AFG خوست

پیج نوی دی فالو یی کړی

یو وخت د غرونو تر منځ یو وړوکی کلی و، چې سهار به پکې د مرغانو په سندرو پیلېده. د کلي خلک ساده، خو زړونه یې پاک وو. په همدې کلي کې یو هلک اوسېده چې نوم یې نور و. نور به هر سهار د لمر له راختو مخکې پاڅېده، د مور لاس به یې ښکل کړ او د کار لپاره به روان شو.
که څه هم نور غریب و، خو هیله یې شتمنه وه. هغه باور درلود چې رښتینولي، زحمت او صبر انسان لوړ مقام ته رسوي. هر څوک به چې له ستونزې سره مخ شو، نور به ورسره مرسته کوله، که څه هم خپله به تش لاس و.
یوه ورځ یو مسافر کلي ته راغی او د خلکو چلند یې ولید. هغه وویل:
«دا کلی شتمن نه دی، خو دلته انسانیت ژوندی دی.»
هماغه ورځ نور پوه شو چې ریښتینی ښکلا په څېره نه، بلکې په نیت او عمل کې ده.