိ

တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက အချိန်ဆိုတဲ့ မြစ်ရေထဲမှာ အတူတူမျောပါနေကြရင်းနဲ့မှ တစ်နေရာအရောက်မှာ "ငါ ဘာတွေလုပ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတတ်ကြတာ သဘာဝပါ။ အသက်အရွယ်တစ်ခုကို ရောက်လာတဲ့အခါ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ရရှိခဲ့တဲ့ အရာတွေထက် ပိုအရေးကြီးတာက "ကိုယ်ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေက ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး နွေးထွေးစေရဲ့လား" ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဖြတ်သန်းမှုများရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ အနာဂတ်အတွက် ခွန်အား
လူဆိုတာ အသက်အရွယ်တစ်ခု ရောက်လာတဲ့အခါ ရံဖန်ရံခါမှာ နောက်ကြောင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိတတ်ကြတာ ဓမ္မတာပါပဲ။ အဲဒီလို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ငါဘာတွေ ရလိုက်သလဲဆိုတာထက် ငါဘယ်လို စိတ်ဓာတ်နဲ့ ရှင်သန်ခဲ့သလဲ ဆိုတာက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိနေတတ်ပါတယ်။

• ထိုက်တန်မှုဆိုတာ ကိုယ်တိုင်သတ်မှတ်တဲ့အရာပါ

ကျွန်တော်တို့ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာတိုင်းက လောကကြီးရဲ့ အတိုင်းအတာအရ အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ့်ရဲ့ ရိုးသားမှု၊ ကြိုးစားမှုနဲ့ စေတနာတွေ ပါခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီလုပ်ရပ်က ကိုယ့်အတွက် ထိုက်တန်ခဲ့ပြီလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။
• ပီတိဖြစ်စရာ ပုံရိပ်ဟောင်းများ
တစ်ချိန်က ခက်ခဲခဲ့တဲ့ အခြေအနေတွေကို ငါဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ခဲ့လဲ၊ လဲကျတုန်းက ဘယ်လို ပြန်ထခဲ့လဲဆိုတဲ့ အချက်တွေက အခုချိန်မှာ ပြန်တွေးရင် ပြုံးမိစေတဲ့ ပီတိတွေပေါ့။ အဲဒီ "အတိတ်က ကိုယ်" ကို ကျေးဇူးတင်နိုင်ပြီဆိုရင်ပဲ အခုလက်ရှိ "ကိုယ့်" အတွက် ရှေ့ဆက်ဖို့ ခွန်အားတွေ အလိုလို ရလာပါလိမ့်မယ်။

• နှမြောတသဖြစ်မှုထက် သင်ခန်းစာကို ယူပါ

မလိုအပ်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းခဲ့တာတွေ၊ မှားခဲ့တာတွေ ရှိခဲ့ရင်တောင် ဒါဟာ လူသားဆန်တဲ့ သင်ခန်းစာတွေပဲလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ အတိတ်က အမှားက အခုချိန်မှာ ကိုယ့်ကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်တဲ့သူ ဖြစ်အောင် ပုံသွင်းပေးလိုက်တာပါ။
အချုပ်ပြောရရင်တော့...
အခုအချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှတွေဟာ ပြီးပြည့်စုံချင်မှ ပြည့်စုံပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အနိမ့်အမြင့်တွေဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ သီးခြားဖြစ်တည်မှု (Unique journey) တစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးတိုင်း "ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်" လို့ ပြောနိုင်ရင်ပဲ ဒါဟာ ခွန်အားဖြစ်စေတဲ့ ပီတိတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။
လက်ကျန် အချိန်တွေကိုလည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ ပီတိဖြစ်ဖြစ်နဲ့ ပြန်တွေးနိုင်မယ့် အခိုက်အတန့်တွေ ဖြစ်အောင် ဆက်ပြီး ထုဆစ်သွားရုံပါပဲဗျာ။

ဘဝဆိုတာ တစ်ဖက်မှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ လင်းလက်နေတတ်သလို၊ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ခါးသီးတဲ့ ရှင်သန်မှုတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုပါပဲ။

တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ငွေလမင်းလို သာယာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားချင်ပေမဲ့၊ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ရှင်သန်မှုကတော့ နေပူရှိန်အောက်မှာ မောဟိုက်နေရတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။

အဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အတိတ်က နေ့ရက်တွေကို ပြန်လည်တမ်းတမိတဲ့အခါတိုင်း "ပျော်ရွှင်မှု" ဆိုတာဟာ ဆောင်းဦးပေါက်မှာ ကြွေကျသွားတဲ့ သစ်ရွက်ခြောက်တွေလို လွမ်းမောဖွယ်ရာ အမှတ်တရသက်သက်သာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလွမ်းမောခြင်းတွေကြားထဲကပဲ ရှေ့ဆက်ရမယ့် "ရှင်သန်မှု" ကို ကျွန်တော်တို့ အားတင်းပြီး တည်ဆောက်ကြရပြန်တယ်။ နေဝင်သွားတိုင်း ညရောက်လာသလိုမျိုး၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အခါ ရှင်သန်ရခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ ပိုပြီး လေးနက်လာတတ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ရှင်သန်မှုဆိုတာဟာ ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းနဲ့ပန်းလိုပါပဲ။ မတူညီတဲ့ အရသာနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားရင်း၊ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ မနေ့ကအချိန်တွေကို လွမ်းမောရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ နာကျင်ခြင်းနဲ့ သာယာခြင်းကို ရောမွှေပြီး ဆက်လက်ရှင်သန်နေကြရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမိမြေကို ကျောခိုင်းပြီး ဝေးရာဆီကို ခြေဆန့်နေကြရတဲ့ လူငယ်တွေရဲ့ အခြေအနေ

စွန့်ခွာခြင်း၏ နှလုံးသားစာမျက်နှာ
နေဝင်ချိန်တိုင်းမှာ အိမ်ပြန်လမ်းကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ "အိမ်" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဝေးလံတဲ့ တစ်နေရာဆီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။

နိုင်ငံရဲ့ မရေရာတဲ့ အနာဂတ်၊ ကျပ်တည်းလွန်းတဲ့ လူမှုစီးပွားနဲ့ ရှင်သန်ခွင့်ကို စိန်ခေါ်နေတဲ့ အကျပ်အတည်းတွေကြားမှာ မြန်မာလူငယ်တွေဟာ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခွင့် မရှိတဲ့ "ထွက်ခွာခြင်း" လမ်းကိုပဲ နာကျင်စွာ နင်းလျှောက်နေကြရတယ်။ ဒါဟာ ခရီးထွက်တာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါဟာ ပျော်ရွှင်ဖို့ သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုရဲ့ ထမင်းအိုးကို ဖေးမဖို့၊ ကိုယ့်ရဲ့ မွေးရာပါ အိမ်မက်တွေကို အသက်ဆက်ဖို့နဲ့ ဘေးကင်းရာကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ရှင်သန်ခြင်း တိုက်ပွဲကို သူစိမ်းမြေမှာ သွားတိုက်နေကြရတာပါ။
လေဆိပ်က ထွက်ခွာခါနီး နှုတ်ဆက်စကားတွေမှာ မျက်ရည်တွေ စိုစွတ်နေတယ်။

အမေပြင်ပေးလိုက်တဲ့ ချဉ်ပေါင်ကျော်ဘူးလေးက အဝေးတစ်နေရာမှာ အဖော်မွန် ဖြစ်နေရရှာတယ်။ သူစိမ်းမြေ၊ သူစိမ်းဘာသာ၊ သူစိမ်းယဉ်ကျေးမှုတွေကြားမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ "ငါတို့တိုင်းပြည်သာ အဆင်ပြေခဲ့ရင်..." ဆိုတဲ့ နှမြောတသမှုတွေက အမြဲတမ်း နေရာယူထားမှာပါ။

• လွမ်းစရာ ဆိုတာ... ကိုယ်ချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မိသားစုတွေနဲ့ ဝေးရတာတင် မဟုတ်ဘူး။

• လွမ်းစရာ ဆိုတာ... ကိုယ့်ရဲ့ အတောက်ပဆုံး လူငယ်ဘဝ အချိန်တွေကို ကိုယ့်နိုင်ငံအတွက် အကျိုးမပြုနိုင်ဘဲ သူတပါးမြေမှာ အလုပ်သမားအဖြစ် အလဲအထပ် လုပ်နေရတာပါ။

ကျပ်တည်းမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူငယ်တွေရဲ့ အိမ်မက်တွေက ဖုန်တက်နေခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေကြားက ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တိုင်းဟာ သူရဲကောင်းတွေပါပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ ဒီလို အကျပ်အတည်းတွေ ကုန်ဆုံးပြီး ကိုယ်ချစ်တဲ့ မြေပေါ်မှာ လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူရင်း၊ အိမ်မက်တွေကို ကိုယ်တိုင် ပုံဖော်ခွင့်ရမယ့် "ပြန်ဆုံစည်းခြင်း" နေ့ရက်တွေဆီကို အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ မသိသေးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။
မသိသေးတာထက်ကို မသိချင်သလို မသိတဲ့အဖြစ်ကို ဆောင်နေတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။

အခု ခင်များ ရောက်ရှိနေတဲ့နေရာ၊
ခင်များရဲ့ အောင်မြင်မှု၊ ကျရှုံးမှု၊
တစ်ယူသန်မှု၊ သည်းခံမှု၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ စွန့်လွှတ်မှု—
အဲ့ဒီအရာအားလုံးဟာ
အကွယ်ကတရား ကနေ လာတာပါ။

ကျွန်တော် ပြောတာကို
ခင်များ လက်ခံနိုင်မှ လက်ခံမယ်၊
လက်ခံချင်မှလည်း လက်ခံမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အကွယ်ကတရား ဟာ
တကယ်ရှိနေတဲ့ အရှိတရား တစ်ခုပါ။

မနက်ဖြန်ဆိုတာ ဘာဖြစ်မယ်မှန်း မသိနိုင်တဲ့
အချိန်ကာလထဲမှာ
အကွယ်ကတရား ကို ပိုပြီး နားလည်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်
အမှားမဟုတ်ပါဘူး။

မသိစိတ်နဲ့
အကွယ်ကတရား ကို လေ့လာကြည့်ပါ။
လောကကြီးဟာ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာသလို၊
ကျွန်တော်တို့ မသိသေးတာတွေက ပိုများနေတယ်ဆိုတာကို
ပိုမို နားလည်လာမယ်။

ပုဂံမြေက စေတီရိပ်မှာ
လေတိုးရင် သံလွင်ခက်တွေရဲ့ သံစဉ်ကြား
အညာသားတို့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ အပြုံးတွေရှိခဲ့ဖူးတယ်။
ယာခင်းထဲက ထွက်လာတဲ့ နွားလှည်းသံနဲ့
ဖုန်တထောင်းထောင်းကြားက ရွာဓလေ့တွေ
အခုတော့... ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ချပ်လို ဝါထင်လို့။

ဧရာဝတီမြစ် ကြီးကတော့
အေးအေးဆေးဆေးပဲ စီးဆင်းနေမြဲပါပဲ
ဒါပေမဲ့... ကမ်းနားက ရေခပ်ဆင်းတဲ့ အသံတွေ
သစ်ဖောင်တက်သူတွေရဲ့ ဟေးလားဝါးလား သံတွေက
မြစ်ပြင်ကျယ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ။

မန္တလေးရဲ့ ဈေးချိုတန်းမှာ
ဈေးသည် ဈေးဝယ် အပြန်အလှန် နောက်ပြောင်သံတွေ
ကျုံးတံတားကြီးပေါ်မှာ စက်ဘီးကိုယ်စီနဲ့
အေးအေးလူလူ သွားလာခဲ့တဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်။
မန္တလေးတောင်က လာတဲ့ လေအေးအေးမှာ
လူမှုရေးတွေ၊ အိမ်နီးချင်းတွေရဲ့ စေတနာတွေ
နန်းမြို့ရိုးကြီးလိုပဲ ခိုင်မာခဲ့ဖူးတယ်။

ရန်ကုန်ရဲ့ ဗိုလ်တစ်ထောင် ကမ်းနားမှာ
ညနေစောင်းရင် လူစုလူဝေးနဲ့ လေညင်းခံ
သင်္ဘောကြီးတွေဆီက ဥသြသံကြားရင်
အဝေးရောက်ချင်တဲ့ အိပ်မက်တွေထက်
လက်ရှိဘဝရဲ့ အေးချမ်းမှုကိုပဲ မြတ်နိုးခဲ့ကြတာ။

အရင်လူတွေ၊ အရင်နေရာတွေ
အချိန်တွေက အတင်းပဲ ခေါ်ဆောင်သွားလို့
အခုတော့ အားလုံးက နည်းပညာတွေကြားမှာ
စက်ရုပ်လို အေးစက်ကုန်ကြပြီလား။
အဲဒီတုန်းက... မြန်မာပြည်ရဲ့ ညနေခင်းတွေဟာ
ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် လွမ်းစရာကောင်းခဲ့ရတာလဲ။

ပြန်မလာတော့တဲ့ မနေ့က

ညနေခင်းရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ
ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အမိုးစွန်းတွေပေါ် နားခိုနေတယ်။
တစ်ခါက စည်ကားခဲ့တဲ့ လမ်းမထက်မှာ
အခုတော့...
တိတ်ဆိတ်ခြင်းသာ ကြီးစိုးနေပြန်တယ်။

အဘိုးအိုရဲ့ ဆေးတံငွေ့ကြားက ပုံပြင်တွေ
အမေ ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းဝိုင်းရဲ့ အနံ့တွေ
ကစားကွင်းထဲက ရယ်သံလေးတွေဟာ
ဘယ်ကမ္ဘာကို ခရီးထွက်သွားကြပြီလဲ။

ခေတ်ရဲ့ ရေစီးက ကြမ်းတမ်းလွန်းလို့
ငါတို့အားလုံး အတိတ်ကို လှေနံဓားထစ်လို
တမ်းတနေရပြီ။

တစ်ချိန်က "အေးချမ်းတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ
အခုတော့ အဘိဓာန်ထဲမှာတောင် ရှာရခက်တဲ့ ရတနာ။

တကယ်တော့...
ငါတို့ လွမ်းနေတာ အချိန်ကိုလား?
ဒါမှမဟုတ်...
အဲဒီအချိန်တုန်းက နှလုံးသားအေးချမ်းမှုကိုလား?

အဲဒီနေ့ရက်တွေကို
နောင်တစ်ချိန်မှာ ပုံပြင်အဖြစ်ပဲ ပြောရမလား—
ဒါမှမဟုတ်
လက်တွေ့အဖြစ် ပြန်ထုဆစ်နိုင်ဦးမလား...